Gênesis 47
Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs BKJ
1 — ausente —
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 To king iwi zin. Iso: “Ai, niom tina kakamam so uraata i?”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Zin tipekel kalŋaana ma tiso: “Biibi, niam tomtom ki amborro zin mbili, kembei ta muŋgu tumbuyam bizin tikamam na. Niam amkan peteele biibi isu toono Kanaan, mi lele tana ka mbutmbuutu sa be mbili tiam tikan i som. Tanata amar ma amsombe amwe leembe su lele ku ti. Mi parei? Ko irao yok piam be ambot su lele pakaana ki Gosen?”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Tona king iso pa Yosep ma iso: “Ina nu itum wal ku.
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 Mi lele ta boozomen ki Aikuptu na, nu ta mborro. Tana zin sombe lelen be timbot pa lele pakaana sa, na imbot ma ku tau. Uulu zin mi re len toono pakaana ambaiŋana kat be titu pa. Sombe lelen be timbot lele Gosen, ina ambai. Mi sombe tomtom kizin pakan len ŋgar ambaiŋana pa mbili mboroŋana, tona ur zin be timboro mbili tio tomini.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Kaimer mana Yosep ikam tamaana Yakopbi mi iuri la king kereene uunu, mi Yakop ipombol king pa sua pakan.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Ipomboli makiŋ, to king iwi i ma isombe: “Nu kom ndaama piizi?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Yakopbi ipekel kalŋaana ma iso: “Nio aŋwwa pa toono ma irao ndaama tomto lamata kwoono tomoota laamuru (130) kek. Tamen, koŋ ndaama boozo kembei tumbuŋ bizin na som. Mi mbotŋana tio na, pataŋana boozo indeeŋe yo.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Yakop iso sua makiŋ, to ipombol king pa sua pakan mini, mana izemi, mi iyooto ma ila.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Tona Yosep ila ma iurpe mbotŋana ki tamaana ziŋan toŋmatiziŋ kini, mi ikam len toono pakaana ambaiŋana kat ta imbot lele pakaana zaana Ramses na, kembei ta king iso pini na.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Mi ni itunu mataana pizin pa kan kini, tabe ziŋan lutun bizin timbot ambai men.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Indeeŋe tana, peteele iwe biibi kat. Tabe ipun zin Aikuptu mi zin Kanaan ma mburan imap. Paso, kan kini sa imbot mini som.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Tana tilala ki Yosep be tiŋgiimi kan kini. Mi ni iyyo pat kizin mi iurur la ki king.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Tikamam ta kembei, ma pat kizin Aikuptu imap. Mi Kanaan kan tomini, pat kizin imap. To zin Aikuptu kan tila ki Yosep mi titaŋroro i ma tiso: “O Yosep, pat tiam ra, imap kat. Kam koyam kini sorok lak. Sombe kam piam som, to ametmeete lup su kerem uunu.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 To Yosep iso pizin ma iso: “Nakena kakam mbili tiom ma timar tio, mi nio ko aŋpekel pa koyom kini.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Tana zin tila ma tikam hos, doŋki, makau, sipsip, mi mekmek kizin ma timar ki Yosep, mi ni iuulu zin pa kan kini pa ndaama tana.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 — ausente —
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 — ausente —
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Tana Yosep iŋgiimi toono ta boozomen kizin Aikuptu kan ma iwe king lene. Paso, peteele ipun zin ma tisaana kat.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 To zin Aikuptu kan tila ki Yosep mi tiŋgomoono zitun tomini ila ki king, bekena tikam kan kini. Tana zin iwal ta timap ma tiwe mbesooŋo pa king be tikamam uraata pini.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Tamen zin patoronŋana kan na, Yosep iŋgiimi toono kizin som. Pa king ikamam len kadoono, tabe tiŋgimgiimi kan kini pa. Tanata tiŋgomoono toono kizin som.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 — ausente —
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 — ausente —
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Yosep iso sua makiŋ, to tiso pini ta kembei. Tiso: “O biibi, nu we tuyam pa pataŋana tiam kek. Iŋgi amwe mbesooŋo pa king, tana amtaŋroro u be muŋai yam mi kampe yam.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Tana Yosep iur tutu pizin Aikuptu kan ta kembei: Kini boozomen ta tiyogeege na, bela tiur pakaana ta ma ila pa king. Mi pakaana paŋ na, imbot pa zitun. Mi kini ta indom pa toono kizin patoronŋana kan, to som. Pa toono kizin, king iŋgiimi ma iwe lene som. Tutu tiŋgi imbol ma imbotmbot men i.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Indeeŋe ta zin Israel timbotmbot su lele kizin Aikuptu na, titu su lele Gosen. Mi tipeebe ma timasak ma tiwe boozo kat.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Yakopbi, ni imbotmbot Aikuptu ma irao ndaama lamoromata mi ru,
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 ma ndaama kini irao kembei tomto lamata, tomtooru kwoono lamata mi ru (147), to iyamaana kembei swoono igarau. Tana iboobo lutuunu Yosep ma imar, mi iso pini ma iso: “O lutuŋ, nu sombe ur kat lelem pio mi to leleŋ, na ur nomom se mbasaŋoŋ mi mbuk sua mbolŋana pio ta kembei: Sombe aŋmeete, na irao twi yo sula toono tiŋgi pepe.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 Pa nio leleŋ be twi yo sula toono ta muŋgu titwi tamaŋ mi tumbuŋ bizin sula pa na. Tana sombe aŋmeete, na kam yo ma la toono Kanaan, mi twi yo su tana.”
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 To Yakopbi iso pini: “Sua ta nu mbuk pio na, leleŋ be pombol ma imbol kat pa Merere mataana.” Tana Yosep imbuk sua pini, mi ipombol ma imbol kat, to Yakop leleene ambai, mi itop su muriini mi isuŋ pa Merere.
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.