Lucas 15
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH
1 Cua̱há na̱ játaca jiu̱hún cuéntá impuesto xi̱hín cua̱há na̱ cája cua̱chi na̱casáhá na̱ cáyati na nu̱ íin Jesús jáchi̱ cúni̱ na̱ cuni jo̱ho na nu̱ cáha̱n mé á.
1 Certa ocasião, muitos cobradores de impostos e outras pessoas de má fama chegaram perto de Jesus para o ouvir.
2 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá na̱ fariseo xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés cáha̱n núu na sa̱há. Já cáchí xi̱hi̱n táhan na já:
2 Os fariseus e os mestres da Lei criticavam Jesus, dizendo: — Este homem se mistura com gente de má fama e toma refeições com eles.
3 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
3 Então Jesus contou esta parábola :
4 —Mé ndó tá cómí ndo̱ in ciento ndicachi ta tá in cuití ndíñúhú in ndicachi ja̱na̱ ndo̱ ña̱ cája ndó quéa̱ jándacoo ndó co̱mi̱ jíco sa̱hu̱n co̱mi̱ rí cán yúcu̱ ta já quée ndó cua̱ha̱n ndó ndinducú ndó rí na̱ndiñúhú cán ja̱nda̱ quia̱hva ndíñe̱he̱ ndó ri̱.
4 — Se algum de vocês tem cem ovelhas e perde uma, por acaso não vai procurá-la? Assim, deixa no campo as outras noventa e nove e vai procurar a ovelha perdida até achá-la.
5 Ta tá ndiñe̱he̱ ndó ri̱ já cávatá ndo̱ já quéhe ndó ri̱ chínúu ndó ri̱ sa̱há ji̱qui̱ ndo̱ va̱xi ndó.
5 Quando a encontra, fica muito contente e volta com ela nos ombros.
6 Ta tá xínu̱ co̱o ndó vehe ndó já játaca ndó ñani táhan ndo̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ndó. Já casáhá cáchí ndó já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ íní i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ ndicachi ja̱ná i̱, rí na̱ndiñúhú cán”, cáchí ndó xi̱hi̱n ná.
6 Chegando à sua casa, chama os amigos e vizinhos e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha ovelha perdida.”
7 Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ quia̱hva já ta ja̱nda̱ chága̱ ví cáji̱i̱ ini na̱ ndúu indiví tá jándacoo in ña̱yivi cua̱chi cája na a̱ ju̱ú ga̱ sa̱há co̱mi̱ jícó sa̱hu̱n co̱mi̱ ña̱yivi, na̱ cája tá cája ña̱ va̱ha.
7 — Pois eu lhes digo que assim também vai haver mais alegria no céu por um pecador que se arrepende dos seus pecados do que por noventa e nove pessoas boas que não precisam se arrepender.
8 ʼTa viti ná ca̱ha̱n tucu u̱ inga quia̱hva xi̱hi̱n ndo̱. In ñáñáha̱ na̱sahi̱in u̱xu̱ jiu̱hún ca̱a ña̱ yahvi ndiva̱ha nu̱ ña̱. Ta tá ndíñúhú in táhan ña̱ cán já ndícahmi ñá ñúhu̱ ta tíhví ñá vehe ñá jáchi̱ ndíhi ini ñá ndínducú ñá ña̱ ta vií vií ndínducú ñá ña̱ ja̱nda̱ quia̱hva ná ndiñe̱he̱ ñá ña̱.
8 Jesus continuou:
9 Ta tá sa̱ na̱ndiñe̱he̱ ñá ña̱ já játaca ñá ñani táhan ñá xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ña̱ já cásáhá cáchí ña̱ já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ ini i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ jiu̱hún i̱, ña̱ na̱ndiñúhú”, cachi ñá cán —na̱cachi Jesús.
9 E, quando a encontra, convida as amigas e vizinhas e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha moeda perdida.”
10 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já:
10 — Pois eu digo a vocês que assim também os anjos de Deus se alegrarão por causa de um pecador que se arrepende dos seus pecados.
11 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já:
11 E Jesus disse ainda:
12 Ta da̱ loho chá cán na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, á a̱ váha ná ndicahnda va ndó ña̱ha cómí ndo̱ já ná ndiquehe e̱ ña̱ cáni nu̱ú i̱ ndiquehe e̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱. A̱nda̱ já na̱sahnda java tátá da̱ ña̱ha, in táhndá na̱quehe mé dá ta in táhndá na̱quehe ñani da.
12 Certo dia o mais moço disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê agora a minha parte da herança.”
13 Ta chá va qui̱ví na̱ya̱ha já na̱ji̱có ndihi da̱ loho chá cán ña̱ha ña̱ na̱ñe̱he̱ dá nu̱ tátá da̱ ta xi̱hín jiu̱hún na̱cana cán na̱quee da cua̱ha̱n xícá ndiva̱ha da chí ñuu tóho̱. Ta cán na̱casáhá da̱ játi̱ví ndaja na̱cuu joho da jiu̱hún da̱ ña̱ cája da ña̱ núu.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntou tudo o que era seu e partiu para um país que ficava muito longe. Ali viveu uma vida cheia de pecado e desperdiçou tudo o que tinha.
14 Ta tá sa̱ na̱játi̱ví ndihi da jiu̱hún da̱ já na̱xi̱nu̱ in ta̱ma̱ ndeé ndiva̱ha mé nu̱ íin da cán. Já na̱casáhá na̱xi̱nu̱ jo̱co nu̱ dá ta na̱casáhá cuíco da.
14 — O rapaz já havia gastado tudo, quando houve uma grande fome naquele país, e ele começou a passar necessidade.
15 A̱nda̱ já na̱quee da na̱sa̱ha̱n da̱ ndúcú da̱ chuun caja da nu̱ú in da̱ta̱a mé nu̱ íin da cán. Ta na̱sa̱ha̱n da̱ cán chuun nu̱ dá ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ candaa da cóchí ja̱ná da̱ cán.
15 Então procurou um dos moradores daquela terra e pediu ajuda. Este o mandou para a sua fazenda a fim de tratar dos porcos.
16 Ta tá cúni̱ coo ndiava já cúni̱ coo ña̱ sáxí cóchí cán. Ta chí caxí da̱ ña̱ cán ja̱nda̱ quia̱hva chutú ti̱xi da cúni̱ da̱. Joo co̱ sáhan na ña̱ nu̱ dá.
16 Ali, com fome, ele tinha vontade de comer o que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ ndícani ini da já na̱ca̱hán da̱ já: “Cua̱ha̱ chá mozo táhan na̱ cája chúun nu̱ tátá i̱ chí yójó joho ña̱ha xíxáhan na ta yóho xíhi̱ va ye̱he̱ jo̱co íin i̱.
17 Caindo em si, ele pensou: “Quantos trabalhadores do meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui morrendo de fome!
18 Ña̱ caja i̱ quéa̱ ndicó co̱o tucu u̱ nu̱ íin tátá i̱ ta já cachi i̱ já xi̱hi̱n ná: Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va.
18 Vou voltar para a casa do meu pai e dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e contra o senhor
19 Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí vi̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó sa̱há ña̱ na̱caja i̱. Ndiquehe ndó ye̱he̱ ná cacuu u̱ tátu̱hun in mozo va ndó, já cachi i̱ cu̱hu̱n i̱ nu̱ tátá i̱”, na̱ca̱hán da̱.
19 e não mereço mais ser chamado de seu filho. Me aceite como um dos seus trabalhadores.’ ”
20 A̱nda̱ já na̱quehe da íchi̱ cuanúhu̱ dá vehe tátá da̱.
20 Então saiu dali e voltou para a casa do pai.
21 A̱nda̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va. Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí i̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó”, na̱cachi da xi̱hi̱n tátá da̱.
21 E o filho disse: “Pai, pequei contra Deus e contra o senhor e não mereço mais ser chamado de seu filho!”
22 Ta ndaja coo tátá da̱ na̱casáhá cáha̱n xi̱hín java ga̱ mozo já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: “Cama ndó ta tavá ndó jáhma̱, ña̱ va̱ha ta jácandixi ndó ja̱hyi i̱. Ta chica̱a̱n ndó in jéhe̱ nducu ndáha̱ dá. Ta chica̱a̱n ndó ndu̱sa̱ sa̱ha̱ dá.
22 — Mas o pai ordenou aos empregados: “Depressa! Tragam a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos seus pés.
23 Ta cañehe ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n já ná quivi rí cuxú jáchi̱ caja i̱ in víco̱ viti.
23 Também tragam e matem o bezerro gordo. Vamos começar a festejar
24 Jáchi̱ ja̱hyi i̱ yóho tá na̱quee da cua̱ha̱n da̱ na̱ca̱hán i̱ na̱xi̱hi̱ da̱. Joo viti na̱ndicó co̱o da nu̱ú i̱. Sa̱há ña̱ cán cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu da tátu̱hun da̱ na̱ndiñúhú joo viti na̱ndee va da”, na̱cachi tátá da̱ cán. A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ cája na víco̱.
24 porque este meu filho estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
25 ʼJoo ndaja coo da̱ cúú ñani da, da̱ sa̱cua̱ha̱ chága̱ cán, ndáca̱a̱n da̱ cája chúun da yúcu̱ va. Ta tá na̱ndicó co̱o da já na̱xini jo̱ho da tíví musica ta cáxita sáhá na̱.
25 — Enquanto isso, o filho mais velho estava no campo. Quando ele voltou e chegou perto da casa, ouviu a música e o barulho da dança.
26 A̱nda̱ já na̱cana da in da̱ cája chúun cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún ñahá da̱ ndía̱ cúu.
26 Então chamou um empregado e perguntou: “O que é que está acontecendo?”
27 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cája chúun cán xi̱hi̱n dá: “Cúu víco̱ jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún. Ta na̱sahnda tátún chuun ña̱ ná quivi chélo̱, rí ndató na̱ndaha cán jáchi̱ cáji̱i̱ íní na̱ ña̱ na̱casa̱a̱ va̱ha ñanún ta co̱ó a̱ na̱ndoho da”, na̱cachi da̱ cán.
27 — O empregado respondeu: “O seu irmão voltou para casa vivo e com saúde. Por isso o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Joo ndaja coo da̱ sa̱cua̱ha̱ cán na̱joo da ta chí co̱ó na̱xeen da qui̱hvi da nu̱ cúu víco̱ cán. Sa̱há ña̱ cán na̱queta tátá da̱ ja̱ta̱ véhe já cáha̱n nda̱hví a̱ xi̱hi̱n dá ña̱ ná qui̱hvi da.
28 — O filho mais velho ficou zangado e não quis entrar. Então o pai veio para fora e insistiu com ele para que entrasse.
29 A̱nda̱ já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, sa̱ cánda̱a̱ va̱ha ini ndó ña̱ sa̱ cua̱há ndiva̱ha cui̱a̱ cája chúun i̱ nu̱ ndo̱ ta cája i̱ tócó ndihi ña̱ sáhndá ndó nu̱ú i̱ caja i̱. Joo ni in túhún toho tañu co̱ó na̱sa̱ha̱n ndó ni in tijúhu̱ loho nu̱ú i̱ ña̱ ná caja i̱ in víco̱ loho cuxu u̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hín i̱.
29 Mas ele respondeu: “Faz tantos anos que trabalho como um escravo para o senhor e nunca desobedeci a uma ordem sua. Mesmo assim o senhor nunca me deu nem ao menos um cabrito para eu fazer uma festa com os meus amigos.
30 Joo viti na̱sahní ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n, ña̱ cája ndó víco̱ jáchi̱ na̱casa̱a̱ ñani i̱ ja̱n. Ta mé da̱ ja̱n na̱xi̱ca nuu da na̱játi̱ví ndaja na̱cuu da jiu̱hún ndo̱ xi̱hín na̱ji̱hí xíca ji̱i̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱.
30 Porém esse seu filho desperdiçou tudo o que era do senhor, gastando dinheiro com prostitutas. E agora ele volta, e o senhor manda matar o bezerro gordo!”
31 A̱nda̱ já na̱cachi tátá da̱ já xi̱hi̱n dá: “Cande̱hé ja̱hyi a. Mé a̱ nda̱a̱ níí tiempo íún xi̱hín i̱. Ta ña̱ha mé vún cúú ndihi ña̱ íin nu̱ú i̱.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo, e tudo o que é meu é seu.
32 Joo mé a̱ nda̱a̱ ndítahan nu̱ yo̱ caja í víco̱ ta caji̱i̱ íní yo̱ viti jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún, mé da̱ na̱ca̱hán yo̱ ña̱ na̱xi̱hi̱. Ta viti na̱casa̱a̱ da̱ cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu a tátu̱hun na̱ndiñúhú da̱ joo na̱ndiñe̱he̱ yó da̱ viti”, na̱cachi a cán xi̱hín ja̱hyi a —na̱cachi Jesús.
32 Mas era preciso fazer esta festa para mostrar a nossa alegria. Pois este seu irmão estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.