Lucas 15
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ARIB
1 Cua̱há na̱ játaca jiu̱hún cuéntá impuesto xi̱hín cua̱há na̱ cája cua̱chi na̱casáhá na̱ cáyati na nu̱ íin Jesús jáchi̱ cúni̱ na̱ cuni jo̱ho na nu̱ cáha̱n mé á.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá na̱ fariseo xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés cáha̱n núu na sa̱há. Já cáchí xi̱hi̱n táhan na já:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Mé ndó tá cómí ndo̱ in ciento ndicachi ta tá in cuití ndíñúhú in ndicachi ja̱na̱ ndo̱ ña̱ cája ndó quéa̱ jándacoo ndó co̱mi̱ jíco sa̱hu̱n co̱mi̱ rí cán yúcu̱ ta já quée ndó cua̱ha̱n ndó ndinducú ndó rí na̱ndiñúhú cán ja̱nda̱ quia̱hva ndíñe̱he̱ ndó ri̱.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Ta tá ndiñe̱he̱ ndó ri̱ já cávatá ndo̱ já quéhe ndó ri̱ chínúu ndó ri̱ sa̱há ji̱qui̱ ndo̱ va̱xi ndó.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ta tá xínu̱ co̱o ndó vehe ndó já játaca ndó ñani táhan ndo̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ndó. Já casáhá cáchí ndó já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ íní i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ ndicachi ja̱ná i̱, rí na̱ndiñúhú cán”, cáchí ndó xi̱hi̱n ná.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ quia̱hva já ta ja̱nda̱ chága̱ ví cáji̱i̱ ini na̱ ndúu indiví tá jándacoo in ña̱yivi cua̱chi cája na a̱ ju̱ú ga̱ sa̱há co̱mi̱ jícó sa̱hu̱n co̱mi̱ ña̱yivi, na̱ cája tá cája ña̱ va̱ha.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ʼTa viti ná ca̱ha̱n tucu u̱ inga quia̱hva xi̱hi̱n ndo̱. In ñáñáha̱ na̱sahi̱in u̱xu̱ jiu̱hún ca̱a ña̱ yahvi ndiva̱ha nu̱ ña̱. Ta tá ndíñúhú in táhan ña̱ cán já ndícahmi ñá ñúhu̱ ta tíhví ñá vehe ñá jáchi̱ ndíhi ini ñá ndínducú ñá ña̱ ta vií vií ndínducú ñá ña̱ ja̱nda̱ quia̱hva ná ndiñe̱he̱ ñá ña̱.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ta tá sa̱ na̱ndiñe̱he̱ ñá ña̱ já játaca ñá ñani táhan ñá xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hi̱n ña̱ já cásáhá cáchí ña̱ já xi̱hi̱n ná: “Xíní ñúhú caji̱i̱ íní ndó xi̱hín i̱ jáchi̱ cáji̱i̱ ini i̱ sa̱há ña̱ na̱ndiñe̱hé e̱ jiu̱hún i̱, ña̱ na̱ndiñúhú”, cachi ñá cán —na̱cachi Jesús.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já:
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ta da̱ loho chá cán na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, á a̱ váha ná ndicahnda va ndó ña̱ha cómí ndo̱ já ná ndiquehe e̱ ña̱ cáni nu̱ú i̱ ndiquehe e̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱. A̱nda̱ já na̱sahnda java tátá da̱ ña̱ha, in táhndá na̱quehe mé dá ta in táhndá na̱quehe ñani da.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Ta chá va qui̱ví na̱ya̱ha já na̱ji̱có ndihi da̱ loho chá cán ña̱ha ña̱ na̱ñe̱he̱ dá nu̱ tátá da̱ ta xi̱hín jiu̱hún na̱cana cán na̱quee da cua̱ha̱n xícá ndiva̱ha da chí ñuu tóho̱. Ta cán na̱casáhá da̱ játi̱ví ndaja na̱cuu joho da jiu̱hún da̱ ña̱ cája da ña̱ núu.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ta tá sa̱ na̱játi̱ví ndihi da jiu̱hún da̱ já na̱xi̱nu̱ in ta̱ma̱ ndeé ndiva̱ha mé nu̱ íin da cán. Já na̱casáhá na̱xi̱nu̱ jo̱co nu̱ dá ta na̱casáhá cuíco da.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 A̱nda̱ já na̱quee da na̱sa̱ha̱n da̱ ndúcú da̱ chuun caja da nu̱ú in da̱ta̱a mé nu̱ íin da cán. Ta na̱sa̱ha̱n da̱ cán chuun nu̱ dá ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ candaa da cóchí ja̱ná da̱ cán.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ta tá cúni̱ coo ndiava já cúni̱ coo ña̱ sáxí cóchí cán. Ta chí caxí da̱ ña̱ cán ja̱nda̱ quia̱hva chutú ti̱xi da cúni̱ da̱. Joo co̱ sáhan na ña̱ nu̱ dá.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ ndícani ini da já na̱ca̱hán da̱ já: “Cua̱ha̱ chá mozo táhan na̱ cája chúun nu̱ tátá i̱ chí yójó joho ña̱ha xíxáhan na ta yóho xíhi̱ va ye̱he̱ jo̱co íin i̱.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ña̱ caja i̱ quéa̱ ndicó co̱o tucu u̱ nu̱ íin tátá i̱ ta já cachi i̱ já xi̱hi̱n ná: Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí vi̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó sa̱há ña̱ na̱caja i̱. Ndiquehe ndó ye̱he̱ ná cacuu u̱ tátu̱hun in mozo va ndó, já cachi i̱ cu̱hu̱n i̱ nu̱ tátá i̱”, na̱ca̱hán da̱.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 A̱nda̱ já na̱quehe da íchi̱ cuanúhu̱ dá vehe tátá da̱.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 A̱nda̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n tátá da̱: “Tátá ma̱ní i̱, na̱caja i̱ cua̱chi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ri̱ cua̱chi nu̱ ndóhó va. Ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí i̱ cacuu u̱ ja̱hyi ndó”, na̱cachi da xi̱hi̱n tátá da̱.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ta ndaja coo tátá da̱ na̱casáhá cáha̱n xi̱hín java ga̱ mozo já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: “Cama ndó ta tavá ndó jáhma̱, ña̱ va̱ha ta jácandixi ndó ja̱hyi i̱. Ta chica̱a̱n ndó in jéhe̱ nducu ndáha̱ dá. Ta chica̱a̱n ndó ndu̱sa̱ sa̱ha̱ dá.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Ta cañehe ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n já ná quivi rí cuxú jáchi̱ caja i̱ in víco̱ viti.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Jáchi̱ ja̱hyi i̱ yóho tá na̱quee da cua̱ha̱n da̱ na̱ca̱hán i̱ na̱xi̱hi̱ da̱. Joo viti na̱ndicó co̱o da nu̱ú i̱. Sa̱há ña̱ cán cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu da tátu̱hun da̱ na̱ndiñúhú joo viti na̱ndee va da”, na̱cachi tátá da̱ cán. A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ cája na víco̱.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ʼJoo ndaja coo da̱ cúú ñani da, da̱ sa̱cua̱ha̱ chága̱ cán, ndáca̱a̱n da̱ cája chúun da yúcu̱ va. Ta tá na̱ndicó co̱o da já na̱xini jo̱ho da tíví musica ta cáxita sáhá na̱.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 A̱nda̱ já na̱cana da in da̱ cája chúun cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún ñahá da̱ ndía̱ cúu.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cája chúun cán xi̱hi̱n dá: “Cúu víco̱ jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún. Ta na̱sahnda tátún chuun ña̱ ná quivi chélo̱, rí ndató na̱ndaha cán jáchi̱ cáji̱i̱ íní na̱ ña̱ na̱casa̱a̱ va̱ha ñanún ta co̱ó a̱ na̱ndoho da”, na̱cachi da̱ cán.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Joo ndaja coo da̱ sa̱cua̱ha̱ cán na̱joo da ta chí co̱ó na̱xeen da qui̱hvi da nu̱ cúu víco̱ cán. Sa̱há ña̱ cán na̱queta tátá da̱ ja̱ta̱ véhe já cáha̱n nda̱hví a̱ xi̱hi̱n dá ña̱ ná qui̱hvi da.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 A̱nda̱ já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n tátá da̱: “Ta̱á i̱, sa̱ cánda̱a̱ va̱ha ini ndó ña̱ sa̱ cua̱há ndiva̱ha cui̱a̱ cája chúun i̱ nu̱ ndo̱ ta cája i̱ tócó ndihi ña̱ sáhndá ndó nu̱ú i̱ caja i̱. Joo ni in túhún toho tañu co̱ó na̱sa̱ha̱n ndó ni in tijúhu̱ loho nu̱ú i̱ ña̱ ná caja i̱ in víco̱ loho cuxu u̱ xi̱hín na̱ xíní táhan xi̱hín i̱.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Joo viti na̱sahní ndó chélo̱, rí ndató na̱ndaha ja̱n, ña̱ cája ndó víco̱ jáchi̱ na̱casa̱a̱ ñani i̱ ja̱n. Ta mé da̱ ja̱n na̱xi̱ca nuu da na̱játi̱ví ndaja na̱cuu da jiu̱hún ndo̱ xi̱hín na̱ji̱hí xíca ji̱i̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n tátá da̱.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 A̱nda̱ já na̱cachi tátá da̱ já xi̱hi̱n dá: “Cande̱hé ja̱hyi a. Mé a̱ nda̱a̱ níí tiempo íún xi̱hín i̱. Ta ña̱ha mé vún cúú ndihi ña̱ íin nu̱ú i̱.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Joo mé a̱ nda̱a̱ ndítahan nu̱ yo̱ caja í víco̱ ta caji̱i̱ íní yo̱ viti jáchi̱ na̱ndicó co̱o ñanún, mé da̱ na̱ca̱hán yo̱ ña̱ na̱xi̱hi̱. Ta viti na̱casa̱a̱ da̱ cúú á tátu̱hun na̱nditacu tucu da. Na̱sacuu a tátu̱hun na̱ndiñúhú da̱ joo na̱ndiñe̱he̱ yó da̱ viti”, na̱cachi a cán xi̱hín ja̱hyi a —na̱cachi Jesús.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.