Ester 8
mri2012 (MRI2012) vs VC
1 Nō taua rā ka hōmai e Kīngi Ahahueruha ki a Kuīni Ehetere te whare o Hāmana, hoariri o ngā Hūrai. Ā, ka haere a Mororekai ki te aroaro o te kīngi, nā Ehetere hoki i whakaatu he whanaunga ia nōna.
1 Naquele mesmo dia Assuero fez presente à rainha Ester da casa de Amã, o opressor dos judeus; e Mardoqueu se apresentou diante do rei, porque Ester tinha manifestado o que ele era dela.
2 Ā, unuhia ana e te kīngi tōna mōwhiti i tangohia mai nei e ia i a Hāmana, ā, hoatu ana ki a Mororekai. Ā, i whakanohoia a Mororekai e Ehetere ki te whare o Hāmana.
2 Tirando seu anel, que tinha retomado de Amã, o rei o presenteou a Mardoqueu, que foi colocado por Ester à frente da casa de Amã.
3 Ā, i kōrero anō a Ehetere ki te aroaro o te kīngi, me te takoto anō ki ōna waewae, me te tangi anō, i īnoi ki a ia kia karohia te kino a Hāmana Akaki, me te whakaaro i whakaaro ai ia mō ngā Hūrai.
3 Ester voltou de novo à presença do rei e falou. Prostrada a seus pés, desfeita em lágrimas, lhe suplicava que destruísse as maquinações que Amã, o agagita, tinha perversamente urdido contra os judeus.
4 Kātahi ka torona atu e te kīngi te hēpeta kōura ki a Ehetere. Heoi, ka whakatika a Ehetere, ka tū ki te aroaro o te kīngi.
4 O rei estendeu o cetro de ouro a Ester, a qual se pôs em pé diante dele.
5 Ā, ka mea, “Ki te pai te kīngi, ki te manakohia hoki ahau e ia, ki te mea he tika tēnei mea ki tō te kīngi whakaaro, ki te mea he pai ahau ki tāna titiro, me tuhituhi kia whakatakā ngā pukapuka i whakaaroa e Hāmana tama a Hamerata Akaki, āna i tuhituhi ai kia hunā ngā Hūrai i ngā kāwanatanga katoa a te kīngi.
5 Se parecer bem ao rei, disse ela, e se achei graça diante dele, e se isso lhe parecer justo e se sou agradável a seus olhos, que revogue por escrito as cartas, que Amã, filho de Amedata, o agagita, tinha concebido o redigido para perder os judeus de todas as províncias do rei.
6 Me pēhea hoki e āhei ai ahau te titiro ki te hē e pā ki tōku iwi? Me pēhea hoki e āhei ai ahau te titiro ki te hunanga o ōku whanaunga?”
6 Como poderia eu ver a desgraça que aguarda meu povo, e como poderia assistir ao extermínio de minha raça?
7 Anō rā ko Kīngi Ahahueruha ki a Kuīni Ehetere rāua ko Mororekai Hūrai, “Nanā, kua oti te hoatu e ahau ki a Ehetere te whare o Hāmana; kua oti anō tērā te tārona ki runga ki te rākau mō tōna ringa i totoro ki ngā Hūrai.
7 O rei Assuero respondeu à rainha Ester e ao judeu Mardoqueu: Fiz presente a Ester da casa de Amã, e fiz perecer esse homem por ter levantado a mão contra os judeus.
8 Mā kōrua anō e tuhituhi tā kōrua e pai ai mō ngā Hūrai, i runga i te ingoa o te kīngi, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi; he tuhituhi hoki i tuhituhia i runga i te ingoa o te kīngi, ā, i hīritia ki te mōwhiti o te kīngi, e kore e whakatakā.”
8 Escrevei, portanto, vós mesmos, em nome do rei, em favor dos judeus, como bem vos parecer e selai com o selo real, porque toda ordem escrita em nome do rei e firmada com seu selo é irrevogável.
9 Kātahi ka karangatia ngā karaipi a te kīngi i taua wā, i te toru o ngā marama, arā i te marama Hiwana, i te rua tekau mā toru o ngā rā o taua marama; ā, ka tuhituhia ngā mea katoa i whakahau ai a Mororekai ki ngā Hūrai, ki ngā kāwana, rātou ko ngā kāwana iti, ko ngā rangatira anō o ngā kāwanatanga, o Inia mai anō ā tae noa ki Etiopia, kotahi rau e rua tekau mā whitu ngā kāwanatanga; ki tēnei kāwanatanga, ki tēnei kāwanatanga, he mea whakarite ki tā rātou tuhituhi; ki tēnei iwi, ki tēnei iwi, he mea whakarite anō ki tō rātou reo, ki ngā Hūrai anō, he mea whakarite ki tā rātou tuhituhi, ki tō rātou reo.
9 Foram então chamados os escribas do rei, no vigésimo terceiro dia do terceiro mês, chamado Sivã; e conforme as instruções de Mardoqueu, escreveram aos judeus, aos sátrapas, aos governadores e aos senhores das cento e vinte e sete províncias situadas entre a Índia e a Etiópia, a cada província em sua escritura, a cada nação em sua língua, e aos judeus na sua própria escritura e língua.
10 Tuhituhia ana e ia i runga i te ingoa o Kīngi Ahahueruha, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi, ā, tukua ana ngā pukapuka kia maua e ngā kaikawe pukapuka i runga hōiho, i eke i runga i ngā kararehe tere o ngā mahi a te kīngi, he momo.
10 Redigiram-se, pois, em nome do rei Assuero e marcaram-se com o selo real as cartas, que foram expedidas por correios a cavalo, tendo como montarias cavalos procedentes das cavalariças reais.
11 E mea ana i roto te tukunga a te kīngi i ngā Hūrai o ngā pā katoa kia huihui, kia tū ki runga, kia ora ai rātou, kia whakangaro, kia whakamate, kia huna i ngā ope katoa o te iwi o te kāwanatanga e tauria ai rātou ko ā rātou kōhungahunga, ko ā rātou wāhine kia pāhua hoki i ō rātou taonga hei mea parakete.
11 Essas comunicações diziam que o rei outorgava aos judeus, em qualquer cidade em que residissem, o direito de se reunir para defender sua vida, de destruir, matar e fazer perecer, em cada província do reino, todos os que se armassem para atacá-los, com suas mulheres e filhos; igualmente o direito de se apoderarem de seus despojos.
12 I taua rā kotahi i ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, arā i te tekau mā toru o ngā rā o te tekau mā rua o ngā marama, koia nei te marama Arara.
12 {Tudo isso se faria} num só dia, em todas as províncias do rei Assuero, no dia treze do duodécimo mês, chamado Adar.
13 I whakapuakina ki ngā iwi katoa ngā kupu i tuhituhia mō te ture kia whakatakotoria i ngā kāwanatanga katoa kia mataara ai ngā Hūrai i taua rā ki te rapu utu i ō rātou hoariri.
13 Uma cópia do edito, que devia ser promulgado como lei em cada província, foi enviada a todos os povos, a fim de que os judeus estivessem preparados, naquele dia, para tirar vingança de seus inimigos.
14 Heoi, haere ana ngā kaikawe pukapuka, he mea waha e ngā kararehe tere o ngā mahi a te kīngi, he mea whakahohoro, he mea akiaki e te kupu a te kīngi. I hōmai anō te ture i Huhana, i te whare kīngi.
14 Os correios, montando cavalos das cavalariças reais, partiram apressadamente e cumpriram diligentemente a ordem do rei. O edito foi publicado primeiramente em Susa, a capital.
15 Nā, haere ana a Mororekai i te aroaro o te kīngi, ko tōna kākahu he kākahu kīngi, he purū, he mā, me te karauna kōura nui, me tētahi kākahu hoki he rīnena pai, he pāpura. Nā, hāmama ana, hari ana te pā, a Huhana.
15 Saiu então Mardoqueu da casa do rei, com uma veste real, azul e branca, com uma grande coroa de ouro e um manto de linho e púrpura. A cidade de Susa alegrou-se com os gritos de júbilo.
16 Nā, ko ngā Hūrai i māha, i koa, me te hari me te hōnore.
16 Não havia para os judeus senão felicidade, alegria e cantos de triunfo.
17 I ngā kāwanatanga katoa anō, i ngā pā katoa i ngā wāhi i tae ai te kupu a te kīngi me tāna ture, he hari, he koa tō ngā Hūrai, he kai hākari, he rā pai. Ā, he tokomaha o ngā iwi o te whenua i mea i a rātou hei Hūrai; i tau hoki te wehi o ngā Hūrai ki a rātou.
17 Em cada província, em cada cidade, aonde quer que chegasse o edito real, havia entre os judeus transportes de gozo, banquetes e regozijo. Muitos no país se fizeram judeus, tanto era o temor que lhes inspiravam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.