Marcos 11
Maŋkekerisiere Biŋe Quraŋ Jojofo Gariine (MLH) vs NVT
1 Yesuji kiŋariŋpuine yoŋoke Jerusalem siti bombeŋgaru Betfage eru Betani kae yoyoka maŋfuŋyakuŋgo wareru Oliwe yo tukuo roperu kiŋariŋyokaine yoyoka sore yabeiŋ ore eru
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 iŋi yasiya, “Kae maŋfuŋyaŋuŋgo ŋega, oo rani. Raru oo roperu doŋgi mendaine niginji kipebuŋ dimaga, oi oo akoŋ bofukenimi. Oi doŋgi usuŋgari, ŋi moji paiineo so ŋekiine. Oi pirueru ogaru yoo warenimi.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Piruebire moji ‘Wamore oŋu egobire?’ miku weu ŋateme iŋi ojinimi, ‘Ofoŋnokunji ore embimbiŋgaru miko waregobere damaŋ so joroko moke bokirieme wareiŋ.’”
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Oŋu yasiru sore yapeme raru doŋgi usuŋgariine kadi qaŋaŋineo pi more mendi maŋfuŋineo niginji kipebuŋ dimako bofukeru piruebire.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Piruebire ŋi goine oo dimabuŋ, yoŋoji ŋone yaperu iŋi weu yatebi, “Hei, uruŋu eŋgone doŋgi mendaine piruegobire?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Oŋu weu yatebi Yesuji yasiya ore so mibire maneru “Soine ogagaru rainebire,” mibuŋ.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Mibi ogaru Yesureo warebire marikuyaŋuŋ qomukuru doŋgi mendainere paiineo ruabi roperu ŋeya.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Oŋu ŋeku rako ŋiŋigo jiŋoraraineji araŋ bateku marikuyaŋuŋ qomukuru kadi soguineo ramegabi goineji moreŋ rondiŋgo raru yo rekaine bajiru ramegabuŋ.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Ramegabi ŋiŋigo bonieru keporeru rabuŋ eru ŋadiineo boyoberu warebuŋ, yoŋoji iŋi miku oŋgabuŋ, “Hosana! Ohowe ohowe! Anutu miteŋ gagobeneŋ. Ofonde tinao wareiŋ, Anutuji oi mifia teine.
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Ŋasonoŋuŋ Kiŋ Deiwidji kantri guriŋ baku siŋaŋ yabeya, damaŋ oŋuineji moke ware norega. O Anutu kantri gurimbobonoŋuŋ mifiaine. Hosana! Biŋerorogo miteŋ gagobeneŋ paibere paibe ropeine. Ohowe ohowe!”
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Oŋu oŋgabi Jerusalem sitio roperu boji sorinde jokoroŋ maŋineo raya. Oo roregaru yareya sosowo ŋoneme kae ubu eme waki kiŋariŋpuine 12 yoŋoke soriŋ bokeru Betani kaeo raru pebuŋ. Oŋu.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Peru kae fufurere akoŋ pakereru kiŋariŋpuine yoŋoke Betani kae bokeru rabi Yesuji uqore komeya.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Uqore komeru pime rako fig yo mo rekaineke dimako ŋoneya. Ŋoneru “Rekaine maŋineo foriine ŋeko bofukeru nonobo,” miku fig yore fuŋneo raya. Rayayoŋ, foriinere damaŋineji so bembeŋgaya ore rekaine sowo dimako ŋoneya.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Oŋu ŋoneru yo oi iŋi ojiya, “Moji forigo moke so noine.”
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Raru goku Jerusalem sitio ropebi Yesuji boji sorinde jokoroŋ maŋgo raya. Oo ŋiŋigo ŋone yabekame mebo furiine banimiŋ ore ruabi furiine babuŋ, oi fuŋgaru yobe yabeme wakibuŋ. Moneŋ nareŋgareŋ ŋiŋigo yoŋore ŋeŋeyaŋuŋ romaeŋgaru kerisieme rabuŋ. Oŋuakoŋ kabu furiyaŋuŋ banimiŋ ore ebuŋ, yoŋore ŋeŋe oi oŋuakoŋ ketuŋgame rabuŋ.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Kae jiŋo kubaine petigaru ya deru rope waki ore kadiine oi kipeya.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Oŋu eku qaji yareru iŋi yajiya, “Aisaiaji buŋo mo iŋi quraŋgame pega, ‘Nonde sorinji moreŋine moreŋine sosowo yoŋore oŋgawowosi pi fukeiŋgo ore miinebi.’ Buŋo oi pegayoŋ, ŋoŋoji oi igokogabi suroŋqoqo ŋi yoŋore kouŋ oŋuine fukega.”
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Oŋu yajime ŋiŋigo kubu sosowo yoŋoji ore eru meayaŋuŋ mukume waragabuŋ. Ore eru soriŋ gio siŋaŋ eru kadi buŋore qaqaji yoŋoji oi maneru Yesure kokoi maneru mimane eku iŋi mibuŋ, “Oi uruŋu mikabeneŋ qabi komena?”
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Kae ubu eko Yesuji kiŋariŋpuine yoŋoke siti bokeru sakibe raru pebuŋ. Oŋu.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Peru kae fufurere akoŋ pakereru kadio raru fig yo oi odureiŋgo ore eku yo oi ŋonebi goduineke ŋeririkeru dimaya.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Dimako Pitaji Yesure buŋo manesuku iŋi ojiya, “Sogunene ŋone, fig yo qaisogameŋ, oi bio gbaŋiru dimaga.”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Ojiko Yesuji iŋi botikieya, “Anutu mamanesiŋ oi basanaŋgaru goinebi.”
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Nonji buŋo foriine mo iŋi ŋajibe maneniŋ, “Moji buŋore foriine fukeiŋ ore maŋyoka so maneru tuku yoore rauinere iŋi mitigana, ‘Go tuku yo qomukuru pakereru raru koego rua.’ Oŋu mitigaku Anutu manesiŋ gako foriine ore so fukeiŋ.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Ore eru nonji iŋi ŋajibe maneniŋ: Wamo yare weu oŋga wosinimiŋ, oi sosowo biŋe qoqo eforegobeneŋ, oi manesiŋ gabi biŋeŋaŋuŋ fukeiŋ.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Ŋoŋo dimaku Anutu oŋga wosibi moji ogoinere kekesiine ore maŋsembe maneiŋ ine, kekesiine oi bokeinebi. Oŋu enimiŋ ine, ŋoŋore Mamaŋaŋuŋ Sombuŋ kaeo goga, iŋoji oŋuakoŋ ŋoŋore agiburaŋ-ŋaŋuŋ bokeiŋ.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 (Ŋoŋo goine yoŋore agiburaŋ so bokenimiŋ ine, ŋoŋore Mamaŋaŋuŋ Sombuŋ kaeo goga, iŋoji oŋuakoŋ ŋoŋore agiburaŋ-ŋaŋuŋ so boke ŋareiŋ.)” Oŋu.
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Yesuji kiŋariŋpuine yoŋoke moke Jerusalem sitio ropebuŋ. Roperu boji sorinde jokoroŋ maŋgo raru wareme soriŋ gio siŋaŋ, kadi buŋore qaqaji eru kantrire minebobo goine yoŋo iŋoreo wapebuŋ.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Waperu iŋi weu tebuŋ, “Go yo ya ege, oi moji mitiga gareme baege? Oi bamiŋ ore usuŋine oi moji gareya?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Weu tebi iŋi bokirie yareya, “Nonji oŋuakoŋ buŋo mo weu ŋarebemiŋ. Oi kerisie narebi nonji oŋuakoŋ moji usuŋ nareme yareya yo baego, oi ŋajibemiŋ.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Jonji ŋiŋigo miti meso rau yareru goya, iŋoji ore usuŋine oi urone roya? Sombuŋ Rauineji oteya me moreŋ rauineji otebuŋ? Oi bio najiniŋ.”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Oŋu bokirie yareme botuyaŋuŋgo mimane eku iŋi mibuŋ, “‘Usuŋineji Sombuŋgone fukeya,’ oŋu mikimiŋ ine, iŋoji iŋi miiŋ: ‘Ŋoŋoji wamore Jon so manesiŋ gabi?’ Oi so sagaga.
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Me ‘Moreŋ ŋiŋigo yoŋoreone fukeya,’ minobeŋ? Oi so sagaga.” Ŋiŋigo sosowoji Jonde ‘Fofori kajeqouŋ ŋi fukega,’ mibuŋ ore eru ŋiŋigo kubu yoŋore kokoi maneru oi miiŋgo embimbiŋgabuŋ.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Ore eru “Oi so manegobeneŋ,” bokiriebuŋ. Oŋu bokiriebi Yesuji iŋi yajiya, “Oŋu eru nonji oŋuakoŋ yareya yo baego ore usuŋine moji nareya, oi so ŋajibemiŋ.” Oŋu.
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.