Lucas 8
Molima New Testament (MOX_FNS) vs ARIB
1 ʼAbiboda Ieisu tutuvila tauya ʼabaga qiduqiduadi be goyogoyodi ʼidia ta Yaubada ena ʼEbeluvine valena aqiaqina lugaihiea. Ta Tuwelo dina maega itauya.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Ta wese vaina vivine maega iluvivila, taudi lova ʼidiega niboana luveifadi Ieisu ʼwavinidi iʼifoqe, ta wese adi vihiqayavo giveaqiaqiedi. Taudi vivine dina adi wawayavo baʼe: Meli Magidala, lova tauna ʼinega niboana luveifadi adi yau seveni Ieisu ʼwavinidi iʼifoqe,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 ta wese Ioana, taudi kini Elodi ena tofewa ana wawa Kusa moqanena, ta wese Susana be vaina vivine maega. Baʼe vivine dina edi kulufayega Ieisu ma enavo ihiuledi ta iʼitamakidi.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Taha tuta ʼinaya qabu qiduadi ʼabaga taha taha ʼidiega imai ta itoavaʼauta Ieisu ʼinaya. ʼInega vona sesebaiega veʼitedi vonaya,
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Tovaoqa taha ena vaoqaya tauya ta witi vewanina veyavuledi, ta vaina vewana ʼedabalaya iavuta, ʼinega tomotau ʼaqediega iʼevaqosoqosodi, ta manu iʼitedi ʼinega iwebui mai ta iʼainidi.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ta vaina vewana dabodabo ʼinaya iavuta ta ge bwaʼobwaʼo qiduana, ʼinega itabo ta ʼabiboda imwatuqu, mana bwaʼobwaʼo nana ge niginigina.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Ta wese vaina vewana talitali gamonaya iavuta, ta maega itabo vinivinioya, ʼinega talitali vewaiwai ta fai veʼaligidi.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Ta wese vaina vewana bwaʼobwaʼo aqiaqina ʼinaya iavuta ta itabo ta iveqidua ʼinega ivuaqa. Ta ʼidiega bolimana aqiaqina lobea, mana vewana ʼaidega ʼaidega ʼidiega 100 lobedi.” ʼInega Ieisu tomotau qabudi vonedi vonaya, “ʼEguma ma taniqami vona baʼe ona noqolia.”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Ta ʼabiboda Ieisu ana toʼabibodayavo ivetalaʼaiea ivonaya, “Vona sesebai baʼe, maʼoda ana alamani?”
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 ʼInega Ieisu vonedia, “Omiʼa Yaubada ena ʼEbeluvine gamo aqiaqina ana alamani niʼa awafelea ʼimia.
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 ʼInega Ieisu vonaya, “Vona sesebaina ana giyavua baʼe ʼedewana: Vewani nana niʼa yaʼinanea tauna Yaubada ena vona.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Ta vaina tomotau kavona vewana dina ʼedabalaya iavuta, mana Yaubada ena vona inoqolia, ta Seitani maimai ta vona nana giwalidiega ʼewaʼewa yavulea, ʼinega ge adi fata Yaubada ina vetumaqanei be ʼetoyavua ina lobei.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Ta vaina tomotau kavona vewana dina iavuta bwaʼobwaʼo ma dabodabona ʼinaya, mana Yaubada ena vona inoqolia ta weaqina iqaiawa. Ta kwalamidi gebu, ʼinega tuta kukusana ʼinaya ivetumaqana, ta tuta nana Seitani nasitonovidi ʼinega ina beʼu kwayavona.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Ta vaina tomotau kavona vewana dina talitali gamonaya iavuta, mana taudi Yaubada ena vona inoqolia, ta edi toa be wese kaikaiwabu weaqina inuanua, ta wese bwaʼobwaʼo ana qaiawa ʼinaya iawafeledi, ʼinega Yaubada ena vona ge davuaqa ʼidia.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Ta ʼesi vaina tomotau kavona vewana dina bwaʼobwaʼo aqiaqina ʼinaya iavuta. Taudina aqiaqi otaqidi ta giwalidi iawafelea Yaubada ʼinaya, mana ena vona inoqolia ta ikafiʼiʼihia, e ʼinega vuaqa aqiaqina ʼifoʼifoqe ʼidiega.”
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 ʼInega wese Ieisu vonedi vonaya, “Gebu taha toga lamufa nagabui nahaʼukwaivei ʼulena nage ʼivi ʼayanaya, ta ʼesi vunavunaqaya nahaʼui be ʼinega tomeqabu ilugu vanuea nasimatalidi.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 “Mana yani qabuna ʼwaiʼwaivina be aʼuaʼukwaivina nawale naʼifoqe vunavunaqaya ta tomotau qabudi ina ʼitea ta wese ina alamani aqiaqiea.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 “ʼInega yani qabuna onoqonoqolia e ona nuaveʼavina aqiaqiea. Mana tomeqabu egu vona inoqola aqiaqiea e nawale edi alamani naveʼenaʼi. Ta tomeqabu egu vona ge ida noqolia, e nawale edi alamani goyona ʼidia ʼenoʼeno Yaubada naʼewa yavulea.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 ʼAbibodanaya Ieisu inana be tainavo imai sabi ʼitana. Ta qabu qidua vaʼinedi itoatoa, ʼinega ge adi fata ina lugu Ieisu ʼinaya.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 ʼInega taha tomotau Ieisu voneaya, “Kaiwabu, inau be taimwavo ʼatamanaya itovotovolo, ta nuanuadi ina ʼiteu.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 ʼInega Ieisu vonedi vonaya, “Tomeqabu Yaubada ena vona inoqolia ta ivelumatamatayagea, e taudi inagwavo be wese taigwavo.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Taha tuta ʼinaya Ieisu ana toʼabibodayavo vonedi vonaya, “Kana gelu kana vaukamana lavu diʼwenaya.” ʼInega taha waga igelui ʼabo itauya.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Tuta nana ivavabala Ieisu matana dune ta ʼenoʼeno waga gamonaya. ʼInega yaqina waiwaina ʼifoqe ta nufula qiduadi waga gamonaya goi vedodoya, ʼabo tuta goyona ida damana.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 ʼInega toʼabiboda dina idivanoya ivoneaya, “Kaiwabu, Kaiwabu, uyaʼitoto mana tuta goyona kana damana!” ʼInega Ieisu yaʼitoto, ta yaqina be nufula lugwaeyedi vonedia, “Oluaʼu!” Tuata yaqina be nufula ʼavalagwaedi.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 ʼInega Ieisu ana toʼabibodayavo vonedi vonaya, “Maʼoda? Nage ge oda vetumaqanegu, waisa?” Ta taudi imwaniniva ta wese nuadi voqana, ʼabo taudiega ivonaya, “Toʼoloto baʼe, mana yani qabuna luluvinedi, ta wese yaqina be nufula bonana ivematamatayagea?”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Ta niʼau diʼwe Galiliega ivaukamana ilugu me Gelasine edi diʼwe ʼinaya.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Ieisu niʼa webui balabalaya, ʼinega taha ʼabaga nana ana ʼoloto ʼifoqe mai ʼinaya. Ta ʼoloto nana niboana luveifadi niʼa iʼwahalia. Ta tuta kuena ge davekaleko ta wese vanuea ge datoatoa, ta ʼesi tuta qabuna debaʼunu ʼidia toatoa.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Ta tuta kuena ʼinaya niboana luveifana ʼoloto nana luvekwavekwavea, ʼinega tomotau nimana be ʼaqena iyoqonidi seniega ta iʼitamakia. Ta seni nana ʼeluhufeufedi ta niboana luveifana ʼebeʼewei tauyea diʼwe ilumakavinaya ʼidia. Ta tutana ʼoloto nana Ieisu ʼitea ʼinega ʼalabwau ta ʼaqenaya givelukabwebwe. ʼInega Ieisu voneaya, “Niboana luveifana, ʼoloto benaʼe ʼinega uʼifoqe mai!” ʼInega niboana nana bonana qiduanega gaba vonaya, “Ei Ieisu, oʼa Yaubada Toatoa Vanena Natuna, tolaʼai nuanuau una viaqi ʼiguya? Yavevenoqieu, visiqa ge una neigu.”
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 ʼInega Ieisu vetalaʼaiea voneaya, “Maʼoda au wawa?” ʼInega vonaya, “Agu wawa ʼEaʼealima”, mana niboana luveifadi koyadi niʼau ilugu ʼoloto nana gamonaya ta itoatoa.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ta niboani dina Ieisu ʼinaya ivenoqi waiwai ivonaya, “Gebu una felawebuiema vetoa ge ana ʼebeluʼovoamo ana wawa Abisi ʼinaya.”
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Ta taha bwanaga veanaya bawe qabudi iduaduala. ʼInega niboana luveifadi Ieisu ivenoqiea nahawafeledi ina lugu bawe ʼidia, e ʼinega Ieisu awafeledi.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 ʼInega iʼifoqe ʼoloto nana gamonega ta bawe ʼidia ilugu, ta bawe diavona ikwava ta koyadi ivegaligaliʼwaʼwa itauya dabega iwebui lavuya ʼabo igavivila.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Bawe adi toʼitamakiavo yani qabuna ʼifoqe niʼa iʼitea, ʼinega ivihila itauya, ta valena isimana dadanea ʼabaga qiduqiduadi be goyogoyodi ana totoayavo ʼidia.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 ʼInega imai be nuanuadi wese taudi matadiega ina ʼitea tolaʼai niʼa ʼifoqe. Ta tutana imai Ieisu ʼinaya ʼinega ʼoloto nana iʼitea lova niboana luveifadi iluvekwavea. Tauna ena nuanua niʼau veaqiaqi ta vekaleko ʼabo Ieisu ʼaqenaya toabui toatoa. Ta tomotau qabudi imwaniniva.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Ta tomotau diavona Ieisu ena viaqayavo niʼa iʼitedi ʼabibodanaya iʼevivi edi ʼabagaya ta ʼoloto nana lova niboana luveifadi iʼwahalia ena veaqiaqi weaqina iveluluʼuyayea ediavo ʼidia.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 ʼInega me Gelasine qabudi imwaniniva qiduana ta Ieisu ivonea vonigo nanogedi ta edi diʼwe ʼinega natauya. ʼInega Ieisu wagaya gelu ʼevivi nogedi tauya.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Ta ʼoloto nana tawadega veaqiaqi mai Ieisu ʼinaya venoqiea vonaya, “Nage ana fata ena ʼabibodeu?” ʼInega Ieisu ʼoloto nana luvetunei voneaya,
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Ge au fata una ʼabibodegu, ta ʼesi una ʼevivi una tauya eu ʼabagaya, ta Yaubada ena veyoluba qiduana ʼiuya weaqina una veluluʼuyayea.” E ʼinega ʼoloto nana tauya, ta tolaʼai Ieisu niʼa viaqia ʼinaya simana dadanea ʼabaga nana gamonaya.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Tutana Ieisu ma ana toʼabibodayavo iʼevivi Galili ʼinaya, ʼinega qabu qiduadi me edi qaiawa Ieisu iʼebeʼewea, mana tauna weaqina ibaʼebaʼe.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 ʼInega taha ʼoloto ana wawa Yailo, tauna vanue tafwalolo ana tovanugweta, mai Ieisu ʼaqenaya iwaʼodu ta venoqiea maega ina tauya ena vanuea,
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 mana natuna mevavinena ʼaidega otaqina tuta goyona naʼaliga. Ta gwama nana ana yaʼwala tuwelo ʼidewana niʼa lobea. ʼInega Yailo maega ʼedaya itautauya, ta wese qabu qidua vaʼinedi iʼabibodedi ta Ieisu iveliaʼiʼia.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Ta qabu dina nuanidia taha vavine ma ana vihiqa maega itautauya. Ta ana vihiqa sulalina inoqa yaʼwala tuwelo ʼidia, ta nawale inoinoqa, mana ge taha toga ana fata dagiveaqiaqiei.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 ʼInega vavine nana Ieisu ʼabibodanega mai ʼabo ana kwakwalufai noyana gitonovia, ta omoʼe tutana ʼinaya sulalina yafaha kwayavonia.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 ʼInega Ieisu vonaya, “Togama gitonovigu?” ʼInega qabudi ivegeqa ta Fita voneaya, “Kaiwabu, uʼitedi qabu qiduadi iveveliaʼavala ʼinega iluʼoneu.”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Ta Ieisu voneaya, “Taha toga agu kwakwalufai gitonovia, mana yalutonovia ʼiguyega egu waiwai ʼifoqe.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Ta vavine nana nuanuana naoukwaiva, ta ge ana fata mana Ieisu niʼa alamania ena waiwai vaukamana ʼinaya. ʼInega vavine nana me ena tatava mai Ieisu ʼinaya ta ʼaqenaya iwaʼodu. ʼInega tomotau qabudi ʼiawadia simana ʼifoqeyea tolaʼai weaqina Ieisu ana kwakwalufai gitonovi, ta maʼoda ʼinega veaqiaqi kwayavona.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 ʼInega Ieisu vavine nana voneaya, “Natugu, eu vetumaqana ʼinega niʼa uveaqiaqi. Uyaʼitoto me eu nuadaumwala una tauya.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ieisu nawale vonavona vavine nana ʼinaya, ʼinega vanue tafwalolo ana tovanugweta Yailo ena vanuega taha tomotau vale miea ʼinaya vonaya, “Natuhu yawaina niʼa gumwala, ʼinega Toveʼita ge una veʼaqe visiqi.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Vale baʼe Ieisu noqolia ʼinega Yailo vonea vonaya, “Ge giwaliu nahaʼala, ta ʼesi una vetumaqanamo, natuhu nawale naveaqiaqi.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 ʼInega itutuvila itauya ʼabo vanuea iʼifoqe. Ta Ieisu tomotau qabudi awatayedi ge taha toga nalugu. Ta nuanuana Fita be, Ioni be Iemesa ta wese gwama nana tamana be inana maega ina lugu.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ta vaina tomotau nawale idoudou ta wese iʼewaʼewabamu gwama nana weaqina. ʼInega Ieisu vonedia, “ʼElovemi, ge ona dou! Gwama baʼe ge daʼaliga ta ʼesi ʼeno motaiva ʼenoʼeno.”
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 ʼInega todou Ieisu idagiea, mana ialamania gwama baʼe niʼa ʼaliga.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 ʼInega ilugu ta Ieisu gwama nimanaya kafi ta voneaya, “Natugu, uyaʼitoto!”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 ʼInega gwama nana yawaha ʼevivi ta lukwayavonega yaʼitoto. ʼInega Ieisu gwama inana be tamana vonedi ʼabwaga ina neia naʼai.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Yani baʼe weaqina tamana be inana nuadi voqana aqiaqi. Ta Ieisu luvinedi vonedia, “Gebu taha toga ʼinaya ona simana egu viaqa baʼe weaqina.”
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.