Gênesis 29

To Ngü Mürü ka Me bete Gina Ngü (S Sudan) (MUH) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Fütanga ngü la, fü *Yakobo ayia anü, anü teka mere bi wü sïkpï. Fü ah anü akoro gbü tö ka Padanarama,
1 Jacó pôs-se de novo a caminho e foi para a terra dos filhos do oriente.
2 kpa füh du-kpa-ngu te di ede Arana, te di mba ce edere sü gbü gü. Bi wü kambiliki ta ladü, te ewü ra kötö gbü wü da-sü bata, ede du-kpa-ngu la. Angü dela ta du-kpa-ngu, de te wü nü ka wü kpara ka Arana ngbü enzö ngu ꞌburu gbügbü na sela.
2 Olhando em torno de si, viu no campo um poço junto do qual estavam deitados três rebanhos de ovelhas. Este poço servia de bebedouro para os rebanhos. Mas, sendo grande a pedra que cobria a abertura do poço
3 Wüh ngbü ta eni mö du-kpa-ngu la de mere siti teme, angü wü nü ka gü ena adoto jijia na, asiti. Fü wü kpara, de te ewü ngbü eceka kpï fütanga wü nü ka-wü la, adi ekoro ebiti te-wü ꞌburu feke, teka fü ewü adi ewara mere siti teme engu la emö du-kpa-ngu la asidi. Fü ewü adu ato ngu fü wü nü ka-wü. Te wü nü nzö ngu eyi la, fü ewü adu kpah, awara teme la, alügü te nga ye, ani emö du-kpa-ngu la, angü biri kpara tï awara teme engu la kpikpi ye ne nda de.
3 somente a removiam de cima quando todos os rebanhos fossem recolhidos. Davam então de beber aos animais e recolocavam a pedra no seu lugar.
4 Te Yakobo koro tete kpa füh du-kpa-ngu la, fü engu amala ngü fü wü kpara, te ewü ngbü ecï wü nü ka-wü la, gü ba, “Wü di enga ni ni deyï, ïrï sü ka-wü ne, neh baye?” Fü ewü alügü ngü, gü ba, “Ïrï sü ka-ani ne de Arana.”
4 Jacó disse aos pastores: "Meus irmãos, de, onde sois?" "Somos de Harã", responderam.
5 Yakobo gü ba, “Te di bala ne, wüh wu Labana ye Nayora ne kpo?” Wüh gü ba, “Ani wu engu kpo.”
5 "Conheceis porventura Labão, filho de Nacor?" "Sim."
6 — ausente —
6 "Como vai ele?" "Vai muito bem; e eis justamente sua filha Raquel que vem com o rebanho."
7 — ausente —
7 "É ainda pleno dia, tornou Jacó, e não é hora de se recolherem os rebanhos. Dai de beber às ovelhas e levai-as de novo ao pasto."
8 — ausente —
8 "Não o podemos, responderam eles, antes que todos os rebanhos estejam reunidos. Tiramos então a pedra de cima do poço e damos de beber aos animais."
9 — ausente —
9 Falava ainda com eles, quando chegou Raquel com o rebanho do seu pai, porque era pastora.
10 — ausente —
10 Logo que Jacó viu Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, aproximou-se, rolou a pedra de cima da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão.
11 — ausente —
11 Depois beijou Raquel e pôs-se a chorar.
12 — ausente —
12 Contou-lhe que era parente de seu pai e filho de Rebeca; e ela correu a anunciar isto ao seu pai.
13 Te Labana je ngü la, gü ba, loko ni koro eyi, fü engu ayia de woro, anü amaka Yakobo, atï tete, afaka engu, adu de engu kpa ekötï. Fü Yakobo ayia atï te nga-ngü de te engu koro di ne, amala ꞌburu fü loko ye.
13 Tendo Labão ouvido falar de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o conduziu à sua casa. Jacó contou-lhe tudo o que se tinha passado,
14 Fü Labana ayia amala ngü fü Yakobo, gü ba, “Ye zu de loko ni, te ye koro guvu ni.” Fü Yakobo ayia angbü gba loko ye sela teka fe biringbö.
14 e Labão disse-lhe: "Sim, tu és de meus ossos e de minha carne." Jacó ficou em casa dele um mês inteiro.
15 Fütanga fe biringbö la, fü Labana awu, gü ba, Yakobo de kpeke kpara, te ngbü emere tima mbi mbi mbi. Fü Labana amala ngü fü Yakobo, gü ba, “Yakobo deyï, angü tima, de te ye ngbü emere fü ni sene ne, ngbü ele ta-ngü te ni ꞌduwa ba-neh-ene-la. Te di eyi bala ne, ni ele ato e fü ye da tima la. Ni wu ngbürü kpo, gü ba, ye zu de loko ni ne, amba kpara tï amere tima bü kükürü bala de. Te di bala, ah le de ye mala nga mene e, te ye ngbü ele, de ni to fü ye, da tima te ye ngbü emere fü ni ne.”
15 E Labão disse-lhe: "Acaso, porque és meu parente, servir-me-ás de. raça? Dize-me que salário queres."
16 Labana, mü ta de wü di mü, wü jaji würüse ꞌbasu. Ïrï gina de Leya, ïrï jaji engu nda de Rayele.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: a mais velha chamava-se Lia, e a mais nova Raquel.
17 Jia Leya ka-ye ta mba fi fi fi bane. Gbüra Rayele reke nda-ye areke ngüra ngüra bala.
17 Lia tinha os olhos embaciados, e Raquel era bela de talhe e rosto.
18 Yakobo ngbü ta ele Rayele ka-ye nda cu efa sü. Baka te Labana mala ngü fefe, gü ba, “E te ni ena ato fü ye da tima neh ene?” ne, fü Yakobo ayia amala ngü fü Labana, gü ba, “Loko ni, ni ngbü ele de ye to ye ye Rayele ne fü ni, wara ni tete. Ni ena amere tima fü ye teka wü re lorozi.”
18 Jacó, que amava Raquel, disse a Labão: "Eu te servirei sete anos por Raquel tua filha mais nova."
19 Labana gü ba, “Ah de züka ngü, te ni ena ato ye ni fü ye, angü ni le ato ye ni fü ganzi kpara nda-ni de. Te di bala, ye ngbü engbü gba ni sene, de ye mere tima la.”
19 "E melhor, respondeu Labão, dá-la a ti que a outro: fica comigo."
20 Fü Yakobo ayia angbü gba Labana sela, da emere tima la teka wü re lorozi. Wü re de lorozi la, ga gbü jia Yakobo nda kpo de, angü engu le ta Rayele cu fa sü.
20 Assim, Jacó serviu por Raquel sete anos, que lhe pareceram dias, tão grande era o amor que lhe tinha.
21 Te wü re de lorozi la nza tete, fü Yakobo amala ngü fü Labana, gü ba dene, “Loko ni deyï, ye to wara ni eto, de ni ngbü ake di. Angü tima te ye to fü ni ne nza eyi.”
21 Disse, pois, a Labão: "Dá-me minha mulher, porque está completo o meu tempo e quero desposá-la."
22 Fü Labana ayia ale ngü la. Fü engu ayia amere mere siti karama, aï mere bi wü kpara, de wüh koro gbü karama la.
22 Labão reuniu. todos os habitantes do lugar e deu um banquete.
23 Te ra tï tete, gbü sïkpï ka karama la, fü Labana ayia amere mani, aza gina ye ye de Leya ne, anü de engu, ato fü Yakobo da Rayele. Amba Yakobo, mü wu bala nda-mü de. Fü Yakobo ayia angbü ake Leya.
23 Mas, à noite, conduziu, Lia a Jacó, que se uniu com ela.
24 (Fü Labana ayia ato gara labï ka-ye, jaji würüse, de ïrï ye Zerïfa fü Leya, da ah di ele ta-ngü tete.)
24 E deu à sua filha Lia, sua escrava Zelfa.
25 Te kpï seke tete, Yakobo ga, ni ceka kpï bane de, gbo! te Leya! Ah de Rayele nda de! Fü maguma Yakobo ayia anzu ꞌduwa ba-neh-ene-la. Fü ah anü amaka Labana, amala ngü fefe, gü ba dene, “Ye mere de ni de bane neh ene ngü ne? Ye mere mani fü ni bala teka ne? Ni mere ta tima teka wü re de lorozi ne, nda-ni teka Rayele. Ni mere ta tima la teka Leya?”
25 Pela manhã, viu Jacó que tinha ficado com Lia. E disse a Labão: "Que me fizeste? Não foi por Raquel que te servi? Por que me enganaste?"
26 Fü Labana alügü ngü fü Yakobo, gü ba, “Ni ena aza jaji, ato fü komoko, ace gina, ao neh mbi mbi baye baye? Dela gele ka-ani nda de.
26 "Aqui, respondeu Labão, não é costume casar a mais nova antes da mais velha.
27 Ah ba ngü de, te ye le eyi la, de ye cï nga karama ka Leya, te ena anza feke. Angü wüh ena amere karama la teka mere bi sïkpï ba e lorozi. Te karama la nza eyi la, fü ni adu aza Rayele, ato kpah fü ye, wara ye tete. Fü ye adu kpah amere gara tima fü ni teka wü re lorozi.”
27 Acaba a semana com esta, e depois te darei também sua irmã, na condição que me sirvas ainda sete anos."
28 Fü Yakobo ale ngü la.
28 Assim fez Jacó: acabou a semana com Lia, e depois lhe deu Labão por mulher sua filha Raquel,
29 (Fü Labana ayia kpah ato gara labï ka-ye, jaji würüse, de ïrï ye Bïla ne, fü Rayele, de ah di ele ta-ngü tete.)
29 dando por serva a Raquel sua escrava Bala.
30 Fü Yakobo ayia kpah, angbü ake Rayele. Fü Yakobo ale Rayele nda tïne ꞌduwa, afa Leya ka. Fü Yakobo adu kpah amere tima teka Rayele, teka wü re lorozi.
30 Jacó uniu-se também a Raquel, a quem amou mais do que a Lia. E serviu ainda por sete anos em casa de Labão.
31 Fütanga ngü la, fü Yakobo adu aza wü wara ye la, angbü de ewü. Engu ngbü ta ele Rayele efa Leya di ka. Te Me wu, gü ba, Yakobo le ta Leya mbi mbi de ne, fü Me ato wazi fü Leya de ah di ebï ye. Fü Rayele angbü nda-ye bala, ah bï ye nda de.
31 O Senhor, vendo que Lia era desprezada, tornou-a fecunda enquanto Raquel permanecia estéril.
32 Fü Leya ayia abï gina enga ye, jaji komoko. Fü ah amala ngü, gü ba, “Me wu cïnga ni eyi, fü engu ayia ato wazi fü ni, abï ye dene. Angü watï ni ena adu ale ni, teka ye de te ni bï fefe na ne.” Fü ah ayia agü ïrï mbarase la Rübena teka ngü la.
32 Lia concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Rubem, "porque, dizia ela, o Senhor olhou minha aflição; agora meu marido me amará".
33 Fütanga gina ye la, fü Leya abï kpah gara ye, jaji komoko. Fü ah amala ngü, gü ba, “Me wu eyi, gü ba, watï ni le ni de, fü engu ayia ato gara ye komoko, fü ni dene.” Fü ah ayia agü ïrï mbarase la Sïmïyona, teka ngü la.
33 Concebeu de novo e deu à luz outro filho. "O Senhor, disse ela, vendo que era desdenhada, deu-me ainda este." E pôs-lhe o nome de Simeão.
34 Fütanga engu la, fü Leya adu kpah abï gara ye komoko. Fü ah amala ngü, gü ba, “Watï ni ena adu tïne, ale ni, angü ni bï wü jaji komoko fefe na eyi bata dene.” Fü ah agü ïrï mbarase la *Levi teka ngü la.
34 Concebeu ainda e deu à luz mais um filho. "Desta vez, disse ela, meu marido se apegará a mim, porque já lhe dei à luz três filhos." Por isso deu-lhe o nome de Levi.
35 Fü Leya adu kpah abï gara ye komoko. Ah gü ba, “Ni gbo nga ïrï Me fa sü, angü engu to gara ye komoko kpah eyi fü ni.” Fü ah ayia agü ïrï mbarase la *Yuda teka ngü la.
35 Concebeu ainda e deu à luz um filho. E disse: "Desta vez, louvarei ao Senhor." E chamou-o Judá. Depois cessou de ter filhos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.