Atos 17

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, ka hāere­ere rāua i Amapipori, Aporonia, ka tae ki Teharonika; he whare kara­kia nō ngā Hūrai i reira.
1 Tendo passado por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga dos judeus.
2 Ā, ka tomo atu a Paora ki a rātou, he tikanga hoki nāna, ā, e toru ngā hāpati i kōrero­rero ai ki a rātou i roto i ngā karaipi­ture,
2 Ora, Paulo, segundo o seu costume, foi ter com eles; e por três sábados discutiu com eles as Escrituras,
3 i whaka­puaki ai, i kōrero ai, kua takoto hoki te tikanga kia mamae a te Karaiti, kia ara mai hoki i te hunga mate; ā, “Ko tēnei Īhu, e kauwhau­tia nei e ahau ki a koutou, ko ia te Karaiti.”
3 expondo e demonstrando que era necessário que o Cristo padecesse e ressuscitasse dentre os mortos; este Jesus que eu vos anuncio, dizia ele, é o Cristo.
4 Nā, ka whaka­pono ētahi o rātou, ka piri hoki ki a Paora rāua ko Hira; he toko­maha hoki o ngā Kariki kara­kia, kīhai hoki i rua­rua ngā wāhine ranga­tira.
4 E alguns deles ficaram persuadidos e aderiram a Paulo e Silas, bem como grande multidão de gregos devotos e não poucas mulheres de posição.
5 Heoi, ka hae ngā Hūrai, ka tango ki a rātou i ētahi tāngata kikino o te hunga māngere, ka hui­huia ngā tāngata, ka whaka­oho­tia te pā; nā, ko te hua­kanga ki te whare o Hahona, ka mea kia whaka­puta­ina rāua ki te iwi.
5 Mas os judeus, movidos de inveja, tomando consigo alguns homens maus dentre os vadios e ajuntando o povo, alvoroçavam a cidade e, assaltando a casa de Jáson, os procuravam para entregá-los ao povo.
6 Ā, nō te kore­nga i kitea rāua ka tōia e rātou a Hahona rātou ko ētahi tēina ki ngā ranga­tira o te pā, ka karanga, “Kua tae mai ki konei ngā tāngata i whaka­tutū­ngia ai te ao;
6 Porém, não os achando, arrastaram Jáson e alguns irmãos à presença dos magistrados da cidade, clamando: Estes que têm transtornado o mundo chegaram também aqui,
7 kua puri­tia hoki e Hahona; e tika kē ana ngā mahi a tēnei hunga katoa i ngā ture a Hīhā, e mea ana, tērā atu tētahi kīngi, ko Īhu.”
7 os quais Jáson acolheu; e todos eles procedem contra os decretos de César, dizendo haver outro rei, que é Jesus.
8 Nā, ka rongo te mano rātou ko ngā ranga­tira o te pā ki ēnei mea, ka poro­raru.
8 Assim alvoroçaram a multidão e os magistrados da cidade, que ouviram estas coisas.
9 Nā, ka tango rātou i ētahi moni pupuri i a Hahona rātou ko ērā atu, ā, tukua atu ana rātou.
9 Tendo, porém, recebido fiança de Jáson e dos demais, soltaram-nos.
10 Nā, tonoa tonu­tia atu e ngā tēina a Paora rāua ko Hira i te pō ki Peria; i tō rāua taenga atu, ka haere ki te whare kara­kia o ngā Hūrai.
10 E logo, de noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia; tendo eles ali chegado, foram à sinagoga dos judeus.
11 Engari, ēnei i nui atu te āhua ranga­tira i tō ngā tāngata o Teharonika, i hohoro tonu rātou te tango i te kupu, ā, i tēnei rā, i tēnei rā, i rapu i roto i ngā karaipi­ture i te tikanga o ēnei mea.
11 Ora, estes eram mais nobres do que os de Tessalônica, porque receberam a palavra com toda avidez, examinando diariamente as Escrituras para ver se estas coisas eram assim.
12 Nā, he toko­maha o rātou i whaka­pono; kīhai hoki i toko­iti ngā wāhine ranga­tira o ngā Kariki, me ngā tāne hoki.
12 De sorte que muitos deles creram, bem como bom número de mulheres gregas de alta posição e não poucos homens.
13 Otirā, i te mōhio­tanga o ngā Hūrai o Teharonika, tērā te kupu a te Atua te kauwhau­tia ana e Paora ki Peria, ka haere hoki rātou ki reira ki te whaka­oho, ki te whaka­raru­raru i ngā mano.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que também em Beréia era anunciada por Paulo a palavra de Deus, foram lá agitar e sublevar as multidões.
14 Nā, tonoa tonu­tia atu e ngā tēina a Paora kia haere tae noa ki te moana; ko Hira ia rāua ko Tīmoti i noho ki reira.
14 Imediatamente os irmãos fizeram sair a Paulo para que fosse até o mar; mas Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Nā, ka kawea a Paora e ōna kai­ārahi ki Atene; ā, ka riro he kupu ki a Hira rāua ko Tīmoti kia hohoro te haere ki a ia, ka hoki rātou.
15 E os que acompanhavam a Paulo levaram-no até Atenas e, tendo recebido ordem para Silas e Timóteo a fim de que estes fossem ter com ele o mais depressa possível, partiram.
16 Nā, i a Paora e tatari ana ki a rāua i Atene, ka oho tōna wairua i roto i a ia, i tāna kite­nga i te pā e kī ana i te whaka­pakoko.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, revoltava-se nele o seu espírito, vendo a cidade cheia de ídolos.
17 Nā, totohe ana ia i roto i te whare kara­kia ki ngā Hūrai rātou ko ngā tāngata kara­kia, i te kāinga hoko hoki i ngā rā katoa ki ngā tāngata i pono ki a ia.
17 Argumentava, portanto, na sinagoga com os judeus e os gregos devotos, e na praça todos os dias com os que se encontravam ali.
18 Ā, ka nga­ngare ki a ia ētahi tohu­nga o ngā Epikureana, o ngā Toika. Ko ētahi i mea, “He aha tā tēnei tangata kōrero­rero e mea nei?”
18 Ora, alguns filósofos epicureus e estóicos disputavam com ele. Uns diziam: Que quer dizer este paroleiro? E outros: Parece ser pregador de deuses estranhos; pois anunciava a boa nova de Jesus e a ressurreição.
19 Nā, ka mau rātou ki a ia, ka kawea ki Areopaka, ka mea, “Kia mōhio mātou, he aha rānei tēnei ako hou e kōrero­tia nei e koe?
19 E, tomando-o, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos nós saber que nova doutrina é essa de que falas?
20 Poka kē hoki ngā mea e mauria mai nei e koe ki ō mātou tari­nga; koia mātou i mea ai kia mōhio, he aha ēnei mea.”
20 Pois tu nos trazes aos ouvidos coisas estranhas; portanto queremos saber o que vem a ser isto.
21 Ka mutu hoki tā ngā tāngata katoa o Atene, rātou ko ngā manu­hiri e noho ana i reira, e wātea ai, ko te kōrero rānei, ko te whaka­rongo rānei ki tētahi mea hou.
21 Ora, todos os atenienses, como também os estrangeiros que ali residiam, de nenhuma outra coisa se ocupavam senão de contar ou de ouvir a última novidade.
22 Nā, ka tū a Paora i waenga­nui o Areopaka, ka mea, “E ngā tāngata o Atene, i ngā mea katoa ka kite ahau he āhua nui kē tō koutou wehi ki ngā atua māori.
22 Então Paulo, estando de pé no meio do Areópago, disse: Varões atenienses, em tudo vejo que sois excepcionalmente religiosos;
23 I ahau hoki e hāere­ere ana, e mā­taki­taki ana i ngā mea e kara­kia nei koutou, ka kite ahau i tētahi āta, i tuhia nei a runga, ‘Ki te Atua Ngaro’. Heoi, ko tā koutou e kara­kia kūware nei, ko ia tāku e whaka­atu nei ki a koutou.
23 porque, passando eu e observando os objetos do vosso culto, encontrei também um altar em que estava escrito: AO DEUS DESCONHECIDO. Esse, pois, que vós honrais sem o conhecer, é o que vos anuncio.
24 Ko te Atua, nāna nei i hangā te ao me ngā mea katoa i roto, ko ia nei te Ariki o te rangi, o te whenua, e kore ia e noho ki ngā whare i hangā e te ringa.
24 O Deus que fez o mundo e tudo o que nele há, sendo ele Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos de homens;
25 E kore anō e mahia he mea māna e te ringa tāngata, me te mea he mate nōna ki tētahi aha rānei, ko ia hoki hei hōmai i te ora, i te manawa, i ngā mea katoa, ki ngā tāngata katoa.
25 nem tampouco é servido por mãos humanas, como se necessitasse de alguma coisa; pois ele mesmo é quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas;
26 Kotahi anō te toto i hangā ai e ia ngā iwi katoa o ngā tāngata, hei noho ki te mata katoa o te whenua, nāna hoki i whaka­takoto ō rātou wā i whaka­ritea i mua, me ngā kaha o tō rātou nohoa­nga.
26 e de um só fez todas as raças dos homens, para habitarem sobre toda a face da terra, determinando-lhes os tempos já dantes ordenados e os limites da sua habitação;
27 Kia rapu ai rātou i te Atua, me kore e whā­whā, e kite i a ia, ahakoa rā kāhore ia i matara atu i a tātou katoa.
27 para que buscassem a Deus, se porventura, tateando, o pudessem achar, o qual, todavia, não está longe de cada um de nós;
28 ‘Nāna hoki tātou i ora ai, i kori­kori ai, i noho ai.’
28 porque nele vivemos, e nos movemos, e existimos; como também alguns dos vossos poetas disseram: Pois dele também somos geração.
29 Nā, he uri nei tātou nō te Atua, e kore e tika kia mea tātou, kei te rite te Atua ki te kōura, ki te hiriwa, ki te kōhatu, ki te mea i whaka­iroa e te mōhio, e te whaka­aro o te tangata.
29 Sendo nós, pois, geração de Deus, não devemos pensar que a divindade seja semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra esculpida pela arte e imaginação do homem.
30 Nā, kāhore i whaka­aroa e te Atua ngā wā o te kūware­tanga; ināia­nei ia kua whaka­hau ia i ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa kia rīpe­netā.
30 Mas Deus, não levando em conta os tempos da ignorância, manda agora que todos os homens em todo lugar se arrependam;
31 Kua rite hoki i a ia he rā e whaka­wā ai ia i te ao i runga i te tika, arā mā te tangata kua whaka­ritea nei e ia; kua tukua nei hoki he tohu ki ngā tāngata katoa, i tāna whaka­ara­hanga i a ia i te hunga mate!”
31 porquanto determinou um dia em que com justiça há de julgar o mundo, por meio do varão que para isso ordenou; e disso tem dado certeza a todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Nā, ka rangona e rātou te aranga o te hunga mate, ka tāwai ētahi; ko ētahi i mea, “Taihoa mātou e whaka­rongo anō ki tēnei mea i a koe.”
32 Mas quando ouviram falar em ressurreição de mortos, uns escarneciam, e outros diziam: Acerca disso te ouviremos ainda outra vez.
33 Heoi, puta atu ana a Paora i waenga­nui i a rātou.
33 Assim Paulo saiu do meio deles.
34 Ko ētahi tāngata ia i piri ki a ia, i whaka­pono; i roto i a rātou a Rionaihia nō Areopaka, ko tētahi wahine, ko Ramari te ingoa, rātou ko ētahi atu.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele, e creram, entre os quais Dionísio, o areopagita, e uma mulher por nome Dâmaris, e com eles outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.