Lucas 22

mri2012 (MRI2012) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nā, kua tata te Hākari Taro Rēwenakore e kīia nei ko te Kapenga.
1 Estava, pois, perto a Festa dos Pães Asmos, chamada de Páscoa.
2 Ā, ka rapu ngā tohunga nui me ngā karaipi ki te pēhea e whakamate ai rātou i a ia, i mataku hoki rātou i te iwi.
2 E os principais dos sacerdotes e os escribas andavam procurando como o matariam, porque temiam o povo.
3 Nā, ka uru a Hātana ki a Hūrā, tōna ingoa nei ko Ikariote, ko ia nei tētahi o te tekau mā rua.
3 Entrou, porém, Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, o qual era do número dos doze.
4 Ā, ka haere ia, ka kōrero ki ngā tohunga nui, ki ngā rangatira hōia, me pēhea e tukua ai ia e ia ki a rātou.
4 E foi e falou com os principais dos sacerdotes e com os capitães de como lho entregaria,
5 Ā, ka hari rātou, ka whakaae kia hoatu he moni ki a ia.
5 os quais se alegraram e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Nā, ka whakaae ia, ka rapu i te wā pai hei tukunga i a ia ki a rātou i te mea e ngaro atu ana te mano.
6 E ele concordou e buscava oportunidade para lho entregar sem alvoroço.
7 Nā, ka taka mai te rā o te Taro Rēwenakore i tika nei kia patua te Kapenga.
7 Chegou, porém, o dia da Festa dos Pães Asmos, em que importava sacrificar a Páscoa.
8 Ka tonoa e ia a Pita rāua ko Hoani ka mea, “Tīkina, takā te Kapenga mā tātou, kia kai ai tātou.”
8 E mandou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a Páscoa, para que
9 Nā, ka mea rāua ki a ia, “Ko hea koe pai ai kia takā e māua?”
9 E eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Ka mea ia ki a rāua “Nā, ka tomo kōrua ki te pā, ka tūtaki he tangata ki a kōrua e mau ana i te kāhaka wai, e aru kōrua i a ia ki te whare e tomo ai ia.
10 E ele lhes disse: Eis que, quando entrardes na cidade, encontrareis um homem levando um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar.
11 Ka kī atu ki te tangata i te whare, ‘E mea ana te Kaiwhakaako ki a koe, “Kei hea te rūma e kai ai mātou ko āku ākonga i te Kapenga?” ’
11 E direis ao pai de família da casa: O mestre te diz: Onde está o aposento em que hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
12 Ā, ka whakaaturia e ia ki a kōrua he rūma nui i runga, oti rawa te whāriki; me taka e kōrua ki reira.”
12 Então, ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado; aí fazei os preparativos.
13 Nā, haere ana rāua, ā, rokohanga atu rite tonu ki tāna i kōrero ai ki a rāua, ā, takā ana e rāua te Kapenga.
13 E, indo eles, acharam como lhes havia sido dito; e prepararam a Páscoa.
14 Ā, ka rite te hāora, ka noho ia, rātou ko ngā āpōtoro kotahi tekau mā rua.
14 E, chegada a hora, pôs-se à mesa, e, com ele, os doze apóstolos.
15 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Nui atu tōku hiahia kia kai tahi tātou i tēnei Kapenga, i te mea kāhore anō ahau i mate noa.
15 E disse-lhes: Desejei muito comer convosco esta Páscoa, antes que padeça,
16 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore ahau e kai i tēnei ā muri ake nei, kia tino rite rā anō i te rangatiratanga o te Atua.”
16 porque vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Nā, ka mau ia ki te kapu, ka mutu te whakawhetai, ka mea ia, “Tangohia tēnei, tuwhaina mā koutou,
17 E, tomando o cálice e havendo dado graças, disse: Tomai-o e reparti-
18 ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore ahau e inu i te hua o te wāina, kia tae mai rā anō te rangatiratanga o te Atua.”
18 porque vos digo que já não beberei do fruto da vide, até que venha o Reino de Deus.
19 Nā, ka mau ia ki te taro, ka mutu te whakawhetai, ka whawhati, ka hoatu e ia ki a rātou, ka mea, “Ko tōku tinana tēnei e hoatu ana mō koutou; meinga tēnei hei whakamahara ki ahau.”
19 E, tomando o pão e havendo dado graças, partiu- o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que por vós é dado; fazei isso em memória de mim.
20 I pērātia anō hoki te kapu, i muri iho i te hapa, ā, i mea ia, “Ko te kawenata hou tēnei kapu i runga i ōku toto e ringihia nei mō koutou.
20 Semelhantemente, tomou o cálice, depois da ceia, dizendo: Este cálice é o Novo Testamento no meu sangue, que é derramado por vós.
21 Otirā, tēnei kei ahau nei, kei te tēpu, te ringa o te kaituku i ahau.
21 Mas eis que a mão do que me trai
22 E haere ana hoki rā te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i whakaritea; otirā, auē mō te tangata e tukua ai ia!”
22 E, na verdade, o Filho do Homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Nā, ka anga rātou, ka rapu ki a rātou anō, mā wai o rātou tēnei e mea.
23 E começaram a perguntar entre si qual deles seria o que havia de fazer isso.
24 Ā, ka ara anō he tautohe a rātou, ko wai o rātou e meinga ko te tangata tino nui.
24 E houve também entre eles contenda sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ko ngā kīngi o ngā tauiwi e whakarangatira ana ki a rātou; ko te hunga whai mana ki runga i a rātou ka kīia, He hunga atawhai.
25 E ele lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que têm autoridade sobre eles são chamados benfeitores.
26 Otiia, kaua koutou e pērā; engari, kia rite ki tō muri te mea nui o koutou kia rite anō te tino tangata ki te kaimahi.
26 Mas não seja como o menor; e quem governa, como quem serve.
27 Ko wai hoki te mea nui, ko ia e noho ana ki te kai, ko te kaimahi rānei? Ehara rānei te tangata e noho ana ki te kai? Tēnei rāia ahau i roto i a koutou te rite nei ki te kaimahi.
27 Pois qual é maior: quem está porém, entre vós, sou como aquele que serve.
28 “Otirā, ko koutou te hunga i noho tahi tonu me ahau i ōku whakamātautauranga.
28 E vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Ā, ka whakarite ahau i te rangatiratanga mō koutou, i te pērā me tā tōku Matua i whakarite ai mōku;
29 E eu vos destino o Reino, como meu Pai mo destinou,
30 kia kai ai, kia inu ai koutou ki tāku tēpu i tōku rangatiratanga, ā, ka noho koutou ki runga ki ngā torōna, whakawā ai i ngā iwi kotahi tekau mā rua o Īharaira.”
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos assenteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 “E Haimona, e Haimona, nā, kua īnoi a Hātana kia riro koe i a ia, kia tātaritia ai koutou e ia, ānō he wīti.
31 Disse também o Senhor: Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo.
32 Otiia, kua īnoi ahau mōu, kei hemo tōu whakapono, ā, ki te tahuri mai anō koe, whakakahangia ōu tēina.”
32 Mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, confirma teus irmãos.
33 Nā, ka mea tērā ki a ia, “E te Ariki, e pai ana ahau kia haere hei hoa mōu ki te whare herehere, ki te mate hoki.”
33 E ele lhe disse: Senhor, estou pronto a ir contigo até à prisão e à morte.
34 Anō rā ko ia, “Tēnei tāku kupu ki a koe, e Pita, e kore te tīkaokao e tangi āianei, ka toru āu whakakāhoretanga i tōu mātau ki ahau.”
34 Mas ele disse: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes negues que me conheces.
35 Ā, ka mea ia ki a rātou, “I tāku tononga i a koutou, kāhore he pēke moni, kāhore he pūtea, kāhore he hū, i hapa rānei koutou i tētahi mea?”
35 E disse-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje ou sandálias, faltou-vos, porventura, alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Anō rā ko ia ki a rātou, “Tēnā ko tēnei, ki te mea he pēke moni tā tētahi, mauria atu, me te pūtea anō; me ia hoki kāhore āna hoari, hokona atu tōna kākahu, ka hoko mai ai i tētahi.
36 Disse-lhes, pois: Mas, agora, aquele que tiver bolsa, tome-
37 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, ko te tikanga tēnei, kia rite i ahau te mea kua oti nei te tuhituhi, arā, ‘Kua huihuia ia ki te hunga hara,’ he tutukitanga hoki tō ngā mea mōku.”
37 porquanto vos digo que importa que em mim se cumpra aquilo que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Porque o que
38 Nā, ka mea rātou, “E te Ariki, nā, e rua ēnei hoari.”
38 E eles disseram: Senhor, eis aqui duas espadas. E ele lhes disse: Basta.
39 Nā, ka puta atu ia, ka haere ki Maunga Ōriwa, ko tāna hanga hoki tērā; me te aru anō āna ākonga i a ia.
39 E, saindo, foi, como costumava, para o monte das Oliveiras; e também os seus discípulos o seguiram.
40 Ā, i a ia i taua wāhi, ka mea ia ki a rātou, “Me īnoi kei uru koutou ki te whakamātautauranga.”
40 E, quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Nā, ka mawehe atu ia i a rātou, kei tō te taunga kāmaka te matara, ā, ka tuku i ōna turi ka īnoi,
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e, pondo-se de joelhos, orava,
42 ka mea, “E Pā, ki te pai koe, tangohia atu tēnei kapu i ahau; otirā kauaka e waiho i tāku e pai ai, engari i tāu.”
42 dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; todavia, não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Nā, ka puta mai ki a ia tētahi anahera i te rangi, e whakakaha ana i a ia.
43 E apareceu-lhe um anjo do céu, que o confortava.
44 Ā, i te oke o tōna wairua, ka hōhonu ake tāna īnoi; ko tōna kakawa ka pēnā i te tepe toto e turuturu iho ana ki te whenua.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente. E o seu suor tornou-se em grandes gotas de sangue que corriam até ao chão.
45 Nā, ka ara ia i te īnoi, ā, ka tae ki āna ākonga, rokohanga atu e moe ana rātou, he ngākau pōuri hoki.
45 E, levantando-se da oração, foi ter com os seus discípulos e achou-os dormindo de tristeza.
46 Nā, ko tāna meatanga ki a rātou, “He aha koutou ka moe ai? Whakatika ki te īnoi, kei uru koutou ki te whakamātautauranga.”
46 E disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos, e orai para que não entreis em tentação.
47 I a ia e kōrero ana, nā, ko te huihuinga tāngata, ā, ko tērā e huaina rā ko Hūrā, ko tētahi o te tekau mā rua, e haere ana i mua i a rātou; ā, ka whakatata ia ki a Īhu ki te kihi i a ia.
47 E, estando ele ainda a falar, surgiu uma multidão; e um dos doze, que se chamava Judas, ia adiante dela e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Anō rā ko Īhu ki a ia, “E Hūrā, he kihi tāu hei tuku mō te Tama a te tangata?”
48 E Jesus lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem?
49 Ā, nō te kitenga o te hunga i tōna taha i ngā mea tērā e tūpono, ka mea rātou, “E te Ariki, me patu rānei e mātou ki te hoari?”
49 E, vendo os que estavam com ele o que ia suceder, disseram-lhe: Senhor, feriremos à espada?
50 Nā, hāua iho e tētahi o rātou te pononga a te tohunga nui, poroa ana tōna taringa matau.
50 E um deles feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Nā, ka oho a Īhu, ka mea, “Kāti rā i tēnei.” Whakapākia ana tōna taringa, nā kua ora.
51 E, respondendo Jesus, disse: Deixai-os; basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Kātahi a Īhu ka mea ki ngā tohunga nui, ki ngā rangatira o te temepara, ki ngā kaumātua, i haere atu ki a ia, “He tāhae ahau i haere mai ai koutou me ngā hoari, me ngā patu?
52 E disse Jesus aos principais dos sacerdotes, e capitães do templo, e anciãos que tinham ido contra ele: Saístes com espadas e porretes, como para deter um salteador?
53 I ahau e noho ana i a koutou i te temepara i ia rā, i ia rā, kīhai i totoro mai ō koutou ringa ki ahau. Otirā, nō koutou tēnei hāora, ko te kahanga hoki o te pōuri.”
53 Tenho estado todos os dias convosco no templo e não estendestes as mãos contra mim, mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Nā, ka hopukina ia e rātou, ka ārahina atu, ā, kawea ana ki roto ki te whare o te tino tohunga. Ko Pita ia i aru mai i tawhiti.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o meteram em casa do sumo sacerdote. E Pedro seguia-o de longe.
55 Ā, nō ka oti i a rātou he kāpura te tahu ki waenga marae, i a rātou e noho tahi ana, ka noho hoki a Pita i waenganui o rātou.
55 E, havendo-se acendido fogo no meio do pátio, estando todos sentados, assentou-se Pedro entre eles.
56 Nā, ka kitea ia e tētahi kōtiro, i a ia e noho ana i te mārama o te kāpura; ā, matatau tonu te titiro ki a ia, ka mea, “I a ia anō hoki tēnei.”
56 E como certa criada, vendo-o estar assentado ao fogo, pusesse os olhos nele, disse: Este também estava com ele.
57 Nā, ka whakakāhore ia ki a ia, ka mea, “E kō, kāhore ahau e mōhio ki a ia.”
57 Porém ele negou-o, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Ā, taro kau iho ka kite tētahi atu i a ia, ka mea, “Nō rātou hoki koe.”
58 E, um pouco depois, vendo-o outro, disse: Tu és também deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Ā, me te mea kotahi te hāora i muri iho, ka tohe anō tētahi atu, ka mea, “He pono i a ia anō hoki tēnei; nō Karirī hoki.”
59 E, passada quase uma hora, um outro afirmava, dizendo: Também este verdadeiramente estava com ele, pois também é galileu.
60 Ā, ka mea a Pita, “E mara, kāhore ahau e mātau ki tāu e mea nā.”
60 E Pedro disse: Homem, não sei o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Nā, ka tahuri te Ariki, ka titiro ki a Pita. Ā, ka mahara a Pita ki te kupu a te Ariki, ki tāna meatanga ki a ia, “E kore e tangi te tīkaokao, ka toru āu whakakāhoretanga i ahau.”
61 E, virando-se o Senhor, olhou para Pedro, e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe tinha dito: Antes que o galo cante hoje, me negarás três vezes.
62 Nā, haere atu ana a Pita ki waho, ā, nui atu tōna tangi.
62 E, saindo Pedro para fora, chorou amargamente.
63 Nā, ka taunu ngā kaipupuri o Īhu ki a ia, ka whiu i a ia.
63 E os homens que detinham Jesus zombavam dele, ferindo-o.
64 Ka kōparea ōna kanohi, ā, ka ui rātou ki a ia, ka mea, “Poropiti mai, nā wai koe i papaki?”
64 E, vendando-lhe os olhos, feriam-no no rosto e perguntavam-lhe, dizendo: Profetiza-nos: quem é que te feriu?
65 He maha hoki ērā atu kupu kino i kōrero ai rātou ki a ia.
65 E outras muitas coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Ā, i te aonga tonutanga o te rā, ka huihui ngā kaumātua o te iwi, ngā tohunga nui, me ngā karaipi, ā, ārahina atu ana ia ki tō rātou rūnanga, ka mea rātou,
66 E logo que foi dia, ajuntaram-se os anciãos do povo, e os principais dos sacerdotes, e os escribas, e o conduziram ao seu concílio,
67 “Ki te mea ko te Karaiti koe, kōrerotia mai ki a mātou.”
67 e lhe perguntaram: Se tu és o Cristo, dize-nos. Ele replicou: Se vo-lo disser, não o crereis;
68 ki te ui ahau, e kore koutou e whakahoki kupu mai ki ahau.
68 e também, se vos perguntar, não me respondereis, nem me soltareis.
69 Haere ake nei ka noho te Tama a te tangata ki matau o te kaha o te Atua.”
69 Desde agora, o Filho do Homem se assentará à direita do poder de Deus.
70 Nā, ka mea rātou katoa, “Ko te Tama rānei koe a te Atua?”
70 E disseram todos: Logo, és tu o Filho de Deus? E ele lhes disse: Vós dizeis que eu sou.
71 Nā, ka mea rātou, “Hei aha ake he kaiwhakaatu mā tātou? Kua rongo nei hoki tātou i tā tōna māngai.”
71 Então, disseram: De que mais testemunho necessitamos? Pois nós mesmos o ouvimos da sua boca.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.