Marcos 4
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NTLH
1 Dughiar igharazir mam Iesus ua dɨpar mɨriamɨn ikiava, gumazamizir mabar sure gami. Me an akaba baraghasa anekuvagha guizbangɨra bar avɨraseme. Ezɨ a botɨn mamɨn bɨragha dɨpam gisɨn aperaghav iti. Gumazamizir kaba an boroghɨn dadarimɨn apiaghav iti.
1 Jesus começou a ensinar outra vez na beira do lago da Galileia. A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou e sentou-se num barco perto da praia, onde o povo estava.
2 An akar isɨn zuir avɨribar men sure gamuava, kamaghɨn me mɨgei,
2 Jesus usava parábolas para ensinar muitas coisas. Ele dizia:
3 “Ia oragh. Gumazir mam raizɨn mɨn garir daghem wit, ana da inigha ghua azenimɨn da akuragharui.
3 — Escutem! Certo homem saiu para semear.
4 An ada akurima witɨn ovɨzir maba tuavimɨn irezɨma, kuaraziba iza da ame.
4 E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Ezɨ maba dagɨabagh isɨn itir nguazir evarim gire. Nguazir kam mɨtemezir puvatɨ, ezɨ witɨn ovɨziba zuamɨra afuangi.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Ezɨ dar biba bar nguazimɨn aven iraghuezir puvatɨzɨ, aruem anaga dagh isirazɨ, da isia mɨsɨngi.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Ezɨ witɨn ovɨzir maba benir dɨkoniba itir nguazim giregha, benibar tongɨn afuangizɨ, benir dɨkoniba aghuava da ikiagharɨki. Ezɨ dar ovɨziba mɨsevezir puvatɨ.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas. Por isso nada produziram.
8 Ezɨ witɨn ovɨzir maba nguazir aghuim giregha aghuava dagheba mɨsefi. Egha maba 30plan ovɨziba mɨsevima maba 60plan ovɨziba mɨsefe. Ezɨ maba 100plan ovɨziba mɨsefe.”
8 Mas as sementes que caíram em terra boa brotaram, cresceram e produziram na base de trinta, sessenta e até cem grãos por um.
9 Iesus mɨgɨa ghua kamaghɨn me mɨgei, “Tina kuarimning iti, an oragh.”
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Ezɨ gumazamizir avɨriba bar ghuezɨ, Iesus uabɨra itima, an 12plan gumaziba ko an boroghɨn itir gumazamiziba, me an akar isɨn zuimɨn mɨngarim bagha an azara.
10 Quando a multidão foi embora, as pessoas que ficaram ali começaram, junto com os doze discípulos, a fazer perguntas a Jesus sobre parábolas .
11 Me an azarazɨma a kamaghɨn me mɨgei, “God fofozim ia ganɨngizɨma, ia God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn akar mogomebagh fo. Egha kɨ azenan itir gumazamiziba pura akar isɨn zuibar me mɨgei.
11 Jesus disse a eles:
12 Kamaghɨn amizɨma:
12 para que olhem e não enxerguem nada e para que escutem e não entendam; se não, eles voltariam para Deus, e ele os perdoaria.
13 An akar kam ua kamaghɨn me mɨgei, “Ia witɨn akar isɨn zuir kamɨn mɨngarim gɨfoz, o puvatɨ? Ia manmaghɨn akar isɨn zuir igharazir tabagh fogham?
13 Então Jesus perguntou:
14 Akar isɨn zuimɨn aven itir gumazir kam, a mati gumazir Godɨn akam akuragharuim.
14 E continuou:
15 Gumazamizir maba tuavim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baraghizɨ, Satan zuamɨra iza me oraghizir Godɨn akaba, me dama ada ini.
15 Algumas pessoas que a ouvem são como as sementes que caíram na beira do caminho. Logo que ouvem, Satanás vem e tira a mensagem que foi semeada no coração delas.
16 Gumazamizir maba dagɨaba itir nguazim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baregha da bagha bar akonge.
16 Outras pessoas são como as sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras. Quando ouvem a mensagem, elas a aceitam logo com alegria;
17 Egha men biba iraghuezir puvatɨgha, uaghan dughiar ruarimɨn ikezir puvatɨ. Me itima osɨmtɨziba ko Godɨn gɨn zuir gumazamizibagh asɨghasɨzir araziba izima, me pura God ataki.
17 mas depois de pouco tempo essas pessoas abandonam a mensagem porque ela não criou raízes nelas. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
18 Gumazamizir maba benir dɨkoniba itir nguazim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baraki.
18 Ainda outras são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem,
19 Me da baregha uaghan nguazir kamɨn biziba bagha nɨghnɨgha, dagɨar avɨriba iniasa ifavarir nɨghnɨzibagh amua, nguazir kamɨn bizir avɨribar garava da bagha agoi. Bizir kabar nɨghnɨziba izava Godɨn akaba ikiagharɨghizɨ da mɨsevir puvatɨ.
19 mas, quando aparecem as preocupações deste mundo, a ilusão das riquezas e outras ambições, estas coisas sufocam a mensagem, e ela não produz frutos.
20 Ezɨ gumazamizir maba nguazir aghuim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baregha dar suiragha dar gɨn zui. Gumazamizir kaba mati witɨn ovɨziba mɨsɨva, maba 30plan ovɨziba mɨsevima, maba 60plan ovɨziba mɨsevima maba 100plan ovɨziba mɨsefe.”
20 E existem aquelas pessoas que são como as sementes que foram semeadas em terra boa. Elas ouvem, e aceitam a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, trinta; outras, sessenta; e ainda outras, cem vezes mais do que foi semeado.
21 Egha Iesus kamaghɨn me mɨgei, “Ian tina lam gaborogha a inigha itarir ekiamɨn anevara? O an a inigha dakozimɨn apengan anetɨ? Puvatɨ! Ia lam daborogh a inigh azenan an danganimram aneguragh.
21 Jesus continuou:
22 Kamaghɨra mogomer biziba da gɨn azenan otivigham. Eghtɨ bizir amigha aveziba da uaghan gɨn azenan otivigham.
22 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido.
23 Tina kuarimning iti, an oragh.”
23 Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
24 — ausente —
24 Disse também:
25 — ausente —
25 Quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o pouco que tem será tirado dele.
26 Egha Iesus mɨgɨa ghua kamaghɨn me mɨgei, “God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn arazim a kamakɨn. Gumazir mam dagher ovɨziba inigha nguazimɨn da akuri.
26 Jesus disse:
27 Gumazir kam da kunigha, dɨmagaribar akuava, aruebar dɨkavigha arui. An aruima dagher ovɨzir kaba da afuegha aghui. Dagher ovɨzir kaba manmaghɨn afuegha aghui? Gumazir kam fozir puvatɨ.
27 Quer ele esteja acordado, quer esteja dormindo, ela brota e cresce, sem ele saber como isso acontece.
28 Ezɨ nguazimra dagher ovɨzir kabagh amizɨma da aghua mɨsefe. Da faragha afuegha aghua ghua aghariba otivigha, ada ghua akɨmariba otivigha mɨsefe.
28 É a própria terra que dá o seu fruto: primeiro aparece a planta, depois a espiga, e, mais tarde, os grãos que enchem a espiga.
29 Da mɨsevegha dagheba itima, gumazir kam sabam inigha dar akori. A fo, dagheba iti, ezɨ da akoramin dughiam oto.”
29 Quando as espigas ficam maduras, o homem começa a cortá-las com a foice, pois chegou o tempo da colheita.
30 Egha a ua kamaghɨn mɨgei, “E manmaghɨn God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn arazim mɨkɨmam? O, e akar isɨn zuir manamɨn an mɨngarimɨn gun mɨkɨmam?
30 Jesus continuou:
31 A mastetɨn ovɨzimɨn mɨn gari. Mastetɨn zuravarir ovɨziba bar sufi. Temer igharazibar ovɨziba bar a gafiragha ekefe.
31 Ele é como uma semente de mostarda, que é a menor de todas as sementes.
32 Gumazir mam anekunizɨma a gɨn aghua bar ekevegha azenimɨn itir zuravariba bar dagh afiragha bar ekefe. An ekevegha an aguar ekiaba uari tuirazɨma kuaraziba izava an aguabar dughuazimɨn aven ikia mɨkonibar ingari.”
32 Mas, depois de semeada, cresce muito até ficar a maior de todas as plantas. E os seus ramos são tão grandes, que os passarinhos fazem ninhos entre as suas folhas.
33 Egha Iesus men nɨghnɨziba tuzɨnaghɨra, an akar isɨn zuir avɨribar Godɨn akabar me mɨgei.
33 Assim, usando muitas parábolas como estas, Jesus falava ao povo de um modo que eles podiam entender.
34 An akabar gumazamizibav gɨava zurara akar isɨn zuibar me mɨgei. Egha a uan suren gumaziba ko me uarira ikiava a bizibar mɨngariba abɨgha me mɨgei.
34 E só falava com eles usando parábolas, mas explicava tudo em particular aos discípulos.
35 Aruer kamɨn amɨnim pɨrasava amima Iesus kamaghɨn uan suren gumazibav gɨa ghaze, “E dɨpar kam abigh an vongɨn mangam.”
35 Naquele dia, de tardinha, Jesus disse aos discípulos:
36 A kamaghɨn me mɨgeima gumazamiziba dadarimɨn ikiavɨra iti, ezɨ me Iesus aperaghav itir botɨn ghuavanabogha pul gamua vongɨn zui. Botɨn igharazir maba uaghan me ko vongɨn zui.
36 Então eles deixaram o povo ali, subiram no barco em que Jesus estava e foram com ele; e outros barcos o acompanharam.
37 Iesus uan suren gumaziba ko zuima, Maia! Amɨnir ekiam dɨkafi. Ezɨ dɨpavsɨziba izava bot gafirazɨ dɨpam botɨn aven ghuaghira, bot gizɨvazɨ, an atam dɨpamɨn aven magɨrasava ami.
37 De repente, começou a soprar um vento muito forte, e as ondas arrebentavam com tanta força em cima do barco, que ele já estava ficando cheio de água.
38 Bot magɨrasava amima, Iesus botɨn kamɨn gɨrakɨrangɨn dapanir aghoghonir mam uan dapanimɨn aghorogha akui. Ezɨ an suren gumaziba a gaghuragha kamaghɨn a mɨgei, “Tisa, e gɨfa! Nɨ e bagha nɨghnɨsi, o puvatɨ?”
38 Jesus estava dormindo na parte detrás do barco, com a cabeça numa almofada. Então os discípulos o acordaram e disseram: — Mestre! Nós vamos morrer! O senhor não se importa com isso?
39 Ezɨ Iesus dɨkavigha akar gavgavim amɨnim ganɨga, egha kamaghɨn ongarim mɨgei, “Gua amɨragh, nɨmɨra ikɨ!” A mɨgeima, amɨnim amɨrazɨ, dɨpam pura nɨmɨra irɨghav iti.
39 Então ele se levantou, falou duro com o vento e disse ao lago: O vento parou, e tudo ficou calmo.
40 Ezɨ Iesus kamaghɨn uan suren gumazibav gei, “Ia tizim bagha puv atiati? Ia nɨghnɨzir gavgavim oteveghavɨra iti?”
40 Aí ele perguntou:
41 Ezɨ me bar atiatigha kamaghɨn uarira uariv gei, “Kar gumazir manmaghɨn amizim? A mɨgeima, amɨnim ko dɨpavsɨzim an akam barasi!”
41 E os discípulos, cheios de medo, diziam uns aos outros: — Que homem é este que manda até no vento e nas ondas?!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.