1 Samuel 20
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs ARIB
1 Sol Raman boroghɨn Naiotɨn nguibamɨn otozɨ, Devit nguibar kam ategha arava, uamategha Jonatan bagha ghu. A kamaghɨn Jonatan mɨgei, “Ai Jonatan, nɨn afeziam tizim bagh na mɨsueghtɨ kɨ aremegham? Kɨ osɨmtɨzitam o arazir kuratamɨn a gamizir puvatɨ. Guizbangɨra, kɨ bizitamɨn osɨmtɨzitam itir puvatɨ.”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá, veio ter com Jônatas e lhe disse: Que fiz eu? qual é a minha iniqüidade? e qual é o meu pecado diante de teu pai, para que procure tirar-me a vida?
2 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit ikara, “Puvatɨ, nɨ aremeghan kogham. Nan afeziam, bizir a damuamiba, a bar dar gun na mɨgei, bizir muziariba ko bizir ekiaba. Egh a bizir katam nan modoghan kogham. Ezɨ kɨ fo, a nɨ mɨsueghtɨ nɨ aremeghan kogham.”
2 E ele lhe disse: Longe disso! não hás de morrer. Meu pai não faz coisa alguma, nem grande nem pequena, sem que primeiro ma participe; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não é verdade.
3 Ezɨ Devit ua kamaghɨn mɨgei, “Nɨn afeziam a bar nɨ gɨfo, nɨ bar na gifonge. Kamagh amizɨ, a ti na mɨsueghtɨ, kɨ aremeghsɨ, a nɨ mɨkemeghan kogham. An osɨmtɨzim nɨ danɨngan aghua. Ezɨ guizbangɨra Ikiavɨra Itir Godɨn zurara itimɨn ziamɨn kɨ nɨ mɨgei, nɨn afeziam na mɨsueghtɨ kɨ aremegham. Kɨ bizir kam gɨfogha gɨfa, kɨ fo nɨ datɨrɨghɨn na ko iti. Ezɨ dughiar bar otevimɨn nɨn afeziam bizir kam damuam.”
3 Respondeu-lhe Davi, com juramento: Teu pai bem sabe que achei graça aos teus olhos; pelo que disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Kɨ manmaghɨn nɨn akuraghasa, nɨ ifonge? Bizir nɨ ifongezir manam, kɨ a damuam.”
4 Disse Jônatas a Davi: O que desejas tu que eu te faça?
5 Ezɨ Devit kamaghɨn a mɨgei, “Gurumzaraghan iakɨnir igiamɨn dughiar ekiamɨn, kɨ mangɨ atrivim ko damam. Nɨ uabɨ nɨghnɨgh, nɨ na amadaghtɨ, kɨ mangɨ obarir azenimɨn modogh ikɨ, mangɨ amɨmzaraghan guaratɨzimɨn tugham.
5 Respondeu Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, e eu deveria sentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Eghtɨ nɨn afeziam apir dakozimɨn na bagh ganɨva nɨn azangsɨgh suam, a managh iti, eghtɨ nɨ kamaghɨn a mɨkɨm, ‘Azeniba vaghvagha dar dughiar kamɨn, Devitɨn adarazi me uari akuva Betlehemɨn ofabagh ami. Kamaghɨn amizɨ, a mangasa nan azarazɨ, kɨ an amamangatɨzɨ, a uan nguibamɨn ghu.’
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade, porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a parentela.
7 Nɨ atrivim mɨkemegh gɨvaghtɨ, a suam, ‘A dera,’ eghtɨ nɨ fogh suam, kɨ deragh ikiam. Eghtɨ an atarɨva osemeghtɨ, nɨ fogh suam a pazɨ na damuam.
7 Se ele disser: Está bem; então teu servo tem paz; porém se ele muito se indignar, fica sabendo que ele já está resolvido a praticar o mal.
8 Ezɨ Ikiavɨra Itir Godɨn damazimɨn, nɨ nan namakar aghuimɨn ikiasa akar mam akɨri, bizir kam bangɨn kɨ fo, nɨ nan apangkuvigh deragh na damuam, kɨ nɨn ingangarir gumazim. Egh kɨ arazir kuratam damightɨ, nɨ uabɨ na mɨsueghtɨ kɨ aremegham. Nɨ na inigh uan afeziam bagh mangan markɨ.”
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há culpa em mim, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Ezɨ Jonatan kamaghɨn a mɨgei, “Markɨ, nɨ mamaghɨn nɨghnɨghan markɨ. Kɨ tong kamaghɨn foghai, nan afeziam pazɨ nɨ damuam, ezɨ kɨ nɨ mɨkemeghai. Kɨ a mongan kogham.”
9 Ao que respondeu Jônatas: Longe de ti tal coisa! Se eu soubesse que meu pai estava resolvido a trazer o mal sobre ti, não to descobriria eu?
10 Ezɨ Devit kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ uan afeziam nan gun a mɨkemeghtɨ, an adarir mɨgɨrɨgɨam damutɨ, tina izɨ na mɨkɨmam?”
10 Perguntou, pois, Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Ga dagher azenimɨn mangɨgh, kɨ nɨ mɨkɨmam.” Egha aning dɨkavigha zui.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Aning ghua otogha gɨvagha, Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Ikiavɨra Itir God, Israelɨn Godɨn ziamɨn, kɨ kamaghɨn mɨgei, kɨ ifaraghtɨ a mɨzazim na gasegham. Gurumzaraghan o zuerimɨn dughiar kamra, kɨ nɨ bagh afeziamɨn azangsɨgham. A navir amɨrizim nɨn ikɨtɨ, kɨ nɨ bagh akam amangam.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor, Deus de Israel, seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, se houver coisa favorável para Davi, eu não enviarei a ti e não to farei saber?
13 Eghtɨ nan afeziam nɨ gasɨghasɨghsɨ mɨkɨmtɨ, kɨ nɨ mɨkɨmam. Egh nɨ arɨsɨ, kɨ nɨ mɨkemegh nɨn akuraghan koghtɨ, Ikiavɨra Itir God mɨzazir ekiatam na gasegh. Ezɨ kɨ kamaghɨn ifonge, Ikiavɨra Itir God nan afeziam ko ikezɨ moghɨn, a uaghan nɨ ko ikɨ.
13 O Senhor faça assim a Jônatas, e outro tanto, se, querendo meu pai fazer-te mal, eu não te fizer saber, e não te deixar partir, para ires em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 “Egh gɨn, kɨ angamɨra ikɨvɨra ikɨtɨ, nɨ nan apangkuvigh deraghvɨra na damu, mati Ikiavɨra Itir God en apangkuvigha deragha e gami mokɨn. Puvatɨghtɨ, kɨ aremegham.
14 E não somente usarás para comigo, enquanto viver, da benevolência do Senhor, para que não morra,
15 Egh nɨ uaghan nan ovavir boriba zurara deravɨra me damu. Nɨ pazɨ me damuan markɨ. Eghtɨ Ikiavɨra Itir God nguazir kamɨn nɨn apaniba agɨvamin dughiamɨn, nɨ nan ovavir boribar apangkuvigh deraghvɨra me damu.”
15 como também não cortarás nunca da minha casa a tua benevolência, nem ainda quando o Senhor tiver desarraigado da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Jonatan akar dɨkɨrɨzir gavgavimɨn, Devit ko an adarazi gamua ghaze, nɨ aremeghamin dughiamɨn gɨn, nɨn ovavir boriba akar dɨkɨrɨzir kam gɨn amadaghtɨ, Ikiavɨra Itir God mɨzazim me gasam.
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor se vingue dos inimigos de Davi.
17 Jonatan uabɨ gifongezɨ moghɨn bar Devit gifonge, kamagh amizɨ, a Devit mɨgɨa ghaze, Devit nɨ akar dɨkɨrɨzir gavgavim damu. Ezɨ Devit Jonatan mɨkemezɨ moghɨn ami.
17 Então Jônatas fez Davi jurar de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Egha Jonatan ua kamaghɨn Devit mɨgei, “Gurumzaraghan, iakɨnir igiamɨn dughiar ekiam. Eghtɨ nɨ damamin dughiamɨn ikian koghtɨ, afeziam nɨ apiaghirir dabirabimɨn gantɨ a pura ikɨtɨ, an okam nɨghnɨgham.
18 Disse-lhe ainda Jônatas: Amanhã é a lua nova, e notar-se-á a tua ausência, pois o teu lugar estará vazio.
19 Eghtɨ amɨmzaraghan, nɨ bar zuamɨra magɨrɨ dagɨar pozir ekiar nɨ faragha modozimɨn boroghɨn modogh, dagɨar pozimɨn ziam Esel.
19 Ao terceiro dia descerás apressadamente, e irás àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio, e te sentarás junto à pedra de Ezel.
20 Eghtɨ kɨ izɨ pura ifar barir afuzir 3pla inigh dagɨar pozir kam boroghɨn itir bizitam gasam.
20 E eu atirarei três flechas para aquela banda, como se atirasse ao alvo.
21 Egh kɨ na ko izamin otarir igiam mɨkemeghtɨ, a nan barir afuziba buriam. Eghtɨ kɨ kamagh a mɨkɨm suam, tong sɨvagh kagh izɨ, bariba kagh amadagham iti, eghtɨ Devit, nɨ na bagh izɨ. Ikiavɨra Itir Godɨn ziamɨn, kɨ guizbangɨra mɨgei, nɨ kamaghɨn fogh suam, nɨ deravɨra ikɨtɨ bizitam nɨ gasɨghasighan kogham.
21 Então mandarei o moço, dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, apanha-as; então vem, porque, como vive o Senhor, há paz para ti, e não há nada a temer.
22 Eghtɨ kɨ otarir na ko izamin kam mɨkɨm suam, barir afuziba muna munagh iti, eghtɨ nɨ zuamɨra dɨkavigh danganir igharazitamɨn mangɨ. Nɨ kamagh fogh suam, Ikiavɨra Itir God uabɨ nɨ amadazɨ, nɨ mangɨ.
22 Mas se eu disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 Guizbangɨra, akar dɨkɨrɨzir gavgavir ga uaning ko amizir kam, Ikiavɨra Itir God gan gari, ezɨ ga zurara an gɨn mangɨ mamaghɨra ikiam.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, o Senhor é testemunha entre mim e ti para sempre.
24 Ezɨ Devit dagher azenimɨn ghua dagɨar pozimɨn boroghɨn modo. Ezɨ amɨmzaraghan Atrivim Sol iakɨnir igiamɨn isar ekiam bagha izav apera.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, sentou-se o rei para comer.
25 A zurara ami moghɨn ghua dɨpenir bɨrimɨn, uan dabirabim gapera. Ezɨ Jonatan atrivim vongɨn amadaghan aperaghav itima, Apner atrivimɨn boroghɨn apera. Ezɨ Devit apiaghirir dabirabim pura iti.
25 E, sentando-se o rei, como de costume, no seu assento junto à parede, Jônatas sentou-se defronte dele, e Abner sentou-se ao lado de Saul; e o lugar de Davi ficou vazio.
26 Sol garima, Devit dughiar kamɨn itir puvatɨzɨ, a mɨgɨrɨgɨatam gamir puvatɨ, a pura kamaghɨn nɨghnɨsi, “Devit manmaghɨrama ami? Bizitam ti Devit batozɨma, a Ikiavɨra Itir Godɨn damazimɨn zuezir puvatɨgha, izezir puvatɨ, o?”
26 Entretanto Saul não disse nada naquele dia, pois dizia consigo: Aconteceu-lhe alguma coisa pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Iakɨnir igiamɨn, namba 2ɨn dughiamɨn, me ua uari akuvagha gari, Devit apiaghirir dabirabim, a ua pura iti. Ezɨ Sol kamaghɨn uan otarim Jonatan mɨgei, “Jesin otarim manmaghɨn amigha boghɨnaron ko datɨrɨghɨn isam bagha izezir puvatɨ?”
27 Sucedeu também no dia seguinte, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi ficou vazio. Perguntou, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que o filho de Jessé não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Ezɨ Jonatan ghaze, “A Betlehemɨn mangasa nan azangsɨki.
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi pediu-me encarecidamente licença para ir a Belém,
29 A kamagh na mɨgei, ‘Nan aveghbuam na bagha akam amaga ghaze, kɨ mangɨ uan adarazi ko ofa damuam. Kamagh amizɨ, nɨ na ateghtɨ kɨ mangam. Nɨ guizbangɨra nan namakar aghuim, nɨ na ateghtɨ kɨ mangɨ uan adarazir ganam. A kamaghɨn mɨgeima, kɨ anetaghizɨ a uan adarazi bagha ghu.’ Bizir mɨngarir kamɨn a isar ekiar kamɨn nɨ ko ikiasa izezir puvatɨ.”
29 dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa parentela tem um sacrifício na cidade, e meu irmão ordenou que eu fosse; se, pois, agora tenho achado graça aos teus olhos, peço-te que me deixes ir, para ver a meus irmãos. Por isso não veio à mesa do rei.
30 Ezɨ Sol kamaghɨn oregha bar Jonatan baseme, egha kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ amizir bar kurar orazir puvatɨzimɨn borim. Kɨ nɨ gɨfo, nɨ Jesin otarir kamɨn akurvaghasa. Arazir kam nɨ damightɨ nɨ gumazir kɨnimɨn ikiam, eghtɨ aghumsɨzir ekiam nɨ uan amebam ko gua batogham.
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e ele lhe disse: Filho da perversa e rebelde! Não sei eu que tens escolhido a filho de Jessé para vergonha tua, e para vergonha de tua mãe?
31 Jesin otarir kam nguazir kamɨn ikɨvɨra ikɨtɨ, nɨ kantrin kamɨn atrivimɨn otoghan kogham. Kamagh amizɨ, nɨ gumaziba amadaghtɨ, me mangɨ a inigh izɨtɨ, kɨ a mɨsueghtɨ an aremeka!”
31 Pois por todo o tempo em que o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia agora, e traze-mo, porque ele há de morrer.
32 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Solɨn akam ikaragha ghaze, “A tizim bagh aremegham? An osɨmtɨzir manam gami?”
32 Ao que respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer. que fez ele?
33 Ezɨ Sol akar kam baregha zuamɨra afuzim inigha Jonatan bɨrazɨ, Jonatan an afuzim gita. Ezɨ Jonatan datɨrɨghɨn fo, nan afeziam datɨrɨghɨn Devit mɨsueghtɨ an aremeghasa pamten nɨghnɨsi.
33 Então Saul levantou a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Egha Jonatan atara bar uan afeziam basemegha, dagher dakozim ategha ghu. Egha iakɨnir igiamɨn dughiar namba 2ɨn, daghetam amezir puvatɨ. An afeziam Devit gasɨghasɨgha aghumsɨzir akabar a mɨkemezɨ, an akar kurar kabagh nɨghnɨgha, Devit bagha navim bar a baseme.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa, e no segundo dia do mês não comeu; pois se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha ultrajado.
35 Egha amɨmzaraghan mɨzaraghara, Jonatan dagher azenimɨn Devit bativasa ghua, otarir mam inizɨ an a ko zui.
35 Jônatas, pois, saiu ao campo, pela manhã, ao tempo que tinha ajustado com Davi, levando consigo um rapazinho.
36 Ezɨ Jonatan kamagh otarir kam mɨgei, “Kɨ barir afuzibar asɨtɨ, nɨ mangɨ da buri. Nɨ zuamɨra mangɨ.” Ezɨ otarim ivegha zuima, Jonatan barir afuzir mamɨn a gafiragha ase.
36 Então disse ao moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço; e Jônatas atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Ezɨ otarim ivegha ghua barir afuzim irɨzɨ naghɨn zuima, Jonatan an diagha kamagh a mɨgɨa ghaze, “Nɨ tong ua sɨvagh mangɨ. Barir afuzim ti munagh iti.”
37 Quando o moço chegou ao lugar onde estava a flecha que Jônatas atirara, gritou-lhe este, dizendo: Não está porventura a flecha para lá de ti?
38 Ezɨ Jonatan ua otarimɨn diagha ghaze, “Nɨ zuamɨra mangɨ. Nɨ oragh, pura tughɨv ikian markɨ.” Ezɨ otarim barir afuzim inigha Jonatan bagha izi.
38 E tornou a gritar ao moço: Apressa-te, anda, não te demores! E o servo de Jônatas apanhou as flechas, e as trouxe a seu senhor.
39 Otarir kam Jonatan mɨgeir akabar mɨngaribagh fozir puvatɨ. Jonatan ko Devit uaningra fo.
39 O moço, porém, nada percebeu; só Jônatas e Davi sabiam do negócio.
40 Egha Jonatan uan barir pim ko bariba isa otarim ganɨngizɨ, ana da inigha ua nguibar ekiamɨn ghu.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço, e lhe disse: Vai, leva-as à cidade.
41 Egha otarim ghugha gɨvazɨ, Devit dagɨar pozimɨn gɨrakɨrangɨn modozim ategha iza, Jonatanɨn boroghɨn ira nguazimɨn fuagha, uan guam nguazim mɨtua. Egha 3plan dughiabar uan dapanim fegha uam aviragha egha dɨkavigha aning uaningɨn torava azi. Devitɨn azir akamɨn arazim, bar Jonatanɨn azir akamɨn arazim gafira.
41 Logo que o moço se foi, levantou-se Davi da banda do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram ambos, mas Davi chorou muito mais.
42 Ezɨ Jonatan kamaghɨn Devit mɨgei, “Nɨ navir amɨrizim sara mangɨ. Ga fo, ga Ikiavɨra Itir Godɨn ziamɨn, akar gavgavim akɨrigha gɨvagha ghaze, ga zurara deraghvɨra uaning damuam. Eghtɨ gɨn gan ovavir boriba uaghan kamaghɨra arazir kam damuam.” A mɨkemegha gɨvazɨ, Devit danganir igharazimɨn zuima, Jonatan uamategha uan nguibar ekiamɨn ghu.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então Davi se levantou e partiu; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.