Juízes 19

mri2012 (MRI2012) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ā, i aua rā, i te mea kāhore he kīngi o Īharaira.
1 Naqueles dias, Israel não tinha rei. Havia um homem da tribo de Levi que morava num lugar afastado, na região montanhosa de Efraim. Certo dia, ele trouxe para casa uma mulher de Belém de Judá para ser sua concubina.
2 Nā, kua pūremu tāna wahine iti, ā, mawehe atu ana i a ia ki te whare o tōna pāpā, ki Pēterehema Hūrā, ā, e whā ngā tino marama ōna ki reira.
2 Mas ela se irou com ele e voltou para a casa de seu pai, em Belém. Cerca de quatro meses depois,
3 Nā, ka whakatika tāna tahu, ā, haere ana ki te whai i a ia, ki te whakamārie i a ia, ki te whakahoki mai i a ia; ko tāna tangata hoki tōna hoa haere, me ngā kāihe e rua. Nā, ka kawea ia e te wahine rā ki te whare o tōna pāpā, ā, nō te kitenga o te pāpā o te kōtiro i a ia, koa tonu, nō te mea ka tūtaki ki a ia.
3 seu marido foi a Belém para reconquistá-la e convencê-la a voltar com ele. Levou consigo um servo e dois jumentos. Quando ele chegou, a mulher o levou até seu pai, que o recebeu com alegria.
4 Nā, ka pupuri tōna hungawai, te pāpā o te kōtiro, i a ia; ā, e toru ngā rā i noho ai ia ki a ia; heoi kai ana, inu ana rāua, ā, noho ana i reira.
4 O sogro insistiu para que ficasse algum tempo, e ele permaneceu ali três dias, comendo, bebendo e dormindo.
5 Ā, i te whā o ngā rā ka maranga wawe rātou i te ata, ā, whakatika ana ia ki te haere. Nā, ka mea te pāpā o te kōtiro ki tāna hunaonga, “Kia ora tōu ngākau i tētahi wāhi taro, ā muri iho ka haere.”
5 No quarto dia, levantaram-se cedo e ele estava pronto para partir, mas o pai da mulher disse a seu genro: “Coma alguma coisa antes de sair”.
6 Nā, ka noho rāua, ka kai, ka inu tahi tō rāua tokorua, nā, ka mea te pāpā o te kōtiro ki taua tangata, “Tēnā koa, noho iho i te pō nei, kia koa hoki tōu ngākau.”
6 Os dois se sentaram, comeram e beberam. Então o pai da mulher disse: “Por favor, fique mais uma noite e alegre seu coração”.
7 Ā, i te whakatikanga o taua tangata ki te haere, ka tohea ia e tōna hungawai, nā, ka moe anō ia ki reira.
7 O homem se levantou para partir, mas o sogro continuou a insistir para que ele ficasse. Por fim, ele cedeu e passou mais uma noite ali.
8 Ā, i te rima o ngā rā ka maranga wawe ia ki te haere, ā, ka mea te pāpā o te kōtiro, “Kia ora tōu ngākau; e noho kōrua kia tītaha rā te rā.” Ā, kai ana rāua tokorua.
8 Na manhã do quinto dia, ele se levantou cedo e estava pronto para partir, e outra vez o pai da mulher disse: “Coma alguma coisa; deixe para sair à tarde”. Assim, fizeram mais uma refeição juntos.
9 Nā, ka whakatika taua tangata ki te haere, a ia, tāna wahine iti me tāna tangata, ā, ka mea tōna hungawai, te pāpā o te kōtiro ki a ia, “Nanā, kua heke te rā, kua ahiahi, e noho rā. Nanā, kua tāwharara te rā, hei konei moe ai, kia koa ai tōu ngākau; ā, hei te ata āpōpō ka maranga wawe ai koutou ki te ara, ka haere ki tōu kāinga.”
9 Mais tarde, quando o homem, a concubina e o servo se preparavam para partir, o sogro disse: “Já está escurecendo. Passe a noite aqui e alegre seu coração. Amanhã você pode levantar cedo e partir”.
10 Otiia kīhai taua tangata i pai kia noho i taua pō, engari whakatika ana ia, haere ana, ā, ka tae ki te ritenga atu o Iepuhu, arā o Hiruhārama. I a ia anō hoki ngā kāihe e rua, whakanoho rawa, i a ia anō hoki tāna wahine iti.
10 Dessa vez, porém, o homem estava decidido a partir. Rumou para Jebus (isto é, Jerusalém), levando consigo os jumentos com suas selas e a concubina.
11 Ka tata rātou ki Iepuhu, nā, kua aua noa atu te rā; ā, ka mea te tangata ki tōna rangatira, “Tēnā, kia peka tātou ki tēnei pā o ngā Iepuhi, ki reira moe ai.”
11 Chegaram perto de Jebus quase no final do dia, e o servo disse ao homem: “Vamos parar nesta cidade dos jebuseus e passar a noite aqui”.
12 Nā, ka mea tōna rangatira ki a ia, “E kore tātou e peka ki te pā o te iwi kē, ehara nei i ngā tamariki a Īharaira; engari me haere atu tātou ki Kipea.”
12 Seu senhor respondeu: “Não podemos ficar numa cidade estrangeira, que não pertence aos israelitas. Vamos prosseguir até Gibeá.
13 Nā, ka mea ia ki tāna tangata, “Haere mai, tātou ka whakatata ki tētahi o ēnei wāhi; ka moe ai tātou ki Kipea, ki Rama rānei.”
13 Venha, vamos tentar chegar a Gibeá ou a Ramá e passaremos a noite numa dessas cidades”.
14 Nā, ka whiti atu rātou, ka haere; ā, kua toene te rā i a rātou ka tata ki Kipea, ki tētahi pā o Pineamine.
14 Então prosseguiram. O sol estava se pondo quando chegaram a Gibeá, uma cidade no território de Benjamim
15 Nā, ka peka rātou ki reira, ka haere ki Kipea moe ai; ā, i tōna taenga atu, ka noho ki te waharoa o te pā; kāhore hoki he tangata hei mau i a rātou ki tōna whare moe ai.
15 e pararam ali para passar a noite. Sentaram-se na praça da cidade, mas ninguém se ofereceu para hospedá-los.
16 Nā, ko tētahi tangata, he koroheke, e haere mai ana i tāna mahi i te māra i te ahiahi; ā, ko taua tangata nō te whenua pukepuke o Ēparaima, i Kipea hoki e noho ana; ko ngā tāngata ia o te pā, he Pineamini.
16 Ao anoitecer, um homem idoso voltava para casa do trabalho no campo. Era da região montanhosa de Efraim, mas morava em Gibeá, onde os habitantes eram da tribo de Benjamim.
17 Ā, ka maranga ake ōna kanohi, ka kite i te tangata konene rā i te waharoa o te pā, nā, ka mea taua koroheke, “Ko hea koe? I haere mai anō hoki koe i hea?”
17 Quando viu os viajantes sentados na praça da cidade, perguntou de onde vinham e para onde iam.
18 Nā, ka mea ia ki a ia, “I haere mai mātou i Pēterehema Hūrā, ā, e haere ana mātou ki tērā taha o te whenua pukepuke o Ēparaima; nō reira ahau; ā, i haere ahau ki Pēterehema Hūrā. Otiia e haere ana tēnei ahau ki te whare o Ihowā; heoi kāhore he tangata hei mau i ahau ki roto ki tōna whare.
18 O homem respondeu: “Estamos viajando de Belém de Judá para um lugar afastado na região montanhosa de Efraim, onde eu moro. Fui a Belém e agora estou voltando para casa. Ninguém quis nos hospedar,
19 He kakau wīti anō ia tēnei, he kai mā ā mātou kāihe; he taro anō tēnei, he wāina hoki māku, ā, mā tāu pononga wahine, mā te tāhake hoki a āu pononga; kāhore he mate ki te aha, ki te aha.”
19 embora tenhamos tudo de que precisamos. Temos palha e forragem para os jumentos e bastante pão e vinho para nós”.
20 Nā, ka mea taua koroheke, “Kia tau te rangimārie ki a koe. He ahakoa rā, waiho mai i ahau ngā mea katoa e matea e koe; otiia kaua e moe ki te waharoa.”
20 “Vocês são bem-vindos em minha casa”, disse o homem idoso. “Eu lhes darei o que precisarem. Não passem a noite na praça, de jeito nenhum!”
21 Nā, mauria ana e ia ki tōna whare, ā, hoatu ana he kai mā ngā kāihe; ā, horoia ana e rātou ō rātou waewae, kai ana, inu ana.
21 Ele os levou para casa e alimentou os jumentos. Depois que lavaram os pés, comeram e beberam juntos.
22 E mea ake ana ō rātou ngākau ki te koa, nā, ko te karapotinga o te whare e ngā tāngata o te pā, he tama nā Periara; kei te pātuki ki te tatau, ka kōrero ki te tangata nōna te whare, ki taua koroheke rā, ka mea, “Whakaputaina mai ki waho tēnā tangata i haere nā ki tōu whare, kia mōhio ai mātou ki a ia.”
22 Enquanto eles se alegravam, um grupo de homens perversos da cidade cercou a casa. Começaram a bater na porta e gritar para o velho, o dono da casa: “Traga para fora o homem que está hospedado com você, para que tenhamos relações com ele!”.
23 Nā, ka haere atu ki a rātou te tangata nōna te whare, ka mea ki a rātou, “Kaua rā, e ōku tuākana, kaua e mahia te mea kino; kua tae mai nei hoki tēnei tangata ki tōku whare, kaua tēnei mea pōauau e meatia.
23 O dono da casa saiu e falou com eles: “Não, meus irmãos, não façam tamanha maldade. O homem é hóspede em minha casa, e uma coisa dessas seria uma vergonha.
24 Nā, ko tāku tamāhine tēnei, he wāhina, me tāna wahine iti hoki; māku rāua e kawe atu ināianei, whakaititia rāua e koutou, meatia hoki ki a rāua te mea e pai ana ki tā koutou titiro; ko tēnei tangata ia, kaua tēnei mea pōauau e meatia ki a ia.”
24 Tomem minha filha virgem e a concubina do homem. Eu as trarei para fora, e vocês poderão violentá-las e fazer o que desejarem. Mas não façam uma coisa vergonhosa dessas com meu hóspede”.
25 Ā, tē pai ngā tāngata ki te whakarongo ki a ia, nā, ka mau taua tangata ki tāna wahine iti, ā, kawea atu ana ki waho ki a rātou, ā, ka mōhio rātou ki a ia, ka tūkino hoki i a ia i taua pō katoa ā tae noa ki te ata; ā, ka hī te ata, ka tukua ia e rātou.
25 Eles, porém, não deram ouvidos. Então o levita pegou sua concubina e a empurrou para fora. Os homens da cidade abusaram dela e a estupraram a noite toda. Por fim, quando o sol começou a nascer, eles a largaram.
26 Nā, ka haere mai te wahine rā i te pūaotanga o te ata, takoto ana ki te kūwaha o te whare o te tangata kei reira nei tōna ariki, ā mārama noa.
26 Ao amanhecer, a mulher voltou para casa onde o marido estava hospedado. Caiu junto à porta da casa e ali ficou até o dia clarear.
27 Ā, ka whakatika ake tōna ariki i te ata, nā, ka huakina e ia ngā tatau o te whare, ka puta atu, he mea kia haere i tōna ara. Nā, ko te wahine rā, ko tāna wahine iti, kua hinga ki te kūwaha o te whare, ko ōna ringa i runga i te paepae o te tatau.
27 Quando o marido se levantou e abriu a porta para sair e seguir viagem, lá estava a concubina, caída à porta, com as mãos na soleira.
28 Nā, ka mea ia ki a ia, “Whakatika kia haere tātou.” Kāhore ia tētahi i whakaō mai. Nā, ka hāpainga ia e ia ki runga ki te kāihe. Ā, ka maranga taua tangata, haere ana ki tōna wāhi.
28 Ele disse: “Levante-se! Vamos embora!”. Mas não houve resposta. Então ele pôs o corpo da mulher sobre o jumento e a levou para casa.
29 Ā, nō tōna taenga ki tōna whare, ka tīkina e ia tētahi māripi, ā, ka mau ki tāna wahine iti, tapatapahia ana e ia ōna wāhi, kia tekau mā rua ngā wāhanga, ā, tukua ana ki ngā rohe katoa o Īharaira, puta noa.
29 Quando chegou em casa, pegou uma faca, desmembrou o corpo da concubina em doze partes e enviou uma parte para cada tribo em todo o território de Israel.
30 Ā, i mea te hunga katoa i kitea ai, “Kāhore tēnei i mua, kāhore anō hoki i kitea he rite mō tēnei o te rā i haere mai ai ngā tamariki a Īharaira i te whenua o Īhipa ā mohoa noa nei. Maharatia iho, whakaaroa, kōrerotia.”
30 Todos que viram isso disseram: “Desde que os israelitas saíram do Egito, nunca se cometeu um crime tão horrível. Pensem bem! O que vamos fazer? Quem vai se pronunciar?”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.