Lucas 15
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Cua̱há na̱ játaca jiu̱hún cuéntá impuesto xi̱hín cua̱há na̱ cája cua̱chi na̱casáhá na̱ cáyati na nu̱ íin Jesús jáchi̱ cúni̱ na̱ cuni jo̱ho na nu̱ cáha̱n mé á.
1 Cobradores de impostos e outros pecadores vinham ouvir Jesus ensinar.
2 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá na̱ fariseo xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés cáha̱n núu na sa̱há. Já cáchí xi̱hi̱n táhan na já:
2 Os fariseus e mestres da lei o criticavam, dizendo: “Ele se reúne com pecadores e até come com eles!”.
3 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 —Mé ndó tá cómí ndo̱ in ciento ndicachi ta tá in cuití ndíñúhú in ndicachi ja̱na̱ ndo̱ ña̱ cája ndó quéa̱ jándacoo ndó co̱mi̱ jíco sa̱hu̱n co̱mi̱ rí cán yúcu̱ ta já quée ndó cua̱ha̱n ndó ndinducú ndó rí na̱ndiñúhú cán ja̱nda̱ quia̱hva ndíñe̱he̱ ndó ri̱.
4 “Se um homem tiver cem ovelhas e uma delas se perder, o que acham que ele fará? Não deixará as outras noventa e nove no pasto e buscará a perdida até encontrá-la?
5 Ta tá ndiñe̱he̱ ndó ri̱ já cávatá ndo̱ já quéhe ndó ri̱ chínúu ndó ri̱ sa̱há ji̱qui̱ ndo̱ va̱xi ndó.
5 E, quando a encontrar, ele a carregará alegremente nos ombros e a levará para casa.
6 Ta tá xínu̱ co̱o ndó vehe ndó já játaca ndó ñani táhan ndo̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ndó. Já casáhá cáchí ndó já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ íní i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ ndicachi ja̱ná i̱, rí na̱ndiñúhú cán”, cáchí ndó xi̱hi̱n ná.
6 Quando chegar, reunirá os amigos e vizinhos e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei minha ovelha perdida!’.
7 Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ quia̱hva já ta ja̱nda̱ chága̱ ví cáji̱i̱ ini na̱ ndúu indiví tá jándacoo in ña̱yivi cua̱chi cája na a̱ ju̱ú ga̱ sa̱há co̱mi̱ jícó sa̱hu̱n co̱mi̱ ña̱yivi, na̱ cája tá cája ña̱ va̱ha.
7 Da mesma forma, há mais alegria no céu por causa do pecador perdido que se arrepende do que por noventa e nove justos que não precisam se arrepender.”
8 ʼTa viti ná ca̱ha̱n tucu u̱ inga quia̱hva xi̱hi̱n ndo̱. In ñáñáha̱ na̱sahi̱in u̱xu̱ jiu̱hún ca̱a ña̱ yahvi ndiva̱ha nu̱ ña̱. Ta tá ndíñúhú in táhan ña̱ cán já ndícahmi ñá ñúhu̱ ta tíhví ñá vehe ñá jáchi̱ ndíhi ini ñá ndínducú ñá ña̱ ta vií vií ndínducú ñá ña̱ ja̱nda̱ quia̱hva ná ndiñe̱he̱ ñá ña̱.
8 “Ou suponhamos que uma mulher tenha dez moedas de prata e perca uma. Acaso não acenderá uma lâmpada, varrerá a casa inteira e procurará com cuidado até encontrá-la?
9 Ta tá sa̱ na̱ndiñe̱he̱ ñá ña̱ já játaca ñá ñani táhan ñá xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ña̱ já cásáhá cáchí ña̱ já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ ini i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ jiu̱hún i̱, ña̱ na̱ndiñúhú”, cachi ñá cán —na̱cachi Jesús.
9 E, quando a encontrar, reunirá as amigas e vizinhas e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei a minha moeda perdida!’.
10 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já:
10 Da mesma forma, há alegria na presença dos anjos de Deus quando um único pecador se arrepende”.
11 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já:
11 Jesus continuou: “Um homem tinha dois filhos.
12 Ta da̱ loho chá cán na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, á a̱ váha ná ndicahnda va ndó ña̱ha cómí ndo̱ já ná ndiquehe e̱ ña̱ cáni nu̱ú i̱ ndiquehe e̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱. A̱nda̱ já na̱sahnda java tátá da̱ ña̱ha, in táhndá na̱quehe mé dá ta in táhndá na̱quehe ñani da.
12 O filho mais jovem disse ao pai: ‘Quero a minha parte da herança’, e o pai dividiu seus bens entre os filhos.
13 Ta chá va qui̱ví na̱ya̱ha já na̱ji̱có ndihi da̱ loho chá cán ña̱ha ña̱ na̱ñe̱he̱ dá nu̱ tátá da̱ ta xi̱hín jiu̱hún na̱cana cán na̱quee da cua̱ha̱n xícá ndiva̱ha da chí ñuu tóho̱. Ta cán na̱casáhá da̱ játi̱ví ndaja na̱cuu joho da jiu̱hún da̱ ña̱ cája da ña̱ núu.
13 “Alguns dias depois, o filho mais jovem arrumou suas coisas e se mudou para uma terra distante, onde desperdiçou tudo que tinha por viver de forma desregrada.
14 Ta tá sa̱ na̱játi̱ví ndihi da jiu̱hún da̱ já na̱xi̱nu̱ in ta̱ma̱ ndeé ndiva̱ha mé nu̱ íin da cán. Já na̱casáhá na̱xi̱nu̱ jo̱co nu̱ dá ta na̱casáhá cuíco da.
14 Quando seu dinheiro acabou, uma grande fome se espalhou pela terra, e ele começou a passar necessidade.
15 A̱nda̱ já na̱quee da na̱sa̱ha̱n da̱ ndúcú da̱ chuun caja da nu̱ú in da̱ta̱a mé nu̱ íin da cán. Ta na̱sa̱ha̱n da̱ cán chuun nu̱ dá ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ candaa da cóchí ja̱ná da̱ cán.
15 Convenceu um fazendeiro da região a empregá-lo, e esse homem o mandou a seus campos para cuidar dos porcos.
16 Ta tá cúni̱ coo ndiava já cúni̱ coo ña̱ sáxí cóchí cán. Ta chí caxí da̱ ña̱ cán ja̱nda̱ quia̱hva chutú ti̱xi da cúni̱ da̱. Joo co̱ sáhan na ña̱ nu̱ dá.
16 Embora quisesse saciar a fome com as vagens dadas aos porcos, ninguém lhe dava coisa alguma.
17 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ ndícani ini da já na̱ca̱hán da̱ já: “Cua̱ha̱ chá mozo táhan na̱ cája chúun nu̱ tátá i̱ chí yójó joho ña̱ha xíxáhan na ta yóho xíhi̱ va ye̱he̱ jo̱co íin i̱.
17 “Quando finalmente caiu em si, disse: ‘Até os empregados de meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui, morrendo de fome.
18 Ña̱ caja i̱ quéa̱ ndicó co̱o tucu u̱ nu̱ íin tátá i̱ ta já cachi i̱ já xi̱hi̱n ná: Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va.
18 Vou retornar à casa de meu pai e dizer: Pai, pequei contra o céu e contra o senhor,
19 Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí vi̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó sa̱há ña̱ na̱caja i̱. Ndiquehe ndó ye̱he̱ ná cacuu u̱ tátu̱hun in mozo va ndó, já cachi i̱ cu̱hu̱n i̱ nu̱ tátá i̱”, na̱ca̱hán da̱.
19 e não sou mais digno de ser chamado seu filho. Por favor, trate-me como seu empregado’.
20 A̱nda̱ já na̱quehe da íchi̱ cuanúhu̱ dá vehe tátá da̱.
20 “Então voltou para a casa de seu pai. Quando ele ainda estava longe, seu pai o viu. Cheio de compaixão, correu para o filho, o abraçou e o beijou.
21 A̱nda̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va. Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí i̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó”, na̱cachi da xi̱hi̱n tátá da̱.
21 O filho disse: ‘Pai, pequei contra o céu e contra o senhor, e não sou mais digno de ser chamado seu filho’.
22 Ta ndaja coo tátá da̱ na̱casáhá cáha̱n xi̱hín java ga̱ mozo já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: “Cama ndó ta tavá ndó jáhma̱, ña̱ va̱ha ta jácandixi ndó ja̱hyi i̱. Ta chica̱a̱n ndó in jéhe̱ nducu ndáha̱ dá. Ta chica̱a̱n ndó ndu̱sa̱ sa̱ha̱ dá.
22 “O pai, no entanto, disse aos servos: ‘Depressa! Tragam a melhor roupa da casa e vistam nele. Coloquem-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés.
23 Ta cañehe ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n já ná quivi rí cuxú jáchi̱ caja i̱ in víco̱ viti.
23 Matem o novilho gordo. Faremos um banquete e celebraremos,
24 Jáchi̱ ja̱hyi i̱ yóho tá na̱quee da cua̱ha̱n da̱ na̱ca̱hán i̱ na̱xi̱hi̱ da̱. Joo viti na̱ndicó co̱o da nu̱ú i̱. Sa̱há ña̱ cán cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu da tátu̱hun da̱ na̱ndiñúhú joo viti na̱ndee va da”, na̱cachi tátá da̱ cán. A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ cája na víco̱.
24 pois este meu filho estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’. E começaram a festejar.
25 ʼJoo ndaja coo da̱ cúú ñani da, da̱ sa̱cua̱ha̱ chága̱ cán, ndáca̱a̱n da̱ cája chúun da yúcu̱ va. Ta tá na̱ndicó co̱o da já na̱xini jo̱ho da tíví musica ta cáxita sáhá na̱.
25 “Enquanto isso, o filho mais velho trabalhava no campo. Na volta para casa, ouviu música e dança,
26 A̱nda̱ já na̱cana da in da̱ cája chúun cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún ñahá da̱ ndía̱ cúu.
26 e perguntou a um dos servos o que estava acontecendo.
27 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cája chúun cán xi̱hi̱n dá: “Cúu víco̱ jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún. Ta na̱sahnda tátún chuun ña̱ ná quivi chélo̱, rí ndató na̱ndaha cán jáchi̱ cáji̱i̱ íní na̱ ña̱ na̱casa̱a̱ va̱ha ñanún ta co̱ó a̱ na̱ndoho da”, na̱cachi da̱ cán.
27 O servo respondeu: ‘Seu irmão voltou, e seu pai matou o novilho gordo, pois ele voltou são e salvo!’.
28 Joo ndaja coo da̱ sa̱cua̱ha̱ cán na̱joo da ta chí co̱ó na̱xeen da qui̱hvi da nu̱ cúu víco̱ cán. Sa̱há ña̱ cán na̱queta tátá da̱ ja̱ta̱ véhe já cáha̱n nda̱hví a̱ xi̱hi̱n dá ña̱ ná qui̱hvi da.
28 “O irmão mais velho se irou e não quis entrar. O pai saiu e insistiu com o filho,
29 A̱nda̱ já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, sa̱ cánda̱a̱ va̱ha ini ndó ña̱ sa̱ cua̱há ndiva̱ha cui̱a̱ cája chúun i̱ nu̱ ndo̱ ta cája i̱ tócó ndihi ña̱ sáhndá ndó nu̱ú i̱ caja i̱. Joo ni in túhún toho tañu co̱ó na̱sa̱ha̱n ndó ni in tijúhu̱ loho nu̱ú i̱ ña̱ ná caja i̱ in víco̱ loho cuxu u̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hín i̱.
29 mas ele respondeu: ‘Todos esses anos, tenho trabalhado como um escravo para o senhor e nunca me recusei a obedecer às suas ordens. E o senhor nunca me deu nem mesmo um cabrito para eu festejar com meus amigos.
30 Joo viti na̱sahní ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n, ña̱ cája ndó víco̱ jáchi̱ na̱casa̱a̱ ñani i̱ ja̱n. Ta mé da̱ ja̱n na̱xi̱ca nuu da na̱játi̱ví ndaja na̱cuu da jiu̱hún ndo̱ xi̱hín na̱ji̱hí xíca ji̱i̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱.
30 Mas, quando esse seu filho volta, depois de desperdiçar o seu dinheiro com prostitutas, o senhor comemora matando o novilho!’.
31 A̱nda̱ já na̱cachi tátá da̱ já xi̱hi̱n dá: “Cande̱hé ja̱hyi a. Mé a̱ nda̱a̱ níí tiempo íún xi̱hín i̱. Ta ña̱ha mé vún cúú ndihi ña̱ íin nu̱ú i̱.
31 “O pai lhe respondeu: ‘Meu filho, você está sempre comigo, e tudo que eu tenho é seu.
32 Joo mé a̱ nda̱a̱ ndítahan nu̱ yo̱ caja í víco̱ ta caji̱i̱ íní yo̱ viti jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún, mé da̱ na̱ca̱hán yo̱ ña̱ na̱xi̱hi̱. Ta viti na̱casa̱a̱ da̱ cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu a tátu̱hun na̱ndiñúhú da̱ joo na̱ndiñe̱he̱ yó da̱ viti”, na̱cachi a cán xi̱hín ja̱hyi a —na̱cachi Jesús.
32 Mas tínhamos de comemorar este dia feliz, pois seu irmão estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.