João 20

mri (MRI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 I te rā tua­tahi o te wiki ka haere a Meri Makarini ki te urupā i te atatū, i te mea e pōuri tonu ana, ā, ka kite i te kōhatu kua tango­hia atu i te urupā.
1 No primeiro dia da semana, de madrugada, quando ainda estava escuro, Maria Madalena foi ao túmulo e viu que a pedra da entrada tinha sido removida.
2 Nā, ka oma ia, ka haere ki a Haimona Pita rāua ko tērā ākonga i aroha ai a Īhu, ka mea ki a rāua, “Kua tango­hia e rātou te Ariki i te urupā, ā, kāhore mātou e mōhio ki te wāhi i waiho ai ia e rātou.”
2 Então correu e foi até onde estavam Simão Pedro e o outro discípulo, a quem Jesus amava, e disse-lhes: — Tiraram o Senhor do túmulo, e não sabemos onde o colocaram.
3 Nā, ka puta atu a Pita, me taua ākonga, ka haere ki te urupā.
3 Com isso, Pedro e o outro discípulo saíram e foram até o túmulo.
4 Ā, oma ngā­tahi ana rāua; otiia, i hohoro tērā ākonga i a Pita, ko ia anō kua tae wawe ki te urupā.
4 Ambos corriam juntos, mas o outro discípulo correu mais depressa do que Pedro e chegou primeiro ao túmulo.
5 Nā, piko iho ana ia, ka kite i ngā tākai rīnena e takoto ana; heoi, kīhai i tomo ki roto.
5 E, abaixando-se, viu os lençóis de linho, mas não entrou.
6 Nā, ka haere anō a Haimona Pita i muri i a ia, ā, ko tōna tomo­kanga ki te urupā, ka kite i ngā tākai rīnena e takoto ana.
6 Simão Pedro, seguindo-o, chegou e entrou no túmulo. Ele também viu os lençóis
7 Me te tauera i takaia ai tōna māte­nga, kīhai i takoto tahi me ngā tākai rīnena, he mea whaka­kopa ia ki tētahi wāhi i tahaki.
7 e o lenço que tinha estado sobre a cabeça de Jesus, e que não estava com os lençóis, mas enrolado num lugar à parte.
8 Kātahi, ka tomo tērā ākonga, i tae wawe nei ki te urupā, kite ana, whaka­pono ana.
8 Então o outro discípulo, que havia chegado primeiro ao túmulo, também entrou. Ele viu e creu.
9 (Kīanō hoki rātou i mōhio noa ki te karaipi­ture, kua takoto te tikanga kia ara ake ia i te hunga mate.)
9 Pois ainda não tinham compreendido a Escritura, que era necessário que ele ressuscitasse dentre os mortos.
10 Nā, hoki ana anō ngā ākonga ki tō rāua kāinga.
10 E os discípulos voltaram outra vez para casa.
11 Ko Meri ia tū tonu i waho o te urupā tangi ai. Ā, i a ia e tangi ana, ka piko iho ki te urupā.
11 Maria, no entanto, permanecia junto à entrada do túmulo, chorando. Enquanto chorava, abaixou-se e olhou para dentro do túmulo.
12 Ka kite i ngā ana­hera toko­rua, he mā ngā kākahu, e noho ana, ko tētahi ki te māte­nga, ko tētahi ki ngā wae­wae, i te wāhi i takoto ai te tinana o Īhu.
12 Ela viu dois anjos vestidos de branco, sentados onde o corpo de Jesus tinha sido colocado, um à cabeceira e outro aos pés.
13 Ka mea rāua ki a ia, “E tai, he aha tāu e tangi?”
13 Então eles perguntaram: — Mulher, por que você está chorando? Ela respondeu: — Porque levaram o meu Senhor, e não sei onde o puseram.
14 Ka pēnei āna kōrero, ka tahuri whaka­muri, ka kite i a Īhu e tū ana, otiia, kīhai i mōhio ko Īhu ia.
14 Depois de dizer isso, ela se virou para trás e viu Jesus em pé, mas não reconheceu que era Jesus.
15 Ka mea a Īhu ki a ia, “E tai, he aha tāu e tangi? Ko wai tāu e rapu?”
15 Jesus lhe perguntou: Ela, supondo que ele fosse o jardineiro, respondeu: — Se o senhor o tirou daqui, diga-me onde o colocou, e eu o levarei.
16 Ka mea a Īhu ki a ia, “E Meri!”
16 Jesus disse: Ela, voltando-se, lhe disse, em hebraico: — Raboni! (“Raboni” quer dizer “Mestre”.)
17 Ka mea a Īhu ki a ia, “Kei pā ki ahau; kīanō hoki ahau i kake noa ki tōku Matua. Engari, haere ki ōku tēina, ka mea atu ki a rātou, ‘Ka kake ahau ki tōku Matua, ki tō koutou Matua; ki tōku Atua, ki tō koutou Atua.’ ”
17 Jesus continuou:
18 Haere ana a Meri Makarini, kōrero ana ki ngā ākonga, “Kua kite ia i te Ariki!” Kua kōrero­tia hoki e ia ēnei mea ki a ia.
18 Então Maria Madalena foi e anunciou aos discípulos: — Eu vi o Senhor! E contava que Jesus lhe tinha dito essas coisas.
19 I taua rā tua­tahi anō o te wiki, i te ahi­ahi, i ngā tatau e kati ana o te wāhi i hui­hui ai ngā ākonga i te wehi i ngā Hūrai, ka haere mai a Īhu, ka tū i waenga­nui, ka mea ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
19 Ao cair da tarde daquele dia, o primeiro da semana, estando trancadas as portas da casa onde estavam os discípulos, com medo dos judeus, Jesus veio e se pôs no meio deles, dizendo:
20 Ā, ka puaki tēnei kupu āna, ka whaka­kitea e ia ōna ringa me tōna kao­kao ki a rātou. Nā, hari tonu ngā ākonga, i tō rātou kite­nga i te Ariki.
20 E, dizendo isso, lhes mostrou as mãos e o lado. Então os discípulos se alegraram ao ver o Senhor.
21 Ka mea anō a Īhu ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou. I tonoa mai ahau e te Matua, ka pērā anō tāku tono i a koutou.”
21 E Jesus lhes disse outra vez:
22 Ka kōrero­tia tēnei e ia, ka whaka­hā ia, ka mea ki a rātou, “Kia riro te Wairua Tapu i a koutou.
22 E, havendo dito isso, soprou sobre eles e disse-lhes:
23 Ki te whaka­rērea noatia e koutou ngā hara o ētahi, ka whaka­rērea o rātou; ki te whaka­maua anō o ētahi e koutou, ka mau anō.”
23 Se de alguns vocês perdoarem os pecados, são-lhes perdoados; mas, se os retiverem, são retidos.
24 Ko Tamati ia, ko tētahi o te tekau mā rua, tētahi o ōna ingoa ko Ririmu, kāhore i a rātou i te taenga mai o Īhu.
24 Tomé, um dos doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando Jesus veio.
25 Ā, ko te mea­tanga a ērā ākonga ki a ia, “Kua kite mātou i te Ariki!”
25 Então os outros discípulos disseram a Tomé: — Vimos o Senhor. Mas ele respondeu: — Se eu não vir o sinal dos pregos nas mãos dele, ali não puser o dedo e não puser a minha mão no lado dele, de modo nenhum acreditarei.
26 Ā, ka pahemo ngā rā e waru, nā, kei roto anō āna ākonga, rātou ko Tamati. Ka haere mai a Īhu i te mea e kati ana ngā tatau, ka tū ki waenga­nui, ka mea, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
26 Passados oito dias, os discípulos de Jesus estavam outra vez reunidos, e Tomé estava com eles. Estando as portas trancadas, Jesus veio, pôs-se no meio deles e disse:
27 Kātahi ia ka mea ki a Tamati, “Totoro mai tōu mati­hao, kia kite hoki koe i ōku ringa. Totoro mai hoki tōu ringa, ka kuhu ki tōku kao­kao. Aua e whaka­teka, engari, me whaka­pono.”
27 E logo disse a Tomé:
28 Nā, ka whaka­hoki a Tamati, ka mea ki a ia, “E tōku Ariki, e tōku Atua!”
28 Ao que Tomé lhe respondeu: — Senhor meu e Deus meu!
29 Ka mea a Īhu ki a ia, “Nō tōu kite­nga i ahau, i whaka­pono ai koe, e Tamati. Ka koa te hunga kāhore i kite, ā, kua whaka­pono.”
29 Jesus lhe disse:
30 He maha anō ērā atu tohu i oti i a Īhu, i te aro­aro o āna ākonga, kāhore nei i tuhi­tuhia ki tēnei puka­puka.
30 Na verdade, Jesus fez diante dos seus discípulos muitos outros sinais que não estão escritos neste livro.
31 Otiia, kua tuhi­tuhia ēnei, kia whaka­pono ai koutou ko te Karaiti a Īhu, ko te Tama a te Atua; kia whi­whi ai hoki ki te ora i runga i tōna ingoa, ina whaka­pono.
31 Estes, porém, foram registrados para que vocês creiam que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenham vida em seu nome.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.