Gênesis 47

Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ezɨ Josep ghua atrivim kamaghɨn a mɨgei, “Nan afeziam ko nan aveghbuaba Kenanɨn nguazim ategha izava otivigha gɨfa. Me uan sipsipba, bulmakauba, ko men biziba, me bar da inigha ize. Egha me datɨrɨghɨn Gosenɨn Distrighɨn iti.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Ezɨ Josep uan aveghbuar 5plan diazɨ me iza atrivimɨn guamɨn tuifi.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Ezɨ atrivim kamaghɨn men azai, “Ia ingangarir manabagh ami?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Ezɨ mɨtiriar ekiam azir dughiam Kenanɨn nguazimɨn otozɨ, en sipsipba apir graziba puvatɨ. Kamaghɨn, e dughiar otevimɨn kantrin kamɨn ikiam. Egha e nɨn ingangarir gumaziba, e kamaghɨn nɨn azai, nɨ en amamangatɨghtɨ, e Gosenɨn Distrighɨn dapiagh ikiam.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Ezɨ atrivim kamaghɨn Josep mɨgei, “Nɨn afeziam ko aveghbuaba nɨ ko ikiasava otivigha gɨfa.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Kamaghɨn, nɨ Isipɨn kantrin aven, nguazir oteviba bar dar tongɨn, nguazir otevir bar aghuitam gɨnɨghnɨghɨva me mɨkemeghtɨ, me a dapiagh. Nɨ ifueghtɨ, me Gosenɨn Distrighɨn ikiam. Egh uaghan, nɨ men tongɨn, gumazir bulmakaubar ganamin fofozim iti tabagh fogh, egh ingangarim me danightɨ me nan bulmakaubar ganam.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Ezɨ Josep uan afeziam inigha atrivim bagha zui. Ezɨ Jekop deraghavɨra dughiar aghuim atrivim ganɨngi.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Ezɨ atrivim kamaghɨn an azara, “Nɨn azeniba datɨrɨghɨn manmaghɨra?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Ezɨ Jekop an azangsɨzim ikaragha ghaze, “Kɨ nguazir kamɨn aruava 130plan azenibar an ikia iza datɨrɨkɨn. A dughiar bar ruarim puvatɨ, egha kɨ uaghan osɨmtɨzir avɨriba batifi. Nan inaziba dughiar ruarimɨn nguazir kamɨn ike, ezɨ men azeniba nan azenibagh afira.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Ezɨ Jekop deraghavɨra dughiar aghuim atrivim ganigha, egha ghu.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Ezɨ gɨn Josep atrivim mɨkemezɨ moghɨram amigha, uan afeziam ko uan aveghbuabar akurazɨma, me Isipɨn kantrin apia. A Ramesesɨn nguibar ekiamɨn boroghɨn nguazim isa me ganɨngi. Nguazir otevir kam, a Isipɨn kantrin nguazir igharaziba bar dagh afira.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Egha Josep dagheba isa uan afeziam ko, an aveghbuabar amuiroghboribagh anɨdi. Egha vaghvagha men boribar dɨbobonimɨn mɨrara ghua dagheba me ganɨdi.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Dughiar kamɨn mɨtiriar bar ekiam otozɨ, dagheba bar nguazir otevibar puvatɨ. Ezɨ dughiar mɨtiriam azir kam Isipɨn kantri ko Kenanɨn nguazim bar aning gasɨghasɨzima, gumazamiziba bar osɨmtɨzim isi.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Ezɨ Isipian gumazamiziba ko Kenanian gumazamiziba, Josep faragha atɨzir witbagh iveza, ghuavti men dagɨaba bar gɨfa. Ezɨ Josep dagɨar kaba inigha da isa atrivimɨn dagɨar dɨpenim gatɨ.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Ezɨ Isipɨn kantrin dagɨaba ko Kenanɨn adarazir dagɨaba gɨvazɨma, Isipia bar Josep bagha ghuegha, kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ dagheba e danɨng! Puvatɨghtɨ, mɨtiriam bar e akuatɨghtɨ, en nɨn damazimɨn ireghɨva arɨmɨghiregham. En dagɨaba bar gɨfa, kamaghɨn nɨ en akuragh.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Ezɨ Josep kamaghɨn mɨgei, “Ian dagɨaba bar gɨvaghtɨma, ia uan asɨziba inigh izɨ na danɨngtɨ, kɨ ivezimɨn mɨn da inigh, dagheba ia danɨngam.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Ezɨ me hoziaba, sipsipba, memeba, bulmakauba, ko donkiba, da inigha Josep bagha zui. Ezɨ a dagher me ganɨngiziba, dar ivezimɨn mɨn bizir kaba isi. Me kamaghɨram amua ghuavɨra iti azenir kam gɨfa.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Egha azenir gɨn izimɨn, me ua Josep bagha ghua egha kamaghɨn mɨgei, “Gumazir ekiam, e uan osɨmtɨziba nɨn mongan kogham. Nɨ en dagɨaba ko asɨziba sara bar da inigha gɨfa. Ezɨ e ua nɨ danɨngamin biziba puvatɨ. E ko en nguaziba, darara ikiavɨra iti.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Nɨ e ateghtɨ, e nɨn damazimɨn mɨtiriamɨn aremeghan kogham. Eghtɨ en nguazim pura ikɨ ikuvighan kogham. Kamaghɨn, atrivim dagheba e danɨngtɨ, e an ingangarir gumazamizir kɨnibar mɨn ikiam. Eghtɨ atrivim uaghan en nguazim iniam. Kamaghɨn, e uari, nɨ oparir dagher ovɨziba e danɨng, eghtɨ e deragh ikɨva ovengan koghtɨ, en nguazim ikuvighan kogham.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Mɨtiriar ekiam azir dughiar kam, bar ikuvigha ghuavɨra itima, Isipia bar uan nguaziba isa Josep ganɨngizɨ, an atrivim bagha dagh ivese. Ezɨ Isipɨn kantrin nguaziba, atrivim bar da ini.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Ezɨ Josep gumazamizibagh amima, me Isipɨn kantrin aven vong ko vong sara ingangarir gumazamizir kɨnibar mɨn iti.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Ezɨ asebar ofa gamir gumazibar nguazibara, Josep dagh ivezezir puvatɨ. Atrivim zurara dagɨabar me givesi. Kamaghɨn, me uan nguaziba amangizir puvatɨ.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Ezɨ Josep kamaghɨn gumazamizibav gei, “Ia oragh. Kɨ datɨrɨghɨn ia ko ian nguaziba sara ia givezegha gɨfa, ezɨ ia atrivimɨn ingangarir gumazamizir kɨnibar mɨn iti. Ezɨ ian nguaziba, da bar atrivimɨn nguaziba. Ezɨ kar ia oparamin dagher ovɨziba. Ezɨ ia da inigh mangɨ dagher azenibar da oparigh.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Eghtɨ gɨn azenibar dagheba asiamin dughiam otoghtɨ, ia da isɨ, 5plan pozibav kɨnigh. Egh ia pozitam atrivim danɨngigh, eghtɨ 4plan poziba iana. Egh ia taba oparɨsɨ dar arigh, taba ia uan amuiroghboriba ko, dar amɨ.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Ezɨ gumazamiziba kamaghɨn mɨgei, “Gumazir ekiam, nɨ bar en akurazɨ, kamaghɨn e deraghvɨra ikiam. E bar nɨ mɨnaba, nɨ e ataghizɨ, e atrivimɨn ingangarir gumazir kɨnibar mɨn iti.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Ezɨ Josep Isipɨn kantrin mɨgɨrɨgɨar gavgavim kamaghɨn anetɨgha ghaze, “Dagher azenibar itiba, ia da iniamin dughiamɨn, da bigh 5plan pozibav kɨnigh, egh pozir tam atrivim danɨngigh.” Arazir kam a kamaghɨra ikia iza datɨrɨghɨn iti. Ezɨ asebar ofa gamir gumazibar nguaziba, darara atrivimɨn nguazibar mɨn itir puvatɨ.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Ezɨ Israelia Isipɨn kantrin aven, Gosenɨn Distrighɨn apiagha, danganir kamɨn nguazim ini. Egha me borir avɨrim batava bar avɨraseme.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Ezɨ Jekop uabɨ 17plan azenibar Isipɨn kantrin apera, egha a 147plan azeniba ikiava areme.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 A fo, a gurumram ovengam, egha a uan otarim Josepɨn diazɨ, a ize. Ezɨ a kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ guizbangɨra bar na gifuegh, uan dafarim isɨ nan buarakɨrimɨn apengan amadagh, akar dɨkɨrɨzir gavgavim damigh suam, nɨ bar arazir aghuimɨn na damuam. Nɨ Isipɨn kantrin narafan kogham.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Eghtɨ kɨ aremeghtɨ nɨ nan kuam inigh Isipɨn kantri ategh mangɨ, nan inazir afeziabar kuabar afezir danganimɨn narafagh.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Ezɨ Jekop ua kamaghɨn mɨgei, “Nɨ Godɨn akagh bar guizbangɨra mɨkɨm suam, nɨ guizbangɨra bizir kam damuam.” Ezɨ Josep Godɨn akagha ghaze, kɨ guizbangɨra bizir kam damuam. Ezɨ Jekop, Josep bagha bar akongegha, aviragha ghuaghira uan dapanim isa dakozim gatɨ.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.