Marcos 11
Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs NVT
1 Yesu ziŋan naŋgaŋ kini tipa ma timar kolouŋana pa Yerusalem, mi tila tipet kar Betpage mi Betania, ta timbot sala abal Olib lwoono na.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 To Yesu iŋgo naŋgaŋ kini ru be timuuŋgu ma tisala. Iso pizin ta kembei: “Kasala pa kar ta imbot mar kembei. Beso kala kepet, nako kere doŋki popoŋana ta, ta timbiti lae ma imbotmbot. Ina tomtom sa isala ndemeene mi ipa pa zen. Kuputke i, mi kakami ma kusu.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Mi sombe tomtom sa iwi yom ma iso: ‘Ina kakami sorok paso?’ Tona koso pini ta kembei: ‘Merere, ni le uraata ri pini. Mako ipimiili i ma loŋa men mi imar mini.’”
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Beso ziru tila na, tire doŋki popoŋana ta. Ina timbiti lae ruumu ta imbot kolouŋana pa zaala na. Mi tila tiputke i to,
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 wal pakan ta timendernder kolouŋana na, tiwi zin: “Ai, ina kuputke i sorok paso?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Ziru tipekel kwon ma tiso sua kembei ta Yesu iso pizin na. Tona wal tana tiyok pizin, mi ziru tikami ma tila.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Tikami ma tisula ki Yesu, to tikinke mburu kizin mat kana, mi tipeele sala doŋki ndemeene. To Yesu isala mi mbuleene ise.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Mi wal boozo tiwar mburu kizin su zaala be tipakuri. Mi pakan na, tila tiyembut komkom, mi tikam ma timar mi tisan su zaala tomini.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 To wal pakan timuuŋgu pini mi pakan tikemer, mi kalŋan izalla ma tiso:
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Tomtom ta buri imar i ko ikam peeze kembei muŋgu tumbundu Dabit ikamam na. Tana Anutu ko ipomboli mi ikampe i.
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Yesu isala Yerusalem ma ilela siiri ki Urum Merere leleene na, mataana rikrik be itiiri koroŋ ta boozomen. Tamen lele igarau be mbeŋ. Tana ziŋan naŋgaŋ kini laamuru mi ru tizem urum, mi timiili mini ma tila pa kar Betania.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Tikeene ma berek su, to Yesu ziŋan naŋgaŋ kini timaŋga ma tizem kar Betania, be tisala mini pa Yerusalem. Tiwwa pa zaala lwoono ma tila, mi Yesu peteli.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Tabe mataana ila na, ire la pa ke fik ta imendernder. Mi mazwaana tana mai ki ke fik ŋonoono som. Tamen tataŋa ta ŋonon. Mi ire kembei ke tana iurpe i be ŋonoono, tana ikoŋuru ma ila be ikam ka ŋonoono. Tamen ila na, ire ŋonoono sa som. Ruunu men.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Tana Yesu iso pa ke tana ma iso: “Indeeŋe ta tiŋgi mi ila na, nu ko piyooto mini ŋonoono sa be tomtom tikan na som.”
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Zin tiwwa ma tila tipet kar Yerusalem, to Yesu iwwa ma ilela siiri ki Urum Merere leleene. Mi imaŋgayaara zin wal ta tikamam ŋgomo pa koroŋ kizin isu urum kwoono na. Ni imaŋga pa mbalia ta zin wal tiparpekelkel pat zalla na, ramaki mbalia kizin wal ta mbulen izze mi tikamam ŋgomo pa man mbalmbal na.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Mi zin wal ta tikwarra mburu, mi tiyembutmbut pa siiri ki Urum Merere leleene na, ni ipeteke zin be tikam mini pepe.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Tona ikam sua pizin tomtom ma iso: “Niom kuute som? Sua ki Anutu iso pataaŋa kek ta kembei:
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Zin bibip kizin patoronŋana kan mi zin ŋgarŋan ki tutu tileŋ sua tina, to tisombe tiru zaala sa be tipuni ma imeete. Pa sua kini ikam ma iwal biibi lelen imap ma ila kini. Tabe zin bibip timoto i.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Rorou na, Yesu ziŋan naŋgaŋ kini tizem kar Yerusalem mi tila.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Tikeene ma berek, to Yesu ziŋan naŋgaŋ kini tiwwa ma tisula pa zaala. Mi tire la pa ke fik ta Yesu ipiri sua pa na, imeete sula ta uunu mi isala.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Tana Petrus mataana ila pa sua ki Yesu, mi iso pini ta kembei: “Mos katuunu re! Ke ta neeri piri sua pa na, ta imeete kek!”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 — ausente —
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 — ausente —
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Tana nio aŋso piom. Niom sombe kusuŋ Anutu ma kiwi i pa koroŋ sa, mi sombe kuurla kembei ni ileŋ suŋŋana tiom kek, inako kere ka ŋonoono.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 “Mi niom sombe kusuŋ, mi ŋgar tiom ilala pa sosor sa ta waeyom bizin tikam piom, na kuurpe leleyom pizin mi kezem ŋgar pa sanaana kizin. Naso Tomoyom ta imbot saamba a ireege sanaana tiom tomini.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Mi sombe kuurpe leleyom pa waeyom bizin som, mi kezem ŋgar pa sanaana kizin som, inako sanaana tiom tomini, Anutu ireege som.”]
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Zin tisala ma tipet Yerusalem mini, mi Yesu iwwa lela siiri ki Urum Merere leleene. Mi zin bibip kizin patoronŋana kan, mi zin ŋgarŋan ki tutu ziŋan zin peeze kan tire i, to timar kini mi tiwi i. Tiso:
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 “Lak, uraata ta kamam na, nu zom pa? Mi asiŋ iuru pa?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Yesu ipekel kwon ma iso: “Wiŋana tiom ambai. Mi nio aŋsombe aŋwi yom pa tio ta i. Mi sombe kepekel, inako nio tomini aŋpekel niom tiom, mi aŋso yom pa asiŋ ta iur yo pa uraata tio ti.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Lak! Yoan ta muŋgu ikamam yok pizin tomtom na, asiŋ iuri pa uraata kini? Ni ta imbotmbot saamba a, som zin tomtom?”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Mi zin tipekel karau som. Tiparwwi zin ma tiso: “Wai, iŋgi kozo ko toso parei? Pa sombe toso ‘Ni ta imbotmbot saamba a iuri’, to ni ko iso piti ta kembei: ‘Kena parei ta niom kuurla sua kini som?’
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 — ausente —
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 — ausente —
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.