Atos 27

mta (MTA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Na, egoh di neuma sa agdaw keipanaw ké dutu tanà Italiya dò, mig-edà ké sa dakel kumpit. Igsalig da igpebantay Pabelo i owoy sa medoo duma di nebilanggu diyà si Huliyo, sa kapitan medoo sundalu pinengadanan da Umpungan sa Sulutan. Aken si Lukas sa mig-unut diyà si Pabelo.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Mig-unut ma diyà kenami Alistalko i tegeTésalonika diyà uwang Masidoniya. Duen sa dakel kumpit kedu diyà menuwa Adelamito mangay diyà sa medoo menuwa diyà tanà Asiya, owoy iya sa inedaan ké.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Egoh di umenaw simag, nekeuma ké diyà menuwa Sidon. Eghiduwan i Huliyo Pabelo i, huenan di migtenà anì lumengen diyà sa medoo etaw egpigtuu dahiya anì begayan da sa kulang di.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Egoh ké uman eg-ipanaw kedu diyà Sidon, egliwes ké polo tebowon agdaw diyà pungul Sipeli anì meiwod ké sa meleges kelamag.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Agulé egbelong ké dagat medapag diyà sa uwang Silisiya owoy uwang Pampiliya. Nekeuma ké diyà sa menuwa Mila diyà uwang Lisiya.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Hinaa i Huliyo dahiya sa sebaen ma dakel kumpit kedu diyà menuwa Alihandeliya mangay tanà Italiya dò. Huenan di, pineedà di kami dahiya.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Agulé tigtu melénég sa keipanaw ké, owoy nelugay sa ketebow ké diyà medapag sa menuwa Nido enù ka egkesungsung ké sa meleges kelamag. Danà di egkesungsung ké sa meleges kelamag, egbegtas ké polo eg-angay diyà sa pungul Kelita. Egliwes ké diyà sa tukò Salmon, enù ka endà iseg di mebagel sa kelamag dahiya.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Egdulug ké diyà mantadan pungul Kelita, dodoo egkelikutan ké ma doo taman sa egoh ké migtebow diyà sa look, pinengadanan da Mepion Look, medapag diyà menuwa Lasiya.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Danà di nelugay sa keipanaw ké, neuma ma dé sa pista Hudiyu egoh da egpeketuleng sa kepeuloy i Nemula sa salà da. Tigtu melikutan ké amuk uman ké mipanaw enù ka timpù udan, huenan di eg-ikagi Pabelo i diyà sa medoo duma di.
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 Guwaen di, “O medoo duma ku, netiigan ku tigtu mepasangan ki amuk muman ki mipanaw kedu dahini, enù ka medaetan kéen sa dakel kumpit owoy sa lulan di owoy mekesugsug ki ma.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Dodoo endà egpigtuu sa kapitan sundalu diyà sa inikagi i Pabelo, enù ka iya polo egpigtuuwen di sa kapitan kumpit owoy sa épê di.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Medoo sa duma ké meiyap da lumegkà dahiya, enù ka egpenemdemen da endà iseg di mepion iya wé look amuk timpù udan. Huenan di, ungayà da muman da mipanaw mangay dutu Pinis dò, sa menuwa denu eledan agdaw diyà sa pungul Kelita, enù ka ungayà da mangat-angat da dutu sa egoh sa tanà kumepion.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Na, egoh di eglinek dé sa kelamag, guwaen da dò mekelagbas da mangay Pinis dò. Huenan di, egbatunen da sa labù, owoy egdulug ké sa mantadan diyà pungul Kelita.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Dodoo endà iseg di nelugay, tigtu egkeleges dema sa kelamag kedu pungul Kelita.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Neuma ké sa meleges sepuk. Hê, egkesungsung ké sa meleges kelamag owoy endà dé egpekeukit sa dakel kumpit. Huenan di, egkeanud ké polo danà sa kelamag meleges.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Agulé egoh ké migtebow medapag diyà sa diisek pungul Kauda, eglineklinek dahiya. Huenan di, iglulan da sa diisek owong tinundan sa dakel kumpit, dodoo tigtu melikutan da egbael iya wé.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Egoh da miglulan dé sa owong, pinolot da tali sa iyug dakel kumpit anì endà melukat di. Nelimedangan da mekesendad sa dakel kumpit diyà sa bekulud dutu tanà Libiya dò. Huenan di, kinukuh da sa dakel layag, owoy egkeanud ké kelamag.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Egoh di umenaw simag, tapay doo meleges sa sepuk, huenan di igbuung da sa duma lulan diyà dagat anì endà metegeban ké.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Egoh ketelu di agdaw, igbuung da diyà dagat sa medoo sangkap kumpit.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Nelugay endà nekehaa ké agdaw owoy bituen. Huenan di, guwaen ké dò mekesugsug ké, enù ka tapay doo tigtu meleges sa kelamag.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Na, tigtu nelugay endà nekekaen ké. Dodoo egtigdeg Pabelo i owoy eg-ikagi, guwaen di, “O medoo duma ku, mepion hedem amuk migpigtuu yu sa inikagi ku egoh ta endà pa mig-ipanaw kedu Kelita dò, anì endà medaetan sa medoo lulan ta owoy endà ma mepasangan ki.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Dodoo eg-ikagi a diyà keniyu, pebagel yu sa pedu yu, enù ka endà duen etaw melened. Iya daa sa medaetan sa dakel kumpit.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Netiigan ku iya wé, enù ka egoh sigep duen sa egsugùsuguen i Nemula migpehaa diyà kenak, enù ka pineangay sa Nemula egsimbaan ku owoy sa Datù ku.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Mig-ikagi diyà kenak, guwaen di, ‘O Pabelo, yaka egkelimedangan na, enù ka mekeangay ka doo diyà si Sulutan dutu Loma dò. Owoy danà sa kehidu i Nemula keniko, mekelapeg ma mealukan sa medoo duma ko diyà dakel kumpit.’
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Na, o medoo duma ku, pebagel yu sa pedu yu, enù ka egsalig a diyà si Nemula owoy petuuwen di sa langun tinulon di diyà kenak.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Dodoo mekesendad sa dakel kumpit diyà sa sebaen pungul.”
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Na, egoh di neuma dé duwa kapadian, egkeanud ké eg-uwiten kelamag diyà teliwadà dagat Adeliya. Egoh di teliwadà sigep, mig-agtem sa etaw kumpit medapag ké diyà ilis mantadan.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Agulé egteladeken da tali sa kedalem di. Duwa lenet sa kedalem di. Agulé sumaup da tumeladek, iya sa kedalem di selenet owoy lima lipo.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Egkelimedangan ké amuk mekedumpal sa dakel kumpit diyà batu. Huenan di, egnabuen da sa epat labù diyà sa ulinan di, owoy eg-angat-angatan ké sa egoh di sumimag.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Agulé egtuntunen etaw kumpit sa diisek owong diyà dagat, enù ka ubòubò da lumabù diyà sa sumong kumpit, dodoo ungayà da polo mekepelaguy da kedu diyà sa dakel kumpit inedaan ké.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Dodoo eg-ikagi Pabelo i diyà sa kapitan owoy diyà sa sundalu di, guwaen di, “Endà mealukan ki langun amuk endà mugpà da diyà kenita.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Agulé, eggetasen sa sundalu sa tali igtagkes diyà sa owong anì meanud dé.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Egoh di buyu sumimag, eg-ikagi Pabelo i diyà sa medoo duma di, guwaen di, “Kaen yu dé, enù ka duwa kapadian dé sa lugay yu endà nekekaen.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Huenan di, egsasà a diyà keniyu, kaen yu dé anì kumebagel yu owoy mehagtay yu. Yoko egkelimedangan na, enù ka endà dé duen sa sugsug ta.”
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Agulé kinuwa i Pabelo sa epan, owoy egpesalamat diyà si Nemula diyà sa taengan ké langun. Hê, egtepiyen di sa epan, owoy eg-edung dé egkaen.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Egoh ké mighaa kenagdi egkaen, migkepion sa pedu ké, owoy egkaen ké ma.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Duen duwa gatus pitu pulù owoy enem geetaw mig-edà diyà iya wé dakel kumpit.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Egoh ké dé nebesug, igbuung ké diyà dagat sa langun lulan nesamà anì tigtu lumagpuk sa dakel kumpit.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Na, egoh di umenaw simag, endà egketiigan ké duu sa kenà ké, dodoo egsugpayalen ké sa look owoy sa mepion mantadan dahiya. Huenan di, egpenemdem da dumunggù sa dakel kumpit dahiya, asal mebaluy.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Agulé, eggetasen da sa tali polot sa labù di, huenan di neeled sa langun labù dalem dagat. Eglengaan da ma sa tali polot sa suwil di. Agulé binekah da sa layag denu sumong di anì eg-uwiten kelamag mangay dumunggù diyà sa mantadan.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Dodoo nekesendad sa dakel kumpit diyà sa bekulud. Hê, nekekadal sa sumong di, owoy nelukat sa ulinan di danà sa dakel lambeg egdagpak.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Na, ungayà sa sundalu imatayan da sa medoo etaw egbantayan da anì endà mekekahung da melaguy.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Dodoo eghawidan sa kapitan da enù ka ungayà di endà meimatayan Pabelo i. Agulé, egsuguen di sa langun etaw metiig kumahung anì mekehuna da lumaway diyà dagat mangay mantadan dò.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Agulé sa liyu etaw nesamà endà metiig kumahung, eg-olul da daa papan ataw ka kayu kedu sa dakel kumpit. Hê, nekeuma ké langun diyà mantadan, owoy endà duen sebaen diyà kenami nesakitan.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.