Juízes 19
mri2012 (MRI2012) vs VC
1 Ā, i aua rā, i te mea kāhore he kīngi o Īharaira.
1 Naquele tempo, como não havia rei em Israel, aconteceu que um levita, vindo fixar-se no fundo das montanhas de Efraim, tomou ali por concubina uma jovem. de Belém de Judá.
2 Nā, kua pūremu tāna wahine iti, ā, mawehe atu ana i a ia ki te whare o tōna pāpā, ki Pēterehema Hūrā, ā, e whā ngā tino marama ōna ki reira.
2 Esta foi-lhe infiel, deixou-o e foi para junto de seu pai em Belém de Judá, onde ficou quatro meses.
3 Nā, ka whakatika tāna tahu, ā, haere ana ki te whai i a ia, ki te whakamārie i a ia, ki te whakahoki mai i a ia; ko tāna tangata hoki tōna hoa haere, me ngā kāihe e rua. Nā, ka kawea ia e te wahine rā ki te whare o tōna pāpā, ā, nō te kitenga o te pāpā o te kōtiro i a ia, koa tonu, nō te mea ka tūtaki ki a ia.
3 Seu marido foi ter com ela para falar-lhe ao coração e reconduzi-la à sua casa, levando consigo um servo e dois jumentos. Ela o introduziu em casa de seu pai. Quando o pai da mulher o viu, saiu a recebê-lo alegremente.
4 Nā, ka pupuri tōna hungawai, te pāpā o te kōtiro, i a ia; ā, e toru ngā rā i noho ai ia ki a ia; heoi kai ana, inu ana rāua, ā, noho ana i reira.
4 Retido pelo sogro, pai da jovem, ficou o levita com ele durante três dias; comeram, beberam e passaram a noite.
5 Ā, i te whā o ngā rā ka maranga wawe rātou i te ata, ā, whakatika ana ia ki te haere. Nā, ka mea te pāpā o te kōtiro ki tāna hunaonga, “Kia ora tōu ngākau i tētahi wāhi taro, ā muri iho ka haere.”
5 Na manhã do quarto dia, quando se levantaram e se dispunham a partir, o pai da jovem disse ao genro: Restaura primeiro as tuas forças com um pouco de pão, e depois disto partireis.
6 Nā, ka noho rāua, ka kai, ka inu tahi tō rāua tokorua, nā, ka mea te pāpā o te kōtiro ki taua tangata, “Tēnā koa, noho iho i te pō nei, kia koa hoki tōu ngākau.”
6 Sentaram-se ambos, comeram e beberam. em seguida o pai da jovem disse ao genro: Peço-te que passes aqui ainda esta noite, e alegre-se o teu coração.
7 Ā, i te whakatikanga o taua tangata ki te haere, ka tohea ia e tōna hungawai, nā, ka moe anō ia ki reira.
7 A instâncias do sogro, o homem que já se tinha levantado para partir, tornou a recostar-se e passou ali ainda aquela noite.
8 Ā, i te rima o ngā rā ka maranga wawe ia ki te haere, ā, ka mea te pāpā o te kōtiro, “Kia ora tōu ngākau; e noho kōrua kia tītaha rā te rā.” Ā, kai ana rāua tokorua.
8 Chegada a manhã, preparando-se ele para se pôr a caminho, disse-lhe o pai da jovem: Peço-te que restaures as tuas forças. Deixai a vossa partida para o declinar do dia. E comeram ambos juntos.
9 Nā, ka whakatika taua tangata ki te haere, a ia, tāna wahine iti me tāna tangata, ā, ka mea tōna hungawai, te pāpā o te kōtiro ki a ia, “Nanā, kua heke te rā, kua ahiahi, e noho rā. Nanā, kua tāwharara te rā, hei konei moe ai, kia koa ai tōu ngākau; ā, hei te ata āpōpō ka maranga wawe ai koutou ki te ara, ka haere ki tōu kāinga.”
9 Levantou-ser então o homem e dispunha-se a partir com a sua concubina e o seu servo. O sogro, porém, pai da jovem, disse-lhe de novo: Olha que o dia declina e a noite se aproxima. Passai a noite aqui. Sim, o dia se vai acabando, passa aqui a noite tranqüilamente. Amanhã vos levantareis cedo e partireis, a fim de voltardes para a vossa casa.
10 Otiia kīhai taua tangata i pai kia noho i taua pō, engari whakatika ana ia, haere ana, ā, ka tae ki te ritenga atu o Iepuhu, arā o Hiruhārama. I a ia anō hoki ngā kāihe e rua, whakanoho rawa, i a ia anō hoki tāna wahine iti.
10 O levita, porém, não consentiu. Partiu e chegou a Jebus, que é Jerusalém, com a sua concubina e seus dois jumentos selados.
11 Ka tata rātou ki Iepuhu, nā, kua aua noa atu te rā; ā, ka mea te tangata ki tōna rangatira, “Tēnā, kia peka tātou ki tēnei pā o ngā Iepuhi, ki reira moe ai.”
11 Quando chegaram, o dia ia declinando, e o criado disse a seu amo: Vem tomemos o caminho da cidade dos jebuseus para ali passarmos a noite.
12 Nā, ka mea tōna rangatira ki a ia, “E kore tātou e peka ki te pā o te iwi kē, ehara nei i ngā tamariki a Īharaira; engari me haere atu tātou ki Kipea.”
12 Não, respondeu-lhe o amo, não entraremos numa cidade estrangeira, onde não há israelitas. Iremos até Gabaa.
13 Nā, ka mea ia ki tāna tangata, “Haere mai, tātou ka whakatata ki tētahi o ēnei wāhi; ka moe ai tātou ki Kipea, ki Rama rānei.”
13 Vamos, ajuntou ele, procuremos atingir um desses lugares, e nos alojaremos em Gabaa ou em Rama.
14 Nā, ka whiti atu rātou, ka haere; ā, kua toene te rā i a rātou ka tata ki Kipea, ki tētahi pā o Pineamine.
14 Prosseguiram, pois, o seu caminho, e o sol se punha, quando se encontravam perto de Gabaa de Benjamim.
15 Nā, ka peka rātou ki reira, ka haere ki Kipea moe ai; ā, i tōna taenga atu, ka noho ki te waharoa o te pā; kāhore hoki he tangata hei mau i a rātou ki tōna whare moe ai.
15 Dirigiram-se para lá, a fim de passarem a noite. Tendo entrado na cidade, parou o levita na praça, e ninguém lhe ofereceu hospitalidade.
16 Nā, ko tētahi tangata, he koroheke, e haere mai ana i tāna mahi i te māra i te ahiahi; ā, ko taua tangata nō te whenua pukepuke o Ēparaima, i Kipea hoki e noho ana; ko ngā tāngata ia o te pā, he Pineamini.
16 Nisto apareceu um homem idoso que voltava do seu trabalho no campo, ao anoitecer. Era também da montanha de Efraim e habitava como forasteiro em Gabaa, cujos habitantes eram benjaminitas.
17 Ā, ka maranga ake ōna kanohi, ka kite i te tangata konene rā i te waharoa o te pā, nā, ka mea taua koroheke, “Ko hea koe? I haere mai anō hoki koe i hea?”
17 O velho, levantando os olhos, viu o levita na praça da cidade: Aonde vais?, disse-lhe ele, e de onde vens?
18 Nā, ka mea ia ki a ia, “I haere mai mātou i Pēterehema Hūrā, ā, e haere ana mātou ki tērā taha o te whenua pukepuke o Ēparaima; nō reira ahau; ā, i haere ahau ki Pēterehema Hūrā. Otiia e haere ana tēnei ahau ki te whare o Ihowā; heoi kāhore he tangata hei mau i ahau ki roto ki tōna whare.
18 Nós partimos, respondeu o levita, de Belém de Judá e vamos até ao fundo da montanha de Efraim, onde nasci. Acabo de deixar Belém de Judá para voltar à minha casa, mas ninguém me quer acolher,
19 He kakau wīti anō ia tēnei, he kai mā ā mātou kāihe; he taro anō tēnei, he wāina hoki māku, ā, mā tāu pononga wahine, mā te tāhake hoki a āu pononga; kāhore he mate ki te aha, ki te aha.”
19 embora tenhamos palha e feno para os nossos jumentos, pão e vinho para mim, tua serva e o jovem, teu servo; nada nos falta.
20 Nā, ka mea taua koroheke, “Kia tau te rangimārie ki a koe. He ahakoa rā, waiho mai i ahau ngā mea katoa e matea e koe; otiia kaua e moe ki te waharoa.”
20 O velho respondeu: A paz seja contigo. Dar-te-ei tudo o que for necessário; somente não passarás a noite na praça.
21 Nā, mauria ana e ia ki tōna whare, ā, hoatu ana he kai mā ngā kāihe; ā, horoia ana e rātou ō rātou waewae, kai ana, inu ana.
21 Fê-lo entrar em sua casa, e deu de comer aos jumentos. Os viajantes lavaram os pés, e foi-lhes servida a refeição.
22 E mea ake ana ō rātou ngākau ki te koa, nā, ko te karapotinga o te whare e ngā tāngata o te pā, he tama nā Periara; kei te pātuki ki te tatau, ka kōrero ki te tangata nōna te whare, ki taua koroheke rā, ka mea, “Whakaputaina mai ki waho tēnā tangata i haere nā ki tōu whare, kia mōhio ai mātou ki a ia.”
22 Enquanto restauravam as forças, vieram os habitantes da cidade, gente péssima, e, cercando a casa do velho, bateram violentamente à porta: Faze sair, gritaram eles ao velho, dono da casa, faze sair o homem que entrou em tua casa para que nós o conheçamos!
23 Nā, ka haere atu ki a rātou te tangata nōna te whare, ka mea ki a rātou, “Kaua rā, e ōku tuākana, kaua e mahia te mea kino; kua tae mai nei hoki tēnei tangata ki tōku whare, kaua tēnei mea pōauau e meatia.
23 O velho saiu e foi ter com eles, dizendo: Não queirais, irmãos, cometer semelhante maldade, pois esse homem é hóspede de minha casa. Não pratiqueis tal infâmia.
24 Nā, ko tāku tamāhine tēnei, he wāhina, me tāna wahine iti hoki; māku rāua e kawe atu ināianei, whakaititia rāua e koutou, meatia hoki ki a rāua te mea e pai ana ki tā koutou titiro; ko tēnei tangata ia, kaua tēnei mea pōauau e meatia ki a ia.”
24 Eis aqui a minha filha virgem, e a concubina desse homem. Eu vo-las trarei, e vós podereis violá-las e fazer delas o que quiserdes; somente vos peço que não cometais contra esse homem uma ação tão infame.
25 Ā, tē pai ngā tāngata ki te whakarongo ki a ia, nā, ka mau taua tangata ki tāna wahine iti, ā, kawea atu ana ki waho ki a rātou, ā, ka mōhio rātou ki a ia, ka tūkino hoki i a ia i taua pō katoa ā tae noa ki te ata; ā, ka hī te ata, ka tukua ia e rātou.
25 Eles, porém, não o quiseram ouvir. Então o levita, vendo isso, trouxe-lhes sua concubina; eles a conheceram e abusaram dela durante a noite até pela manhã, e despediram-na ao amanhecer.
26 Nā, ka haere mai te wahine rā i te pūaotanga o te ata, takoto ana ki te kūwaha o te whare o te tangata kei reira nei tōna ariki, ā mārama noa.
26 Ao romper do dia, veio a mulher e caiu à porta da casa onde estava, o marido e ali ficou até que o dia clareasse.
27 Ā, ka whakatika ake tōna ariki i te ata, nā, ka huakina e ia ngā tatau o te whare, ka puta atu, he mea kia haere i tōna ara. Nā, ko te wahine rā, ko tāna wahine iti, kua hinga ki te kūwaha o te whare, ko ōna ringa i runga i te paepae o te tatau.
27 Chegada a manhã, levantou-se o marido e, ao abrir a porta para continuar o seu caminho, eis que sua concubina jazia diante da porta, com as mãos estendidas sobre a soleira.
28 Nā, ka mea ia ki a ia, “Whakatika kia haere tātou.” Kāhore ia tētahi i whakaō mai. Nā, ka hāpainga ia e ia ki runga ki te kāihe. Ā, ka maranga taua tangata, haere ana ki tōna wāhi.
28 Levanta-te, disse-lhe ele, vamo-nos. Mas a mulher não lhe respondeu... tomou-a então, pô-la sobre o jumento e tomou o caminho de volta para a sua casa.
29 Ā, nō tōna taenga ki tōna whare, ka tīkina e ia tētahi māripi, ā, ka mau ki tāna wahine iti, tapatapahia ana e ia ōna wāhi, kia tekau mā rua ngā wāhanga, ā, tukua ana ki ngā rohe katoa o Īharaira, puta noa.
29 Chegando à sua casa, tomou um cutelo, dividiu o cadáver de sua concubina, membro por membro, em doze partes, e enviou-as por todo o território de Israel.
30 Ā, i mea te hunga katoa i kitea ai, “Kāhore tēnei i mua, kāhore anō hoki i kitea he rite mō tēnei o te rā i haere mai ai ngā tamariki a Īharaira i te whenua o Īhipa ā mohoa noa nei. Maharatia iho, whakaaroa, kōrerotia.”
30 Todos os que testemunharam aquilo, disseram: Jamais se fez ou se viu tal coisa, desde que Israel subiu do Egito até este dia. Ponderai bem isto, deliberei e pronunciai-vos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.