Gênesis 19
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NVT
1 Ezɨ Lot guaratɨghɨn Sodomɨn nguibamɨn uari akuvir tiar akamɨn aperaghav iti. Ezɨ enselɨn Ikiavɨra Itir God ko ghua Abrahamɨn ganizimning, datɨrɨghɨn iza Sodomɨn nguibam oto. Ezɨ Lot aningɨn garima aning izima a dɨkavigha aning bagha zui. Egha tevimning apɨrigha aviragha guam nguazim girɨ.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 Egha ghaze, “Gumazir Ekiamning, kɨ guan ingangarir gumazim, ezɨ gua nan dɨpenimɨn izi. Gua uan dagariba faragh da ruegh, egh dɨmangan nan dɨpenim daku. Egh amɨnim tiraghtɨ gua dɨkavigh mangɨ.”
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 Ezɨ Lot mɨghɨghavɨra aning mɨgeima, aning gɨn a ko dɨpenimɨn ghu. Ezɨ Lot uan ingangarir gumazibav kemezɨma me bretɨn yis puvatɨziba tuegha aning bagha dagher aghuibagh ami. Ezɨ aning api.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Ezɨ aning tɨghar mɨsiabar mangasava amima, Sodomɨn gumaziba iza dɨpenim avɨni. Nguibamɨn itir gumazir igiaba ko ghuriba bar moghɨra izi.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Egha me Lotɨn dɨa ghaze, “Gumazir iza nɨn dɨpenim gakuimning mana? Aning amadaghtɨ aning azenan izɨtɨ, e poroghamiba uari ko akuava amir arazir kurabar aning damuasa.”
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 Ezɨ Lot azenan ghua tiam deragha anesara.
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 Egha me mɨgɨa ghaze, “Nan aveghbuaba, ia oragh. Ia arazir kurar kam damuan markɨ!
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 Kɨ guivir pumuning iti, aning gumazitam koma akuizir puvatɨ. Kɨ aning inigh egh ia bagh azenan izam, eghtɨ ia uan ifongiam aningɨn anegɨfagh. Eghtɨ gumazir nan dɨpenim gakuimning kɨ deragh aningɨn ganam. Kamaghɨn ia arazir kuratam bar aning damuan markɨ.”
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Ezɨ Sodomia mɨgɨrɨgɨar kam baregha ghaze, “Gumazir kam, a nguibar igharazimɨn gumazim, egha a en araziba tuisɨghasava ami. Nɨ e gitagh. Nɨ e gitaghan koghtɨ, e arazir kurabar aning damuam. Egh e uaghan mɨzazitam nɨ gaseghtɨ nɨ fogham, nɨn mɨzazim, aningɨn mɨzazim gafiragham.” Egha me ua Lotɨn suiragha a munasaragha egha tiam akarasa.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Ezɨ gumazir dɨpenimɨn aven itimning dafarim azenan anemadagha Lotɨn suiragha, uam a inigha aven izegha tiam asara.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 Egha aning azenan itir gumazibagh amizɨ, men damaziba pɨrizɨma, me ua dɨpenimɨn tiar akamɨn garir puvatɨ.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 Ezɨ gumazir kamning kamagh Lotɨn azara, “Nɨn tarazi uam nguibar kamɨn aven iti? Nɨ uan boriba ko uan amereba ko nɨn adarazi kagh iti, nɨ bar me inigh egh nguibar kam atakigh.
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 Ga nguibar kam gasɨghasigham. Nguibar kamɨn aven, bar eghaghanir bar kurar igharagha gariba otivizɨ, Ikiavɨra Itir God da baregha gɨfa. Kamaghɨn, a ga amadazɨma ga nguibar kam gasɨghasɨghasa izi.”
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Ezɨ Lot gumazir an guivimningɨn ikiasa me inabazimning bagha ghu. Egha aning mɨgɨa ghaze, “Ikiavɨra Itir God nguibar kam kuvarɨmasa, kamaghɨn gua dɨkavigh nguibar kam bemɨram anetakigh.” Ezɨ aning ghaze, a ti pura ikarara mɨgei.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Ezɨ amɨnim tiragha gɨvazɨ enselning Lotɨn avɨgha ghaze, “Atamra. Nɨ uan amuim ko guivimning inigh, egh nguibar kam atakigh. Nɨ suighsuigh gumazamizir kaba sara ovegham.”
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Ezɨ Lot nɨghnɨzir avɨribagh ami. Ezɨ guizbangɨra, Ikiavɨra Itir God Lotɨn apangkufi. Kamaghɨn amizɨ, enselning a ko, an amuim ko guivimning dafaribar suigha egha nguibar kam ategha azenan ghu.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Egha aning me inigha azenan ghugha gɨvagha, kamaghɨn me mɨgei, “Ia zuamɨram arɨmangegh, puvatɨghtɨ ia uaghan ovegham. Ia uamategh ragh gɨn ganan markɨ. Egh ia danganir zarir munamɨn dapiagh avughsan markɨ. Ia ovengan aghuaghsɨ, egh arɨ mɨghsɨabar ghuavanang.”
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 Ezɨ Lot ghaze, “Ekiam, kɨ nɨ na mɨgei moghɨn damuva avegham.
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 Nɨ na barakigh. Nɨ bar nan apangkuvigha ingangarir aghuim nan akurvaghasava a gami. Ezɨ mɨghsɨaba bar saghon mar iti, ezɨ kɨ zuamɨra da bagh mangɨva avegham. Kɨ mangɨvɨra ikɨtɨ, nguibam ikuvightɨ kɨ uaghan mɨzazim inigh ovegham.
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Nɨ nguibar muziarir munamɨn gari a munagh iti. A roghɨra iti, ezɨ kɨ zuamɨra an angɨgham. A nguibar dozim. Nɨ na ateghtɨ kɨ nguibar kamɨn manɨgh egh osɨmtɨzir kam gitagham.”
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 Ezɨ ensel ghaze, “A dera. Kɨ nguibar nɨ mangasa mɨgeir mam gasɨghasɨghan kogham.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 Aria, nɨ atamra mangɨ. Kɨ bizitam damuan kogh mangɨ, dughiar ia mangɨ nguibar kamɨn otoghamim.” Ezɨ Lot ghaze, nguibar kam bar sufi, ezɨ me gɨn nguibar kam, Soar a garɨsi.
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Ezɨ aruem tɨghar maghɨn anagavɨra itima, Lot Soarɨn nguibamɨn otogha gɨfa.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Ezɨ bar zuamɨra Ikiavɨra Itir God dagɨar isiba ko avim amadazɨ, da amozimɨn mɨn overiamɨn ikia Sodom ko Gomora giri.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Egha a nguibamning vɨraram aning gasɨghasɨgha danganir zarir aning itim sarama asɨghasɨki. Egha gumazamizir nguibar kamningɨn itibagh asɨghasɨgha egha nguazir kamɨn itir aghuir biziba sara bar dagh asɨghasɨki.
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Ezɨ Lotɨn amuim an gɨn iza, egha ua ragha gɨn gara, egha maghɨra solɨn mɨn otogha dɨpenir akɨnimɨn mɨn asaraghav iti.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Ezɨ amɨmzaraghan bar mɨzaraghara Abraham ghua danganir a faragha Ikiavɨra Itir God ko tughav ikia mɨkemezimɨn ghu.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Egha a Sodom ko Gomora, ko danganir zarir aning itir kam bagha gari, egha gari avir ekiamɨn mɨgharim nguazimɨn ikegha overiamɨn ghuavanadi.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 God nguibar nguazir zarir kamɨn itiba bar adagh asɨghasɨki. Egha an Abraham gɨnɨghnɨgha, nguibar Lot itim gasɨghasɨgha, Lot gamizɨ an osɨmtɨzir kam gita.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Ezɨ Lot Soarɨn nguibamɨn ikian atiatigha uan guivimning inigha mɨghsɨabar ghuavanabo. Egha me dagɨar torir mamɨn aven iti.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Egha an guivir ekiam kamagh uan afumim mɨgei, “Gan afeziam ghurigha gɨfa. Ezɨ nguazir kamɨn danganiba bar gumaziba puvatɨ. Ezɨ gumazamiziba faragha uarir iti moghɨn tina gan ikiam.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 Aria, ga uan afeziam wain taba a danightɨ an onganightɨ, ga a ko dakuightɨ, a boriba ga danɨngam. Eghtɨ gan afeziamɨn adarazi ikɨvɨra ikiam.”
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 Egha dɨmangan aning wain isa uan afeziam ganɨngizɨ an ongani. Ezɨ guivir ekiam a koma akui. Aningɨn afeziam wain amegha bar onganigha fozir puvatɨzɨ guivim a koma akui.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Egha amɨmzaraghan guivir ekiam uan afumim mɨgɨa ghaze, “Kɨ bogɨran dɨmangan afeziam koma akuigha gɨfa. Ga datɨrɨghɨn dɨmangan afeziam wainɨn taba uam a danɨngam. Eghtɨ nɨ kɨ amizɨ moghɨn nɨ a ko daku, eghtɨ a boritaba ga danightɨ gan afeziamɨn adarazi ikɨ mangɨvɨra ikiam.”
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 Egha dɨmagarir kamɨn aning uan afeziam wain a ganɨngizɨ a uam ongani, ezɨ guivir dozim a koma akui. Afeziam faragha wain amegha onganigha fozir puvatɨzɨ moghɨra guivir dozim a koma akui.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Egha tuavir kamɨn Lotɨn guivimning afeziam dam boriba ini.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Ezɨ guivir ekiam otarir mam bategha ziam, “Moap,” a gatɨ, ezɨ gɨn a Moapian ovavimɨn oto.
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Ezɨ guivir dozim uaghan otarim bategha ziam, “Benami,” a gatɨ, ezɨ gɨn an Amonian ovavimɨn oto.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.