1 Samuel 20

Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Sol Raman boroghɨn Naiotɨn nguibamɨn otozɨ, Devit nguibar kam ategha arava, uamategha Jonatan bagha ghu. A kamaghɨn Jonatan mɨgei, “Ai Jonatan, nɨn afeziam tizim bagh na mɨsueghtɨ kɨ aremegham? Kɨ osɨmtɨzitam o arazir kuratamɨn a gamizir puvatɨ. Guizbangɨra, kɨ bizitamɨn osɨmtɨzitam itir puvatɨ.”
1 Então, fugiu Davi da casa dos profetas, em Ramá, e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit ikara, “Puvatɨ, nɨ aremeghan kogham. Nan afeziam, bizir a damuamiba, a bar dar gun na mɨgei, bizir muziariba ko bizir ekiaba. Egh a bizir katam nan modoghan kogham. Ezɨ kɨ fo, a nɨ mɨsueghtɨ nɨ aremeghan kogham.”
2 Ele lhe respondeu: Tal não suceda; não serás morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer; por que, pois, meu pai me ocultaria isso? Não há nada disso.
3 Ezɨ Devit ua kamaghɨn mɨgei, “Nɨn afeziam a bar nɨ gɨfo, nɨ bar na gifonge. Kamagh amizɨ, a ti na mɨsueghtɨ, kɨ aremeghsɨ, a nɨ mɨkemeghan kogham. An osɨmtɨzim nɨ danɨngan aghua. Ezɨ guizbangɨra Ikiavɨra Itir Godɨn zurara itimɨn ziamɨn kɨ nɨ mɨgei, nɨn afeziam na mɨsueghtɨ kɨ aremegham. Kɨ bizir kam gɨfogha gɨfa, kɨ fo nɨ datɨrɨghɨn na ko iti. Ezɨ dughiar bar otevimɨn nɨn afeziam bizir kam damuam.”
3 Então, Davi respondeu enfaticamente: Mui bem sabe teu pai que da tua parte achei mercê; pelo que disse consigo: Não saiba isto Jônatas, para que não se entristeça. Tão certo como vive o Senhor , e tu vives, Jônatas, apenas há um passo entre mim e a morte.
4 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Kɨ manmaghɨn nɨn akuraghasa, nɨ ifonge? Bizir nɨ ifongezir manam, kɨ a damuam.”
4 Disse Jônatas a Davi: O que tu desejares eu te farei.
5 Ezɨ Devit kamaghɨn a mɨgei, “Gurumzaraghan iakɨnir igiamɨn dughiar ekiamɨn, kɨ mangɨ atrivim ko damam. Nɨ uabɨ nɨghnɨgh, nɨ na amadaghtɨ, kɨ mangɨ obarir azenimɨn modogh ikɨ, mangɨ amɨmzaraghan guaratɨzimɨn tugham.
5 Disse Davi a Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer; mas deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 Eghtɨ nɨn afeziam apir dakozimɨn na bagh ganɨva nɨn azangsɨgh suam, a managh iti, eghtɨ nɨ kamaghɨn a mɨkɨm, ‘Azeniba vaghvagha dar dughiar kamɨn, Devitɨn adarazi me uari akuva Betlehemɨn ofabagh ami. Kamaghɨn amizɨ, a mangasa nan azarazɨ, kɨ an amamangatɨzɨ, a uan nguibamɨn ghu.’
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a família.
7 Nɨ atrivim mɨkemegh gɨvaghtɨ, a suam, ‘A dera,’ eghtɨ nɨ fogh suam, kɨ deragh ikiam. Eghtɨ an atarɨva osemeghtɨ, nɨ fogh suam a pazɨ na damuam.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo terá paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já o mal está, de fato, determinado por ele.
8 Ezɨ Ikiavɨra Itir Godɨn damazimɨn, nɨ nan namakar aghuimɨn ikiasa akar mam akɨri, bizir kam bangɨn kɨ fo, nɨ nan apangkuvigh deragh na damuam, kɨ nɨn ingangarir gumazim. Egh kɨ arazir kuratam damightɨ, nɨ uabɨ na mɨsueghtɨ kɨ aremegham. Nɨ na inigh uan afeziam bagh mangan markɨ.”
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque lhe fizeste entrar contigo em aliança no Senhor ; se, porém, há em mim culpa, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Ezɨ Jonatan kamaghɨn a mɨgei, “Markɨ, nɨ mamaghɨn nɨghnɨghan markɨ. Kɨ tong kamaghɨn foghai, nan afeziam pazɨ nɨ damuam, ezɨ kɨ nɨ mɨkemeghai. Kɨ a mongan kogham.”
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma sorte soubesse que já este mal estava, de fato, determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to declararia eu?
10 Ezɨ Devit kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ uan afeziam nan gun a mɨkemeghtɨ, an adarir mɨgɨrɨgɨam damutɨ, tina izɨ na mɨkɨmam?”
10 Perguntou Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Ga dagher azenimɨn mangɨgh, kɨ nɨ mɨkɨmam.” Egha aning dɨkavigha zui.
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram.
12 Aning ghua otogha gɨvagha, Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Ikiavɨra Itir God, Israelɨn Godɨn ziamɨn, kɨ kamaghɨn mɨgei, kɨ ifaraghtɨ a mɨzazim na gasegham. Gurumzaraghan o zuerimɨn dughiar kamra, kɨ nɨ bagh afeziamɨn azangsɨgham. A navir amɨrizim nɨn ikɨtɨ, kɨ nɨ bagh akam amangam.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Amanhã ou depois de amanhã, a estas horas sondarei meu pai; se algo houver favorável a Davi, eu to mandarei dizer.
13 Eghtɨ nan afeziam nɨ gasɨghasɨghsɨ mɨkɨmtɨ, kɨ nɨ mɨkɨmam. Egh nɨ arɨsɨ, kɨ nɨ mɨkemegh nɨn akuraghan koghtɨ, Ikiavɨra Itir God mɨzazir ekiatam na gasegh. Ezɨ kɨ kamaghɨn ifonge, Ikiavɨra Itir God nan afeziam ko ikezɨ moghɨn, a uaghan nɨ ko ikɨ.
13 Mas, se meu pai quiser fazer-te mal, faça com Jônatas o Senhor o que a este aprouver, se não to fizer saber eu e não te deixar ir embora, para que sigas em paz. E seja o Senhor contigo, como tem sido com meu pai.
14 “Egh gɨn, kɨ angamɨra ikɨvɨra ikɨtɨ, nɨ nan apangkuvigh deraghvɨra na damu, mati Ikiavɨra Itir God en apangkuvigha deragha e gami mokɨn. Puvatɨghtɨ, kɨ aremegham.
14 Se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás para comigo da bondade do Senhor , para que não morra?
15 Egh nɨ uaghan nan ovavir boriba zurara deravɨra me damu. Nɨ pazɨ me damuan markɨ. Eghtɨ Ikiavɨra Itir God nguazir kamɨn nɨn apaniba agɨvamin dughiamɨn, nɨ nan ovavir boribar apangkuvigh deraghvɨra me damu.”
15 Nem tampouco cortarás jamais da minha casa a tua bondade; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra todos os inimigos de Davi.
16 Jonatan akar dɨkɨrɨzir gavgavimɨn, Devit ko an adarazi gamua ghaze, nɨ aremeghamin dughiamɨn gɨn, nɨn ovavir boriba akar dɨkɨrɨzir kam gɨn amadaghtɨ, Ikiavɨra Itir God mɨzazim me gasam.
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: Vingue o Senhor os inimigos de Davi.
17 Jonatan uabɨ gifongezɨ moghɨn bar Devit gifonge, kamagh amizɨ, a Devit mɨgɨa ghaze, Devit nɨ akar dɨkɨrɨzir gavgavim damu. Ezɨ Devit Jonatan mɨkemezɨ moghɨn ami.
17 Jônatas fez jurar a Davi de novo, pelo amor que este lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Egha Jonatan ua kamaghɨn Devit mɨgei, “Gurumzaraghan, iakɨnir igiamɨn dughiar ekiam. Eghtɨ nɨ damamin dughiamɨn ikian koghtɨ, afeziam nɨ apiaghirir dabirabimɨn gantɨ a pura ikɨtɨ, an okam nɨghnɨgham.
18 Disse-lhe Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova; perguntar-se-á por ti, porque o teu lugar estará vazio.
19 Eghtɨ amɨmzaraghan, nɨ bar zuamɨra magɨrɨ dagɨar pozir ekiar nɨ faragha modozimɨn boroghɨn modogh, dagɨar pozimɨn ziam Esel.
19 Ao terceiro dia, descerás apressadamente e irás para o lugar em que te escondeste no dia do ajuste; e fica junto à pedra de Ezel.
20 Eghtɨ kɨ izɨ pura ifar barir afuzir 3pla inigh dagɨar pozir kam boroghɨn itir bizitam gasam.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 Egh kɨ na ko izamin otarir igiam mɨkemeghtɨ, a nan barir afuziba buriam. Eghtɨ kɨ kamagh a mɨkɨm suam, tong sɨvagh kagh izɨ, bariba kagh amadagham iti, eghtɨ Devit, nɨ na bagh izɨ. Ikiavɨra Itir Godɨn ziamɨn, kɨ guizbangɨra mɨgei, nɨ kamaghɨn fogh suam, nɨ deravɨra ikɨtɨ bizitam nɨ gasɨghasighan kogham.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: Vai, procura as flechas; se eu disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, traze-as; então, vem, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , terás paz, e nada há que temer.
22 Eghtɨ kɨ otarir na ko izamin kam mɨkɨm suam, barir afuziba muna munagh iti, eghtɨ nɨ zuamɨra dɨkavigh danganir igharazitamɨn mangɨ. Nɨ kamagh fogh suam, Ikiavɨra Itir God uabɨ nɨ amadazɨ, nɨ mangɨ.
22 Porém, se disser ao moço: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 Guizbangɨra, akar dɨkɨrɨzir gavgavir ga uaning ko amizir kam, Ikiavɨra Itir God gan gari, ezɨ ga zurara an gɨn mangɨ mamaghɨra ikiam.”
23 Quanto àquilo de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, para sempre.
24 Ezɨ Devit dagher azenimɨn ghua dagɨar pozimɨn boroghɨn modo. Ezɨ amɨmzaraghan Atrivim Sol iakɨnir igiamɨn isar ekiam bagha izav apera.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a Festa da Lua Nova, pôs-se o rei à mesa para comer.
25 A zurara ami moghɨn ghua dɨpenir bɨrimɨn, uan dabirabim gapera. Ezɨ Jonatan atrivim vongɨn amadaghan aperaghav itima, Apner atrivimɨn boroghɨn apera. Ezɨ Devit apiaghirir dabirabim pura iti.
25 Assentou-se o rei na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede; Jônatas, defronte dele, e Abner, ao lado de Saul; mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Sol garima, Devit dughiar kamɨn itir puvatɨzɨ, a mɨgɨrɨgɨatam gamir puvatɨ, a pura kamaghɨn nɨghnɨsi, “Devit manmaghɨrama ami? Bizitam ti Devit batozɨma, a Ikiavɨra Itir Godɨn damazimɨn zuezir puvatɨgha, izezir puvatɨ, o?”
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, pois pensava: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; talvez esteja contaminado.
27 Iakɨnir igiamɨn, namba 2ɨn dughiamɨn, me ua uari akuvagha gari, Devit apiaghirir dabirabim, a ua pura iti. Ezɨ Sol kamaghɨn uan otarim Jonatan mɨgei, “Jesin otarim manmaghɨn amigha boghɨnaron ko datɨrɨghɨn isam bagha izezir puvatɨ?”
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da Festa da Lua Nova, que o lugar de Davi continuava desocupado; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio a comer o filho de Jessé, nem ontem nem hoje?
28 Ezɨ Jonatan ghaze, “A Betlehemɨn mangasa nan azangsɨki.
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 A kamagh na mɨgei, ‘Nan aveghbuam na bagha akam amaga ghaze, kɨ mangɨ uan adarazi ko ofa damuam. Kamagh amizɨ, nɨ na ateghtɨ kɨ mangam. Nɨ guizbangɨra nan namakar aghuim, nɨ na ateghtɨ kɨ mangɨ uan adarazir ganam. A kamaghɨn mɨgeima, kɨ anetaghizɨ a uan adarazi bagha ghu.’ Bizir mɨngarir kamɨn a isar ekiar kamɨn nɨ ko ikiasa izezir puvatɨ.”
29 Ele me disse: Peço-te que me deixes ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Se, pois, agora, achei mercê aos teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Ezɨ Sol kamaghɨn oregha bar Jonatan baseme, egha kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ amizir bar kurar orazir puvatɨzimɨn borim. Kɨ nɨ gɨfo, nɨ Jesin otarir kamɨn akurvaghasa. Arazir kam nɨ damightɨ nɨ gumazir kɨnimɨn ikiam, eghtɨ aghumsɨzir ekiam nɨ uan amebam ko gua batogham.
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho de mulher perversa e rebelde; não sei eu que elegeste o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha do recato de tua mãe?
31 Jesin otarir kam nguazir kamɨn ikɨvɨra ikɨtɨ, nɨ kantrin kamɨn atrivimɨn otoghan kogham. Kamagh amizɨ, nɨ gumaziba amadaghtɨ, me mangɨ a inigh izɨtɨ, kɨ a mɨsueghtɨ an aremeka!”
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem seguro o teu reino; pelo que manda buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Solɨn akam ikaragha ghaze, “A tizim bagh aremegham? An osɨmtɨzir manam gami?”
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que fez ele?
33 Ezɨ Sol akar kam baregha zuamɨra afuzim inigha Jonatan bɨrazɨ, Jonatan an afuzim gita. Ezɨ Jonatan datɨrɨghɨn fo, nan afeziam datɨrɨghɨn Devit mɨsueghtɨ an aremeghasa pamten nɨghnɨsi.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança para o ferir; com isso entendeu Jônatas que, de fato, seu pai já determinara matar a Davi.
34 Egha Jonatan atara bar uan afeziam basemegha, dagher dakozim ategha ghu. Egha iakɨnir igiamɨn dughiar namba 2ɨn, daghetam amezir puvatɨ. An afeziam Devit gasɨghasɨgha aghumsɨzir akabar a mɨkemezɨ, an akar kurar kabagh nɨghnɨgha, Devit bagha navim bar a baseme.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficara muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia ultrajado.
35 Egha amɨmzaraghan mɨzaraghara, Jonatan dagher azenimɨn Devit bativasa ghua, otarir mam inizɨ an a ko zui.
35 Na manhã seguinte, saiu Jônatas ao campo, no tempo ajustado com Davi, e levou consigo um rapaz.
36 Ezɨ Jonatan kamagh otarir kam mɨgei, “Kɨ barir afuzibar asɨtɨ, nɨ mangɨ da buri. Nɨ zuamɨra mangɨ.” Ezɨ otarim ivegha zuima, Jonatan barir afuzir mamɨn a gafiragha ase.
36 Então, disse ao seu rapaz: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Este correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Ezɨ otarim ivegha ghua barir afuzim irɨzɨ naghɨn zuima, Jonatan an diagha kamagh a mɨgɨa ghaze, “Nɨ tong ua sɨvagh mangɨ. Barir afuzim ti munagh iti.”
37 Chegando o rapaz ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, gritou Jônatas atrás dele e disse: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Ezɨ Jonatan ua otarimɨn diagha ghaze, “Nɨ zuamɨra mangɨ. Nɨ oragh, pura tughɨv ikian markɨ.” Ezɨ otarim barir afuzim inigha Jonatan bagha izi.
38 Tornou Jônatas a gritar: Apressa-te, não te demores. O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 Otarir kam Jonatan mɨgeir akabar mɨngaribagh fozir puvatɨ. Jonatan ko Devit uaningra fo.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste ajuste.
40 Egha Jonatan uan barir pim ko bariba isa otarim ganɨngizɨ, ana da inigha ua nguibar ekiamɨn ghu.
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e disse-lhe: Anda, leva-as à cidade.
41 Egha otarim ghugha gɨvazɨ, Devit dagɨar pozimɨn gɨrakɨrangɨn modozim ategha iza, Jonatanɨn boroghɨn ira nguazimɨn fuagha, uan guam nguazim mɨtua. Egha 3plan dughiabar uan dapanim fegha uam aviragha egha dɨkavigha aning uaningɨn torava azi. Devitɨn azir akamɨn arazim, bar Jonatanɨn azir akamɨn arazim gafira.
41 Indo-se o rapaz, levantou-se Davi do lado do sul e prostrou-se rosto em terra três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Nɨ navir amɨrizim sara mangɨ. Ga fo, ga Ikiavɨra Itir Godɨn ziamɨn, akar gavgavim akɨrigha gɨvagha ghaze, ga zurara deraghvɨra uaning damuam. Eghtɨ gɨn gan ovavir boriba uaghan kamaghɨra arazir kam damuam.” A mɨkemegha gɨvazɨ, Devit danganir igharazimɨn zuima, Jonatan uamategha uan nguibar ekiamɨn ghu.
42 Disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto juramos ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja para sempre entre mim e ti e entre a minha descendência e a tua.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.