Lucas 9

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, ka karanga­tia e ia te tekau mā rua, ka hoatu ki a rātou he kaha, he mana, e peia ai ngā rēwera katoa, e ora ai ngā mate.
1 Reunindo Jesus os doze apóstolos, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios, e para curar enfermidades.
2 Ā, tonoa ana rātou e ia ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua, ki te whaka­ora hoki i te hunga e mate ana.
2 Enviou-os a pregar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 I mea anō ia ki a rātou, “Kaua tētahi mea e mauria ki te ara, kaua he toko­toko, kaua he pūtea, kaua he taro, kaua he moni; kaua anō e taki­rua­tia he koti.
3 Disse-lhes: Não leveis coisa alguma para o caminho, nem bordão, nem mochila, nem pão, nem dinheiro, nem tenhais duas túnicas.
4 Ā, ka tomo koutou ki tētahi whare, hei reira noho ai, ā, haere noa i reira.
4 Em qualquer casa em que entrardes, ficai ali até que deixeis aquela localidade.
5 Ā, ki te kāhore ētahi e manako ki a koutou, ina haere atu koutou i taua pā, ruia atu te puehu o ō koutou wae­wae, hei mea whaka­atu ki a rātou.”
5 Onde ninguém vos receber, deixai aquela cidade e em testemunho contra eles sacudi a poeira dos vossos pés.
6 Nā, ko tō rātou mawehe­tanga atu, ka hāere­erea e rātou ngā kāinga, me te kauwhau i te rongo­pai, me te whaka­ora i ngā wāhi katoa.
6 Partiram, pois, e percorriam as aldeias, pregando o Evangelho e fazendo curas por toda parte.
7 Ā, ka rongo a Herora teta­raki i ngā mea katoa i meinga e ia; ā, he nui tōna poro­raru, nō te mea ki tā ētahi kī, kua ara mai a Hoani i te hunga mate.
7 O tetrarca Herodes ouviu falar de tudo o que Jesus fazia e ficou perplexo. Uns diziam: É João que ressurgiu dos mortos; outros: É Elias que apareceu;
8 Ki tā ētahi, kua puta mai a Irāia; ki tā ētahi, kua ara mai tētahi o ngā poro­piti ona­mata.
8 e ainda outros: É um dos antigos profetas que ressuscitou.
9 Nā, ka mea a Herora, “I pōutoa e ahau te māte­nga o Hoani; ko wai hoki tēnei mōna nei ēnei kōrero ka rangona nei e ahau?” Ā, ka whai ia kia kite i a ia.
9 Mas Herodes dizia: Eu degolei João. Quem é, pois, este, de quem ouço tais coisas? E procurava ocasião de vê-lo.
10 Ā, nō te hoki­nga mai o ngā āpō­toro, ka kōrero­tia ki a ia ngā mea katoa i mea ai rātou. Ā, ka tango ia i a rātou, ka haere ko rātou anake ki tētahi pā, ko Petahaira te ingoa.
10 Os apóstolos, ao voltarem, contaram a Jesus tudo o que haviam feito. Tomando-os ele consigo à parte, dirigiu-se a um lugar deserto para o lado de Betsaida.
11 Otirā, i te kite­nga o ngā mano, ka aru i a ia; ā, ka manaaki ia i a rātou, ka kōrero­tia ki a rātou te ranga­tira­tanga o te Atua, whaka­ora­ngia ana hoki e ia te hunga e mea ana kia rongoā­tia.
11 Logo que a multidão o soube, o foi seguindo; Jesus recebeu-os e falava-lhes do Reino de Deus. Restabelecia também a saúde dos doentes.
12 Nā, kua tītaha haere te rā; ā, ka haere mai te tekau mā rua, ka mea ki a ia, “Tonoa te mano, kia haere ai ki ngā kāinga, ki ngā whenua i tētahi taha, i tētahi taha, moe ai, ki te mea kai hoki mā rātou; he wāhi koraha hoki tēnei i a tātou nei.”
12 Ora, o dia começava a declinar e os Doze foram dizer-lhe: Despede as turbas, para que vão pelas aldeias e sítios da vizinhança e procurem alimento e hospedagem, porque aqui estamos num lugar deserto.
13 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Mā koutou e hoatu he kai mā rātou.”
13 Jesus replicou-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Retrucaram eles: Não temos mais do que cinco pães e dois peixes, a menos que nós mesmos vamos e compremos mantimentos para todo este povo.
14 (Me te mea anō, e rima mano ngā tāne.)
14 {Pois eram quase cinco mil homens.} Jesus disse aos discípulos: Mandai-os sentar, divididos em grupos de cinqüenta.
15 Ā, pērā ana rātou, meinga katoa­tia ana kia noho.
15 Assim o fizeram e todos se assentaram.
16 Nā, ka mau ia ki ngā taro e rima, ki ngā ika e rua, ka ti­tiro ake ki te rangi, ka whaka­pai i aua mea, ka whawhati, ka hoatu ki ngā ākonga kia whaka­takoto­ria atu mā te mano.
16 Então Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e deu-os a seus discípulos, para que os servissem ao povo.
17 Nā, ka kai rātou, ka mākona katoa; ā, kotahi tekau mā rua ngā kete i kohia ake e rātou, he toenga nā rātou nō ngā whati­whatinga.
17 E todos comeram e ficaram fartos. Do que sobrou recolheram ainda doze cestos de pedaços.
18 Ā, i a ia e īnoi ana ko ia anake, i a ia anō āna ākonga; nā, ka ui ia ki a rātou, ka mea, “Ko wai ahau ki te kī a te mano?”
18 Num dia em que ele estava a orar a sós com os discípulos, perguntou-lhes: Quem dizem que eu sou?
19 Nā, ka whaka­hoki rātou, ka mea, “Ko Hoani Kai­iri­iri, ki tā ētahi ia; ko Irāia, ki tā ētahi; kua ara mai tētahi o ngā poro­piti ona­mata.”
19 Responderam-lhe: Uns dizem que és João Batista; outros, Elias; outros pensam que ressuscitou algum dos antigos profetas.
20 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ki tā koutou nā kī, ko wai ahau?”
20 Perguntou-lhes, então: E vós, quem dizeis que eu sou? Pedro respondeu: O Cristo de Deus.
21 Kātahi ia ka whaka­tūpato i a rātou, ka mea, “Kia kaua tēnei e kōrero­tia ki te tangata.”
21 Ordenou-lhes energicamente que não o dissessem a ninguém.
22 I mea anō ia, “Kua takoto te tikanga kia maha ngā mamae o te Tama a te tangata, kia whaka­kāhore­tia anō ia e ngā kaumātua, e ngā tohu­nga nui, e ngā kara­ipi, kia whaka­matea, ā, i te toru o ngā rā ka whaka­ara­hia.”
22 Ele acrescentou: É necessário que o Filho do Homem padeça muitas coisas, seja rejeitado pelos anciãos, pelos príncipes dos sacerdotes e pelos escribas. É necessário que seja levado à morte e que ressuscite ao terceiro dia.
23 I mea anō ia ki a rātou katoa, “Ki te mea tētahi kia haere mai i muri i ahau, me whaka­kāhore ia e ia anō, me amo tōna rīpeka i ngā rā katoa, ka aru ai i ahau.
23 Em seguida, dirigiu-se a todos: Se alguém quer vir após mim, renegue-se a si mesmo, tome cada dia a sua cruz e siga-me.
24 Ki te whai hoki tētahi kia ora, ka mate ia; otirā, ki te mate tētahi, mōna i whaka­aro ki ahau, ka ora ia.
24 Porque, quem quiser salvar a sua vida, perdê-la-á; mas quem sacrificar a sua vida por amor de mim, salvá-la-á.
25 He aha oti te pai ki te tangata, ki te riro i a ia te ao katoa, ā, ka ngaro ko ia anō, ka riro rānei i te hē?
25 Pois que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro, se vem a perder-se a si mesmo e se causa a sua própria ruína?
26 Ki te whaka­mā hoki tētahi ki ahau, ā, ki āku kōrero, ka whaka­mā anō te Tama a te tangata ki a ia, ina haere mai ia i runga i tōna ake korōria, i te korōria hoki o te Matua, o ngā ana­hera tapu.
26 Se alguém se envergonhar de mim e das minhas palavras, também o Filho do Homem se envergonhará dele, quando vier na sua glória, na glória de seu Pai e dos santos anjos.
27 Nā, he pono tāku kōrero ki a koutou, tēnei anō ētahi o te hunga e tū nei e kore e pāngia e te mate, kia kite rā anō i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
27 Em verdade vos digo: dos que aqui se acham, alguns há que não morrerão, até que vejam o Reino de Deus.
28 Ā, ka tata ki te waru o ngā rā i muri i ēnei kōrero, ka mau ia ki a Pita, ki a Hoani, ki a Hēmi, ka haere ki runga ki te maunga ki te īnoi.
28 Passados uns oitos dias, Jesus tomou consigo Pedro, Tiago e João, e subiu ao monte para orar.
29 Ā, i a ia e īnoi ana, ka puta kē te āhua o tōna mata, mā tonu tōna kākahu, kanapa tonu.
29 Enquanto orava, transformou-se o seu rosto e as suas vestes tornaram-se resplandecentes de brancura.
30 Nā, toko­rua ngā tāngata e kōrero tahi ana me ia, ko Mohi rāua ko Irāia,
30 E eis que falavam com ele dois personagens: eram Moisés e Elias,
31 i puta korōria mai, i kōrero anō ki tōna mate­nga meāke nei rite i a ia ki Hiruhārama.
31 que apareceram envoltos em glória, e falavam da morte dele, que se havia de cumprir em Jerusalém.
32 I pēhia hoki a Pita rātou ko ōna hoa e te moe; ā, i tō rātou aranga ake, ka kite i tōna korōria, me ngā tāngata toko­rua e tū tahi ana me ia.
32 Entretanto, Pedro e seus companheiros tinham-se deixado vencer pelo sono; ao despertarem, viram a glória de Jesus e os dois personagens em sua companhia.
33 Ā, i a rāua e mawehe atu ana i a ia, ka mea a Pita ki a Īhu, “E kara, he pai kia noho tātou i konei; nā, kia hangā e mātou ētahi wharau kia toru; kia kotahi mōu, kia kotahi mō Mohi, kia kotahi mō Irāia.” (Kīhai ia i mōhio ki tāna i kōrero ai.)
33 Quando estes se apartaram de Jesus, Pedro disse: Mestre, é bom estarmos aqui. Podemos levantar três tendas: uma para ti, outra para Moisés e outra para Elias!... Ele não sabia o que dizia.
34 Ā, i a ia e kōrero ana i ēnei mea, ka puta he kapua, ā, tau­maru iho ana ki a rātou; ā, mataku ana rātou i tō rātou haere­nga ki roto ki te kapua.
34 Enquanto ainda assim falava, veio uma nuvem e encobriu-os com a sua sombra; e os discípulos, vendo-os desaparecer na nuvem, tiveram um grande pavor.
35 Nā, ka puta mai he reo i te kapua e mea ana, “Ko tāku Tama tēnei, ko tāku i whiri­whiri ai; whaka­rongo ki a ia!”
35 Então da nuvem saiu uma voz: Este é o meu Filho muito amado; ouvi-o!
36 Ā, nō te pu­tanga o te reo, ko Īhu anake i kitea. Ā, whaka­rongo puku ana rātou, kīhai hoki i kōrero­tia e rātou ki te tangata i aua rā tētahi o ngā mea i kite ai rātou.
36 E, enquanto ainda ressoava esta voz, achou-se Jesus sozinho. Os discípulos calaram-se e a ninguém disseram naqueles dias coisa alguma do que tinham visto.
37 Nā, i te aonga ake o te rā, i a rātou kua tatū iho i runga i te maunga, he rahi te hui i tūtaki ki a ia.
37 No dia seguinte, descendo eles do monte, veio ao encontro de Jesus uma grande multidão.
38 Nā, ka karanga tētahi tangata i roto i te mano, ka mea, “Tēnā koa, e te Kai­whaka­ako, ti­tiro mai ki tāku tama; ko ia anake hoki tāku.
38 Eis que um homem exclamou do meio da multidão: Mestre, rogo-te que olhes para meu filho, pois é o único que tenho.
39 Nā, ka hopu te wairua i a ia, ina­mata ka hāmama. Nā, ka hae­hae i a ia, tutū ana te huka i a ia. Whaka­uaua ana te whaka­rere i a ia, ā, marū iho ia.
39 Um espírito se apodera dele e subitamente dá gritos, lança-o por terra, agita-o com violência, fá-lo espumar e só o larga depois de o deixar todo ofegante.
40 Ā, i te īnoi ahau ki āu ākonga kia peia ia ki waho; heoi, kīhai i taea e rātou.”
40 Pedi a teus discípulos que o expelissem, mas não o puderam fazer.
41 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea, “E te uri whaka­pono kore, parori kē, kia pēhea te roa o tōku noho ki a koutou, o tōku manawa­nui ki a koutou? Kawea mai tāu tama ki konei.”
41 Respondeu Jesus: Ó geração incrédula e perversa, até quando estarei convosco e vos aturarei? Traze cá teu filho.
42 Nā, i a ia e haere mai ana, ka tāia iho ia e te rēwera, hae­haea iho. Nā, ka rīria te wairua poke e Īhu, ā, whaka­ora­ngia ana te tama­iti, hoatu ana ki tōna pāpā.
42 E quando ele ia chegando, o demônio lançou-o por terra e agitou-o violentamente. Mas Jesus intimou o espírito imundo, curou o menino e o restituiu a seu pai.
43 Oho mauri katoa ana rātou ki te nui o te Atua.
43 Todos ficaram pasmados ante a grandeza de Deus. Como todos se admirassem de tudo o que Jesus fazia, disse ele a seus discípulos:
44 “Rongoātia ēnei kōrero ki roto ki ō koutou tari­nga; meāke hoki tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o ngā tāngata.”
44 Gravai nos vossos corações estas palavras: O Filho do Homem há de ser entregue às mãos dos homens!
45 Otirā, kīhai rātou i mōhio ki tēnei kupu, he mea huna hoki i a rātou, kei kite rātou; i mataku hoki rātou ki te ui ki a ia i taua kupu.
45 Eles, porém, não entendiam esta palavra e era-lhes obscura, de modo que não alcançaram o seu sentido; e tinham medo de lhe perguntar a este respeito.
46 Nā, ka puta ake he kōrero­rero i roto i a rātou, ko wai o rātou te mea nui rawa.
46 Veio-lhes então o pensamento de qual deles seria o maior.
47 Otirā, i te kite­nga o Īhu i te whaka­aro­aro­nga a ō rātou ngākau, ka mau ia ki tētahi tama­iti nohi­nohi, ā, whaka­tū­ria ana ki tōna taha,
47 Penetrando Jesus nos pensamentos de seus corações, tomou um menino, colocou-o junto de si e disse-lhes:
48 ka mea ki a rātou, “Ki te manako tētahi ki tēnei tama­iti, nā te whaka­aro hoki ki tōku ingoa, e manako ana ia ki ahau. Ki te manako hoki tētahi ki ahau, e manako ana ia ki tōku kai­tono mai. Nā, ko te iti rawa i roto i a koutou katoa ko ia hei mea nui.”
48 Todo o que recebe este menino em meu nome, a mim é que recebe; e quem recebe a mim, recebe aquele que me enviou; pois quem dentre vós for o menor, esse será grande.
49 Nā, ka whaka­hoki a Hoani, ka mea, “E kara, i kite mātou i tētahi e pei rēwera ana i runga i tōu ingoa; ā, rīria iho e mātou, mōna kāhore e haere tahi tātou.”
49 João tomou a palavra e disse: Mestre, vimos um homem que expelia demônios em teu nome, e nós lho proibimos, porque não é dos nossos.
50 Otirā, i mea a Īhu ki a ia, “Kaua e rīria; ki te mea hoki ehara tētahi i te hoa whawhai nō koutou, nō koutou ia.”
50 Mas Jesus lhe disse: Não lho proibais; porque, o que não é contra vós, é a vosso favor.
51 Ā, nō ka tata ngā rā mō tōna tango­hanga ki runga, ka whaka­mau tōna kanohi ki te haere ki Hiruhārama,
51 Aproximando-se o tempo em que Jesus devia ser arrebatado deste mundo, ele resolveu dirigir-se a Jerusalém.
52 Ā, ka tonoa atu e ia he karere i mua i tōna aro­aro; ā, ka haere rātou, ka tomo ki tētahi kāinga o ngā Hamari ki te mea tuku­nga iho mōna.
52 Enviou diante de si mensageiros que, tendo partido, entraram em uma povoação dos samaritanos para lhe arranjar pousada.
53 Heoi, kīhai ērā i manako ki a ia, ko te āhua hoki o tōna kanohi me te mea e haere ana ia ki Hiruhārama.
53 Mas não o receberam, por ele dar mostras de que ia para Jerusalém.
54 Ā, nō te kite­nga o āna ākonga, o Hēmi rāua ko Hoani, ka mea rāua, “E te Ariki, e pai ana rānei koe kia kōrero­tia e māua he kāpura kia heke iho i te rangi, hei whaka­ngaro i a rātou?”
54 Vendo isto, Tiago e João disseram: Senhor, queres que mandemos que desça fogo do céu e os consuma?
55 Otirā, ka tahuri ia, ka rīria rāua, “Kāhore kōrua e mātau nō tēhea wairua kōrua.
55 Jesus voltou-se e repreendeu-os severamente. {Não sabeis de que espírito sois animados.
56 Kīhai hoki te Tama a te tangata i haere mai ki te whaka­mate tangata, engari ki te whaka­ora.” Nā, haere ana rātou he kāinga kē.
56 O Filho do Homem não veio para perder as vidas dos homens, mas para salvá-las.} Foram então para outra povoação.
57 Ā, i a rātou e haere ana i te ara, ka mea tētahi tangata ki a ia, “Ka aru ahau i a koe ki ngā wāhi katoa e haere ai koe.”
57 Enquanto caminhavam, um homem lhe disse: Senhor, seguir-te-ei para onde quer que vás.
58 Nā, ko te mea­tanga a Īhu ki a ia, “He rua o ngā pokiha, he kō­hanga o ngā manu o te rangi; tēnā ko te Tama a te tangata hore ōna wāhi e takoto ai tōna māte­nga.”
58 Jesus replicou-lhe: As raposas têm covas e as aves do céu, ninhos, mas o Filho do Homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 Ka mea ia ki tētahi atu, “Aru­mia mai ahau.”
59 A outro disse: Segue-me. Mas ele pediu: Senhor, permite-me ir primeiro enterrar meu pai.
60 Nā, ka mea a Īhu ki a ia, “Waiho mā ngā tū­pā­paku e tanu ō rātou nā tū­pā­paku. Ko koe ia me haere ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
60 Mas Jesus disse-lhe: Deixa que os mortos enterrem seus mortos; tu, porém, vai e anuncia o Reino de Deus.
61 Ka mea hoki tētahi atu, “E te Ariki, ka aru ahau i a koe; otirā, tukua ahau kia mātua poro­poro­aki ki te hunga i tōku whare.”
61 Um outro ainda lhe falou: Senhor, seguir-te-ei, mas permite primeiro que me despeça dos que estão em casa.
62 Otirā, ka mea a Īhu ki a ia, “Ki te pā te ringa o tētahi ki te parau, ā, ka ti­tiro ki muri, e kore ia e tau mō te ranga­tira­tanga o te Atua.”
62 Mas Jesus disse-lhe: Aquele que põe a mão no arado e olha para trás, não é apto para o Reino de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.