Romanos 4
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Ta ndá sa̱ha̱ na̱cachi Ndióxi̱ sa̱há Abraham, tásáhnu jícó yo̱ ña̱ na̱nduu da ta̱a nda̱a̱ nu̱ mé á.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Co̱ cúú á sa̱há ña̱ na̱caja da ña̱ na̱nduu da ta̱a nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ já ná a̱ cája cáhnu da mé dá. Ta co̱ó toho ña̱ha ña̱ cuu caja cáhnu da mé dá sa̱ha̱.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Jáchi̱ já cáchí tu̱hun Ndióxi̱: “Na̱candeé ini Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nduu nda̱a̱ da̱ nu̱ mé á”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Ta viti ná caja í cuéntá cája chúun in da̱ta̱a. Ta tá na̱ndihi cháhvi na nu̱ dá ta mé jiu̱hún cán co̱ cúú á ña̱ jásá na̱ nu̱ dá. Cháhvi na nu̱ dá jáchi̱ cáni a nu̱ dá quehe da ña̱ sa̱há chuun na̱caja da.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Jáchi̱ a̱ cúu ndaja nda̱a̱ ña̱yivi mé ná nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cája na. Tá ná candeé ini ña̱yivi Jesús, mé a̱ na̱cha̱hvi sa̱há cua̱chí a̱nda̱ jáví ndaja Ndióxi̱ na̱ ña̱yivi nda̱a̱ nu̱ mé á.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Ta quia̱hva já na̱ca̱ha̱n rey David sa̱há ña̱ yóho tá na̱cachi da ña̱ ta̱hví na̱há na̱cuu da̱ ndája nda̱a̱ Ndióxi̱ va̱tí co̱ó na̱caja da ña̱ha ña̱ ná cuu ndaja nda̱a̱ da̱ mé dá nu̱ Ndióxi̱.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Já na̱cachi David já:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Ta ta̱hví na̱há na̱cuu ña̱yivi tá co̱ó na̱quehe Ndióxi̱ cuéntá sa̱há cua̱chi na̱caja na, na̱cachi David sa̱nahá ndiva̱ha.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Á ta̱hví na̱há na̱cuu na̱ na̱chica̱a̱n marca yiquí cu̱ñu cuití va. U̱hu̱n. Jáchi̱ ndúu nda̱a̱ ña̱yivi nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cándeé ini na mé á ta co̱ cúú á sa̱há ña̱ na̱chica̱a̱n na̱ marca yiquí cu̱ñu á co̱ó a̱. Ta sa̱ xíni̱ yó ña̱ na̱cachi Ndióxi̱ ña̱ na̱nduu Abraham ta̱a nda̱a̱ nu̱ mé á sa̱há ña̱ na̱candeé ini da mé á.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Á na̱cachi Ndióxi̱ ña̱ cúú Abraham ta̱a nda̱a̱ nu̱ mé á tá cáma̱ní chica̱a̱n da̱ marca yiquí cu̱ñu da á tá na̱ndihi na̱chica̱a̱n da̱ marca yiquí cu̱ñu da. Na̱cachi a já xi̱hi̱n dá tá cáma̱ní chica̱a̱n dá marca yiquí cu̱ñu da.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Jihna ñúhú na̱candeé ini Abraham Ndióxi̱ a̱nda̱ jáví na̱cachi a ña̱ cúú Abraham ta̱a nda̱a̱ nu̱ á. Tá na̱ndihi já na̱chica̱a̱n da̱ in marca yiquí cu̱ñu da já náha̱ ña̱ mé a̱ nda̱a̱ na̱nduu da ta̱a nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ jáchi̱ na̱candeé ini da mé á. Xi̱hín ña̱ yóho na̱xi̱nu̱ Abraham na̱nduu da tátu̱hun tátá tócó ndihi ña̱yivi, na̱ candeé ini Ndióxi̱ va̱tí co̱ó na̱chica̱a̱n na̱ marca yiquí cu̱ñu na. Ta va̱tí co̱ó na̱chica̱a̱n na̱ mé marca yóho yiquí cu̱ñu na joo cúú ná ña̱yivi nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Ta quia̱hva já na̱nduu Abraham tátá na̱ íin mé marca yiquí cu̱ñu. Ta a̱ ju̱ú sa̱há mé marca yóho cuití va jáchi̱ na̱nduu da tátá na̱ sa̱há ña̱ cándeé cáhnu ini na Ndióxi̱ tá quia̱hva na̱candeé ini Abraham mé á tá cáma̱ní chica̱a̱n da̱ marca yiquí cu̱ñu da.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Sa̱nahá ndiva̱ha na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham xi̱hín nu̱ú na̱ na̱quixi chi̱chi da. Na̱cachi Ndióxi̱ ña̱ tandaa qui̱ví ñe̱he̱ táhvi̱ ná ña̱ ná nduu ñuyíví ña̱ha mé ná. Co̱ó na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham sa̱há ña̱ na̱caja da ña̱ sáhndá ley Moisés. Na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a nu̱ dá sa̱há ña̱ na̱candeé ini da mé á ta já na̱nduu nda̱a̱ da̱ nu̱ Ndióxi̱.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Joo tá mé a̱ nda̱a̱ na̱ na̱sacu va̱ha ley cúú na̱ ñe̱he̱ táhvi̱ cu̱hu̱n indiví já quéa̱ co̱ó chuun cándeé iní Ndióxi̱, dá já. Jáchi̱ xi̱hín ña̱ yóho jándacoo núu í tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ yo̱ ña̱ caja mé á xo̱ho̱.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ndítahan nu̱ Ndióxi̱ jándoho a ini ña̱yivi tá co̱ cája na ña̱ sáhndá ley Moisés. Joo tá co̱ó toho mé ley já quéa̱ co̱ó toho cua̱chi ña̱yivi nu̱ ley.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham sa̱há ña̱ na̱candeé ini da mé á. Ta sáhan mé á tu̱hun a nu̱ yo̱ tá cándeé iní mé á. Co̱ó a̱ cája toho a á cája í ña̱ sáhndá ley Moisés á co̱ cája toho í ña̱ jáchi̱ mé a̱ nda̱a̱ ndiquehé ña̱ va̱ha sáhan Ndióxi̱ nu̱ yo̱ tá cándeé iní mé á tátu̱hun na̱candeé ini Abraham mé á. Ta cúú á tátu̱hun na̱nduu Abraham tátá tócó ndihi na̱ cándeé ini Ndióxi̱.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Já cáchí Ndióxi̱ já xi̱hín Abraham: “Na̱caja i̱ ña̱ ná nduu mún tátá ña̱yivi ndúu cua̱há nación”, já cáchí tu̱hun Ndióxi̱ sa̱nahá. Mé Abraham cúú dá tátu̱hun tátá ndihí nu̱ Ndióxi̱. Na̱candeé ini da Ndióxi̱, mé á cuu jánditacu tucu ndi̱i ta xi̱hín tu̱hun cáha̱n mé á cája ña̱ ná coo ña̱ co̱ó na̱sahi̱in jihna.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Va̱tí co̱ó na̱xi̱nu̱ nu̱ú tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ Abraham joo na̱candeé tá na̱candeé ini da Ndióxi̱ ta na̱sandati da jáxi̱nu̱ co̱o mé á tu̱hun a. Já na̱nduu da chi̱chi nu̱ú na̱quixi cua̱há ña̱yivi, na̱ ndúu cua̱há nación. Já na̱ya̱ha jáchi̱ já na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá sa̱nahá: “Ndicua̱há ndiva̱ha ña̱yivi quixi chi̱chún”, na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Ta na̱candeé ini Abraham Ndióxi̱ ña̱ cacu ja̱hyi da va̱tí sa̱ na̱cayati qui̱vi̱ xi̱nu̱ da̱ in ciento cui̱a̱ ta va̱tí sa̱ cánda̱a̱ cáxí ini da ña̱ ja̱lóho cuití va qui̱ví catacu da ñuyíví yóho xi̱hi̱n Sara, ñájíhí da̱. Ta sa̱ cánda̱a̱ ini da ña̱ a̱ cu̱ú ga̱ ca̱cu ja̱hyi ná joo na̱candeé ini da Ndióxi̱.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Ta co̱ó na̱cavitá ini da ta co̱ó na̱ndicani i̱vi̱ jo̱ho ini da sa̱há tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ dá. Joo na̱nduu ndeé chága̱ ví ini da já ná candeé cáhnu chága̱ ví ini da Ndióxi̱ ta na̱caja cáhnu da mé á.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Já na̱xi̱nu̱ ini da ña̱ mé a̱ nda̱a̱ táhyí íin ndée̱ Ndióxi̱ ná jáxi̱nu̱ a̱ tu̱hun sáhan nu̱ú ña̱yivi.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Na̱candeé ini Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi a ña̱ na̱nduu da ta̱a nda̱a̱ nu̱ mé á.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Ta tá cáchí tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ na̱nduu Abraham ta̱a nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ na̱candeé ini da mé á já quéa̱ co̱ó na̱ca̱hyi̱ ña̱ yóho sa̱há Abraham cuití va.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Na̱ca̱hyi̱ ri a sa̱ha̱ mí jáchi̱ tá ná candeé iní Ndióxi̱, mé á na̱jánditacu Jesús, xitoho í tañu ndi̱i já quéa̱ ndiquehe Ndióxi̱ mí ta ndaja mé á mí ña̱ ná nduú ña̱yivi nda̱a̱ nu̱ mé á.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Ta na̱ndiquia̱hva na Jesús ña̱ ná qui̱vi̱ a̱ ndi̱ca crúxu̱ sa̱há cua̱chí. Ta tá na̱ndihi na̱nditacu tucu a ña̱ ná nduú ña̱yivi nda̱a̱ nu̱ mé á.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.