Apocalipse 14

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ā, i kite anō ahau, nā, ko te Reme e tū ana i Maunga Hiona, kotahi rau e whā tekau mā whā mano ōna hoa, ko tōna ingoa, me te ingoa o tōna Matua, he mea tuhi­tuhi ki ō rātou rae.
1 Olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, tendo na fronte escrito o seu nome e o nome de seu Pai.
2 Nā, ka rongo ahau i te reo i te rangi, tōna rite kei te haruru o ngā wai maha, kei te haruru anō o te whati­tiri nui; ā, ko te reo i rongo ai ahau, ānō ko te reo o ngā kai­whaka­tangi hāpa e whaka­tangi ana i ā rātou hāpa;
2 Ouvi uma voz do céu como voz de muitas águas, como voz de grande trovão; também a voz que ouvi era como de harpistas quando tangem a sua harpa.
3 ā, ko tā rātou waiata me te mea he waiata hou i mua i te torōna, i mua hoki i ngā mea ora e whā, i ngā kaumātua anō hoki. E kore hoki e taea e tētahi te ako taua waiata, ko ngā mano anake kotahi rau e whā tekau mā whā, kua oti nei te hoko i runga i te whenua.
3 Entoavam novo cântico diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém pôde aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Ko te hunga tēnei kāhore nei i poke i te wahine; he wāhina hoki rātou. Ko te hunga tēnei e aru ana i te Reme ki ngā wāhi katoa e haere ai ia. He mea hoko ēnei i roto i ngā tāngata, he mātā­mua ki te Atua, ki te Reme hoki.
4 São estes os que não se macularam com mulheres, porque são castos. São eles os seguidores do Cordeiro por onde quer que vá. São os que foram redimidos dentre os homens, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 Kāhore hoki he tini­hanga i mau i ō rātou māngai; he koha­kore rātou.
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 I kite anō ahau i tētahi atu ana­hera e rere ana i waenga­nui o te rangi, kei a ia te rongo­pai mau tonu hei kauwhau māna ki te hunga e noho ana i te whenua, ki ngā iwi katoa, ki ngā hapū, ki ngā reo, ki ngā hui­hui­nga tāngata.
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que se assentam sobre a terra, e a cada nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Ā, he nui tōna reo ki te mea, “Kia wehi koutou ki te Atua, hoatu ki a ia he korōria; kua tae mai hoki te hāora o tāna whaka­wā. Koropiko atu hoki ki a ia, ki te Kai­hanga o te rangi, o te whenua, o te moana, o ngā puna wai.”
7 dizendo, em grande voz: Temei a Deus e dai-lhe glória, pois é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 I aru mai anō tētahi atu ana­hera, i mea, “Kua horo, kua horo a Papurōna, te pā nui, i whaka­inu nei i ngā tauiwi katoa ki te wāina, o te riri o tōna moe­puku.”
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia que tem dado a beber a todas as nações do vinho da fúria da sua prostituição.
9 I aru mai anō te toru o ngā ana­hera i a rāua, nui atu tōna reo ki te mea mai, “Ki te koro­piko tētahi ki te kararehe, ki tōna whaka­pakoko hoki, ka tango hoki i te tohu ki tōna rae, ki tōna ringa­ringa rānei,
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo, em grande voz: Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na fronte ou sobre a mão,
10 e inu anō ia i te wāina o te riri o te Atua, e ringi­hia nei, he mea kāhore i whaka­nanua, ki roto ki te kapu o tōna riri; e whaka­mamae­tia hoki ia i roto i te kāpura, i te whānā­riki i te aro­aro o ngā ana­hera tapu, i te aro­aro hoki o te Reme.
10 também esse beberá do vinho da cólera de Deus, preparado, sem mistura, do cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 Ā, kake ana te paoa o tō rātou whaka­mamae­tanga ake ake. Kāhore hoki he oki­oki­nga i te ao, i te pō, mō te hunga e koro­piko ana ki te kararehe, ki tōna whaka­pakoko hoki, mō te tangata hoki e tango ana i te tohu o tōna ingoa.”
11 A fumaça do seu tormento sobe pelos séculos dos séculos, e não têm descanso algum, nem de dia nem de noite, os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do seu nome.
12 Tēnei te manawa­nui o te hunga tapu, o te hunga e pupuri ana i ngā ture a te Atua, i te whaka­pono hoki o Īhu.
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Ā, ka rongo ahau i tētahi reo i te rangi e mea ana, “Tuhi­tuhia: Ka hari ngā tū­pā­paku e mate nei i roto i te Ariki i ngā wā i muri nei.”
13 Então, ouvi uma voz do céu, dizendo: Escreve: Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 Ā, ka kite anō ahau, nā, he kapua mā; ā, i runga i te kapua e noho ana tētahi, tōna rite kei te Tama a te tangata, i runga anō i tōna māhu­nga he karauna kōura, i roto i tōna ringa­ringa he toro­nai­hi koi.
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Nā, ka puta mai tētahi atu ana­hera i te whare tapu, he nui tōna reo ki te karanga ki tērā e noho rā i runga i te kapua, “Ākina iho tāu toro­nai­hi, kotia! Kua tae hoki te wā e kokoti ai. Kua maroke kē hoki te wīti o te ao.”
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando em grande voz para aquele que se achava sentado sobre a nuvem: Toma a tua foice e ceifa, pois chegou a hora de ceifar, visto que a seara da terra já amadureceu!
16 Kātahi tērā e noho rā i runga i te kapua ka āki iho i tāna toro­nai­hi ki te whenua, ā, ka kotia te whenua.
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra, e a terra foi ceifada.
17 Ā, ka puta mai anō he ana­hera i roto i te whare tapu i te rangi, he toro­nai­hi koi anō hoki tāna.
17 Então, saiu do santuário, que se encontra no céu, outro anjo, tendo ele mesmo também uma foice afiada.
18 Nā, ka puta mai anō tētahi atu ana­hera i roto i te āta, kei a ia he mana ki te kāpura; he nui tōna reo ki te karanga ki tērā i te toro­nai­hi koi, i mea ia, “Ākina iho tāu toro­nai­hi koi, tapa­hia ngā tau­tau wāina o te whenua; kua maoa hoki ōna karepe.”
18 Saiu ainda do altar outro anjo, aquele que tem autoridade sobre o fogo, e falou em grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Toma a tua foice afiada e ajunta os cachos da videira da terra, porquanto as suas uvas estão amadurecidas!
19 Nā, ākina iho ana tāna toro­nai­hi e te ana­hera ki te whenua, tapa­hia ana e ia te wāina o te whenua, pangā ana e ia, ki te taka­hanga nui o te riri o te Atua.
19 Então, o anjo passou a sua foice na terra, e vindimou a videira da terra, e lançou-a no grande lagar da cólera de Deus.
20 Nā, ka taka­hia te taka­hanga wāina i waho o te pā, ā, puta ake ana he toto i roto i te taka­hanga, tae noa ake ki ngā pa­rai­re o ngā hōiho, ā taea noatia ngā pā­ronga kotahi mano e ono rau.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e correu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, numa extensão de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.