Atos 13

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ta ndaja coo tañu na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Antioquía cán ndúu na̱ cúú profeta ta ndúu ri na̱ jána̱ha̱ tu̱hun Ndióxi̱. Ta ña̱ yóho cúú qui̱vi̱ ná: Bernabé xi̱hi̱n Saulo xi̱hín Simón, da̱ cáha̱n na̱ Ta̱a Tu̱ún xi̱hi̱n, xi̱hi̱n Lucio, da̱ ñuu Cirene xi̱hín Manaén, da̱ na̱sahnu xi̱hín Herodes. Mé Herodes yóho cúú dá da̱ cómí cuéntá sa̱há ña̱yivi estado Galilea.
1 Entre os profetas e mestres da igreja de Antioquia da Síria estavam Barnabé e Simeão, chamado Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, que tinha sido criado com o rei Herodes Antipas, e Saulo.
2 In qui̱vi̱ nani na̱nditútú ndihi na ndúu na xíjuhun na ta cája cáhnu na Ndióxi̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á xi̱hi̱n ná já na̱cachi a já:
2 Certo dia, enquanto adoravam o Senhor e jejuavam, o Espírito Santo disse: “Separem Barnabé e Saulo para realizarem o trabalho para o qual os chamei”.
3 Ta tá sa̱ na̱ndihi na̱xijuhun na ta tá na̱ndihi na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱chojó na̱ ndáha̱ ná ji̱ni̱ Saulo xi̱hín Bernabé já na̱ndinda̱yí na̱ na̱ cua̱ha̱n na̱ caja na chuun Ndióxi̱.
3 Então, depois de mais jejuns e orações, impuseram as mãos sobre eles e os enviaram em sua missão.
4 Tá na̱ndihi já na̱chindahá ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ Saulo xi̱hín Bernabé cua̱ha̱n na̱ ñuu Seleucia. Ta cán na̱ndaa na barco cua̱ha̱n na̱ isla Chipre.
4 Enviados pelo Espírito Santo, eles desceram ao porto de Selêucia, de onde navegaram para a ilha de Chipre.
5 Ta ndáca na Juan, da̱ naní tucu Marcos cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já ná chindeé da̱ na̱. Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Salamina nu̱ sá ndíchí barco cán já na̱casáhá na̱ cáha̱n na̱ tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi tácá veñu̱hu na̱ Israel cán.
5 Ali, na cidade de Salamina, foram às sinagogas judaicas e pregaram a palavra de Deus. João Marcos os acompanhava como assistente.
6 Níí cúú isla cán na̱xi̱ca nuu na ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Pafos. Ta cán na̱nditahan na in da̱ ta̱jí na̱quixi chi̱chi Israel ta naní da̱ Barjesús. Ta cúú dá in da̱ tu̱hún jáchi̱ cáchí da̱ xi̱hín ña̱yivi ña̱ cáha̱n da̱ cuéntá Ndióxi̱.
6 Viajaram por toda a ilha até que, por fim, chegaram a Pafos, onde encontraram um feiticeiro judeu, um falso profeta chamado Barjesus.
7 Ta mé da̱ ta̱jí yóho na̱sahi̱in tuun da xi̱hín in da̱ naní Sergio Paulo, da̱ cúú gobernador nu̱ú ña̱yivi isla Chipre cán. Ta na̱sa̱cuu da da̱ ndíchí ji̱ni̱. Ta mé gobernador yóho na̱cana da Bernabé xi̱hi̱n Saulo jáchi̱ cúni̱ da̱ cuni jo̱ho da tu̱hun Ndióxi̱.
7 Ele acompanhava o governador Sérgio Paulo, um homem inteligente que convidou Barnabé e Saulo para visitá-lo, pois desejava ouvir a palavra de Deus.
8 Joo da̱ ta̱jí naní Barjesús, da̱ naní tucu Elimas na̱casáhá da̱ sájí nuu da nu̱ú Bernabé xi̱hín nu̱ú Saulo jáchi̱ co̱ cúni̱ da̱ ña̱ ná candeé ini gobernador cán Jesús.
8 Mas Elimas, o feiticeiro (esse é o significado de seu nome), opôs-se a eles, na tentativa de impedir que o governador viesse a crer.
9 Na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ini Saulo, da̱ cáha̱n na̱ Pablo xi̱hi̱n já na̱casáhá sánde̱hé ndaa da nu̱ú da̱ ta̱jí cán.
9 Cheio do Espírito Santo, Saulo, também conhecido como Paulo, encarou Elimas nos olhos
10 Já na̱cachi da̱ já xi̱hi̱n dá:
10 e disse: “Filho do diabo, cheio de toda espécie de engano e maldade e inimigo de tudo que é certo! Quando deixará de distorcer os caminhos retos do Senhor?
11 Ta viti jándoho Ndióxi̱ inún. Jácuaá a̱ yo̱hó ta ni a̱ cúnún nu̱ú ca̱ndii ti̱xi chá qui̱vi̱ —na̱cachi Pablo xi̱hín da̱ ta̱jí cán.
11 Preste atenção, pois o Senhor colocou a mão sobre você para castigá-lo, e você ficará cego, sem conseguir ver a luz do sol por algum tempo”. No mesmo instante, neblina e escuridão cobriram-lhe os olhos e ele começou a tatear, suplicando que alguém o tomasse pela mão e o guiasse.
12 Tá na̱xini da̱ cúú gobernador cán ña̱ yóho chí i̱vi̱ la̱á na̱candúsa da Jesús. Jáchi̱ chí cátóntó da̱ xíni̱ jo̱ho da tócó ndihi ña̱ cáha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús.
12 Quando o governador viu o que havia acontecido, creu, muito admirado com o ensino a respeito do Senhor.
13 Na̱ndaa Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá barco ñuu Pafos cua̱ha̱n na̱ chí ñuu Perge ña̱ ndáca̱a̱n estado Panfilia. Joo na̱sahnda táhan Juan, da̱ naní tucu Marcos xi̱hi̱n ná já na̱ndicó co̱o da chí ñuu Jerusalén.
13 Paulo e seus companheiros saíram de Pafos num navio e foram à Panfília, onde aportaram em Perge. Ali, João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Tá na̱ndihi já na̱quee Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá ñuu Perge já na̱xi̱nu̱ na̱ ñuu Antioquía ña̱ ndáca̱a̱n estado Pisidia. Ta mé qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ña̱yivi na̱ndi̱hvi na veñu̱hu já na̱saco̱o na.
14 Paulo e Barnabé prosseguiram para o interior, até Antioquia da Pisídia. No sábado, foram à sinagoga.
15 Ta tá sa̱ na̱ndihi na̱cahvi na ley Moisés xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí na̱ profeta já na̱cana na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu cán Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá já na̱cachi na já xi̱hi̱n ná:
15 Depois da leitura dos livros da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram um recado: “Irmãos, se vocês têm uma palavra de encorajamento para o povo, podem falar”.
16 A̱nda̱ já na̱candichi Pablo já na̱cuu ndáha̱ dá nu̱ ná catáji̱ yúhu̱ ná já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná:
16 Então Paulo ficou em pé, levantou a mão para pedir silêncio e começou a falar: “Homens de Israel e gentios tementes a Deus, ouçam-me!
17 Mé Ndióxi̱, mé a̱ cája cáhnu ña̱yivi nación Israel na̱ca̱xi a tásáhnu jícó yo̱ ta na̱caja mé á ña̱ ná ndicua̱há ndiva̱ha na nani na̱sa̱cuu na na̱ tóho̱ nación Egipto cán. Joo tá na̱ndihi já na̱tavá mé á na̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á.
17 “O Deus desta nação de Israel escolheu nossos antepassados e fez que se multiplicassem e se fortalecessem durante o tempo em que ficaram no Egito. Então, com braço poderoso, ele os tirou da escravidão.
18 Ta cáhnu na̱sahi̱in ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi na tañu i̱vi̱ jico cui̱a̱ nani na̱xi̱ca nuu na yucú íchí cán.
18 Ele suportou seu comportamento durante os quarenta anos em que andaram sem rumo pelo deserto.
19 Ta na̱jándihi Ndióxi̱ sa̱há u̱sa̱ nación ña̱yivi na̱sa̱nduu ñundáhyi̱ Canaán já na̱jáya̱ha ñundáhyi̱ ja̱n ndáha̱ tásáhnu jícó yo̱ jáchi̱ ja̱nda̱ sa̱nahá na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a nu̱ ná ña̱ caja já xi̱hi̱n ná.
19 Destruiu sete nações em Canaã e deu seu território a Israel como herança.
20 A̱nda̱ já na̱sahnda Ndióxi̱ chuun nu̱ juexe já ná cacomí na̱ cuéntá sa̱ha̱ ná ti̱xi co̱mi̱ ciento java cui̱a̱ ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o tiempo tá na̱quixi profeta Samuel, da̱ jáya̱ha tu̱hun cáha̱n Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. “Depois, Deus lhes deu juízes para governá-los até o tempo do profeta Samuel.
21 A̱nda̱ já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ Israel nu̱ Ndióxi̱ ña̱ ná cacu mé á in rey ná cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu Ndióxi̱ in da naní Saúl ná cacuu da rey nu̱ ná. Na̱sa̱cuu da ja̱hyi Cis, da̱ na̱quixi chi̱chi Benjamín. Ta na̱sa̱comí Saúl cuéntá sa̱ha̱ ná ti̱xi i̱vi̱ jico cui̱a̱.
21 Então o povo pediu um rei, e ele lhes deu Saul, filho de Quis, homem da tribo de Benjamim, e ele reinou por quarenta anos.
22 Tá na̱ndihi já na̱tavá Ndióxi̱ Saúl já na̱chinúu a David ña̱ ná cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Já na̱cachi Ndióxi̱ já sa̱ha̱ dá: “Íin va̱ha ini i̱ xi̱hi̱n David, ja̱hyi Isaí jáchi̱ xíni̱ ña̱ caja mé dá tócó ndihi ña̱ cúni̱”, na̱cachi Ndióxi̱ sa̱ha̱ David.
22 Mas Deus removeu Saul e colocou em seu lugar Davi, a respeito de quem Deus disse: ‘Davi, filho de Jessé, é um homem segundo o meu coração; fará tudo que for da minha vontade’.
23 Ta in da̱ na̱quixi chi̱chi mé David cán cúú Jesús, mé a̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a chindahá jáca̱cu ña̱yivi Israel ja̱nda̱ sa̱nahá ndiva̱ha.
23 “E Jesus, um dos descendentes de Davi, é o salvador que Deus concedeu a Israel, conforme sua promessa!
24 Ta ja̱nda̱ tá cáma̱ní quixi Jesús já na̱xi̱ca nuu Juan, da̱ jácandúta̱ ña̱yivi na̱ca̱ha̱n da̱ xi̱hín ña̱yivi ña̱ ndítahan nu̱ ná jándicoo na cua̱chi cája na ta ná candúta̱ ná.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou que todo o povo de Israel precisava se arrepender e ser batizado.
25 Ta tá sa̱ yati quivi da já na̱cachi da já xi̱hín ña̱yivi: “A̱ ju̱ú ca̱hán ndo̱ ña̱ cúú ye̱he̱ da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ cacomí cuéntá sa̱ha̱ ña̱yivi, va̱ha. Jáchi̱ ja̱ chá xi̱nu̱ inga da̱ íin chága̱ sa̱ha̱ a̱ ju̱ú ga̱ ye̱he̱. Ta da̱ cán cacomí cuéntá sa̱ha̱ ndo̱ ta cúú ndusa da̱ cáhnu chága̱ ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí i̱ caxítí i̱ ndaxí i̱ correa ndu̱sa̱ dá”, na̱cachi Juan xi̱hín ña̱yivi cán.
25 Quando João estava concluindo seu trabalho, perguntou: ‘Vocês pensam que eu sou o Cristo? Não sou! Mas ele vem em breve, e não sou digno sequer de desamarrar as correias de suas sandálias’.
26 ʼCuni jo̱ho va̱ha ndó, ñani i̱, na̱ na̱quixi chi̱chi Abraham xi̱hi̱n tócó ndihi ndó, na̱ cája cáhnu Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini. Mé Ndióxi̱ cúni̱ a̱ ña̱ ná canda̱a̱ ini ndó ña̱ na̱chindahá mé á Jesús ñuyíví yóho já ná jáca̱cu a ndo̱hó já ná a̱ cúhu̱n ndó indayá.
26 “Irmãos, vocês que são filhos de Abraão e também vocês gentios tementes a Deus, esta mensagem de salvação foi enviada a nós.
27 Tócó ndihi na̱ ndúu ñuu Jerusalén xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ co̱ó na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱chindahá Ndióxi̱ Jesús ñuyíví yóho. Ta ni co̱ó na̱canda̱a̱ ini na tu̱hun na̱ca̱hyí profeta sa̱ha̱ Jesús tá na̱sa̱cahvi na ña̱ veñu̱hu tá qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahní na̱ Jesús joo xi̱hín ña̱ na̱caja na yóho na̱jáxi̱nu̱ co̱o na ña̱ na̱cachi profeta sa̱nahá.
27 O povo de Jerusalém e seus líderes não reconheceram que Jesus era aquele a respeito de quem os profetas haviam falado. Em vez disso, eles o condenaram e, ao fazê-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Ta va̱tí co̱ó na̱ñe̱he̱ ná cua̱chi chica̱a̱n na̱ ja̱ta̱ Jesús joo na̱xi̱ca̱ na̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ Pilato ña̱ ná cahnda da chuun ña̱ ná cahní na̱ Jesús.
28 Não encontraram motivo legal para executá-lo, mas, ainda assim, pediram a Pilatos que o matasse.
29 Ta tá sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o tócó ndihi ña̱ cáchí tu̱hun Ndióxi̱ sa̱ha̱ mé á coo a̱nda̱ já na̱jánuu na a̱ ndi̱ca crúxu̱ já na̱jándu̱xu̱ na̱ ña̱.
29 “Depois de cumprirem tudo que as profecias diziam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o colocaram num túmulo,
30 Joo na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús tañu ndi̱i.
30 mas Deus o ressuscitou dos mortos.
31 Ta ti̱xi cua̱há qui̱ví na̱na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú na̱ na̱sa̱ñehe táhan xi̱hi̱n á tá na̱quee a estado Galilea cua̱ha̱n chí Jerusalén. Ta mé na̱ cán cúú na̱ xíca cáha̱n sa̱ha̱ mé á nu̱ú ña̱yivi viti.
31 E, por muitos dias, ele apareceu àqueles que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém. Agora eles são suas testemunhas diante do povo.
32 ʼSa̱há ña̱ cán quéa̱ cáxi tu̱hun nde̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ ndóhó viti jáchi̱ ja̱nda̱ sa̱ha̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n tásáhnu jícó yo̱ ña̱ já coo.
32 “Estamos aqui para trazer a vocês esta boa-nova. A promessa foi feita a nossos antepassados,
33 Ta tá na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús na̱jáxi̱nu̱ co̱o a tu̱hun na̱sa̱ha̱n nu̱ yó, na̱ na̱quixi chi̱chi na̱ cán. Jáchi̱ já na̱ca̱hyi̱ a̱ nu̱ Salmo i̱vi̱ ta sa̱ha̱ Jesús na̱ca̱ha̱n tá na̱cachi a já: “Ja̱hyi mí i̱ cúú yóhó. Ta ye̱he̱ cája ña̱ ná catacún qui̱vi̱ viti”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
33 e agora Deus a cumpriu para nós, os descendentes deles, ao ressuscitar Jesus. É isto que o segundo salmo diz a respeito dele: ‘Você é meu Filho; hoje eu o gerei’.
34 Joo Ndióxi̱ sa̱ na̱sa̱ha̱n va tu̱hun a ña̱ jánditacu a Jesús já ná a̱ táhyi̱ yiquí cu̱ñu a. Jáchi̱ já na̱ca̱hyi̱ a̱ ini libro yi̱i̱ mé á já cáchí a̱ já: “Nu̱ yóhó quia̱hva i̱ tócó ndihi ña̱ va̱ha, ña̱ na̱sa̱ha̱n i̱ tu̱hun i̱ nu̱ David quia̱hva i̱ nu̱ dá”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
34 Pois Deus havia prometido ressuscitá-lo dos mortos, para que jamais apodrecesse no túmulo. Ele disse: ‘Eu lhes darei as bênçãos sagradas que prometi a Davi’.
35 Já cáchí tucu inga Salmo já: “Mé ndó a̱ quiáhva toho ndó ña̱ma̱ní ta̱hyi̱ yiquí cu̱ñu i̱ jáchi̱ cúú u̱ ja̱hyi máni̱ mé ndo̱, da̱ cája chúun nu̱ ndo̱”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
35 Em outro salmo, ele explicou de modo mais direto: ‘Não permitirás que o teu Santo apodreça no túmulo’.
36 Ta sa̱ xíni̱ yo̱ co̱ cáha̱n ña̱ yóho sa̱há ña̱ na̱caja David jáchi̱ tá na̱ndihi na̱caja da ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ dá já na̱xi̱hi̱ da̱ ta na̱jándu̱xu̱ na̱ da̱ nu̱ú na̱ndu̱xu̱ tásáhnu jícó da̱. Ta na̱ta̱hyi̱ yiquí cu̱ñu da̱ cán.
36 Não se trata de uma referência a Davi, porque, depois que Davi fez a vontade de Deus em sua geração, morreu e foi sepultado com seus antepassados, e seu corpo apodreceu.
37 Joo yiquí cu̱ñu Jesús co̱ó na̱ta̱hyi̱ toho a jáchi̱ na̱jánditacu Ndióxi̱ ña̱.
37 É uma referência a outra pessoa, a alguém a quem Deus ressuscitou e cujo corpo não apodreceu.
38 Ña̱ cán quéa̱ va̱xi nde̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ ña̱ yóho nu̱ ndo̱, ñani i̱ já ná canda̱a̱ ini ndó ña̱ cája cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ña̱yivi sa̱há ña̱ na̱caja Jesús tá na̱xi̱hi̱ a̱ ndi̱ca crúxu̱.
38 “Ouçam, irmãos! Estamos aqui para proclamar que, por meio de Jesus, há perdão para os pecados.
39 Ta cája cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ña̱yivi tá cándeé ini na Jesús. Jáchi̱ ni in túhún ña̱yivi a̱ cúu nduu nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ sácú va̱ha na ley Moisés.
39 Todo o que nele crê é declarado justo diante de Deus, algo que a lei de Moisés jamais pôde fazer.
40 Joo cuéntá coo ndó a̱ ju̱ú ndoho ndó ña̱ na̱cachi na̱ profeta sa̱nahá tá na̱cachi na já:
40 Por isso, tomem cuidado para que não se apliquem a vocês as palavras dos profetas:
41 Cuni jo̱ho va̱ha ndó, ndóhó na̱ sácu̱ ndaa i̱chi̱ ña̱ cáha̱n Ndióxi̱.
41 ‘Olhem, zombadores; fiquem admirados e morram! Pois faço algo em seus dias, algo em que vocês não acreditariam mesmo que lhes contassem’”.
42 Ta tá na̱queta Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá veñu̱hu na̱ Israel cán já na̱xi̱ca̱ ña̱yivi, na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel ña̱ma̱ni̱ nu̱ dá ña̱ ná ca̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ná sa̱há tu̱hun Ndióxi̱ inga qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo pediu que voltassem a falar dessas coisas na semana seguinte.
43 Tá na̱quee ndihi na veñu̱hu cán já cua̱há na̱ Israel xi̱hín cua̱há na̱ tóho̱, na̱ cándúsa ley Moisés ta cája cáhnu na Ndióxi̱ na̱casáhá na̱ ndíco̱ na̱ ja̱ta̱ Pablo xi̱hín ja̱tá Bernabé. Ta Pablo xi̱hi̱n Bernabé jána̱ha̱ da̱ na̱ ña̱ ná candeé cáhnu ini na Ndióxi̱ já ná caja mé á ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ná.
43 Muitos judeus e gentios devotos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé, que insistiam com eles para que continuassem a confiar na graça de Deus.
44 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o inga qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná já na̱taca tátu̱hun tócó ndihi ña̱yivi ñuu veñu̱hu cán ña̱ taa jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ cúni̱ na̱.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade compareceu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Joo tá na̱xini na̱ na̱quixi chi̱chi Israel cán ña̱ na̱taca cua̱há ndiva̱ha ña̱yivi já na̱casáhá na̱ Israel cáhi̱hvi̱ ini na. Já na̱casáhá na̱ cáha̱n núu na sa̱ha̱ Pablo ta na̱cana̱há na̱ xi̱hi̱n dá.
45 Quando alguns dos judeus viram as multidões, ficaram com inveja, de modo que difamaram Paulo e contestavam tudo que ele dizia.
46 Xi̱hín ña̱ cán na̱ndindeé chága̱ ini Pablo xi̱hín Bernabé já na̱casáhá cáchí da̱ já:
46 Então Paulo e Barnabé se pronunciaram corajosamente, dizendo: “Era necessário que pregássemos a palavra de Deus primeiro a vocês, judeus. Mas, uma vez que vocês a rejeitaram e não se consideraram dignos da vida eterna, agora vamos oferecê-la aos gentios.
47 Jáchi̱ já cáa chuun na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ú nde̱ tá na̱cachi a já xi̱hín nde̱:
47 Pois foi isso que o Senhor nos ordenou quando disse: ‘Fiz de você uma luz para os gentios, para levar a salvação até os lugares mais distantes da terra’”.
48 Tá na̱xini jo̱ho na̱ tóho̱, na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel cán ña̱ yóho chí na̱caji̱i̱ ini na já na̱casáhá na̱ cáha̱n na̱ ña̱ cúú ndusa tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ va̱ha. Ta tócó ndihi na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ ca̱cu ndaa ínima̱, na̱ndi̱hvi na íchi̱ cuéntá mé á.
48 Quando ouviram isso, os gentios se alegraram e agradeceram ao Senhor por essa mensagem, e todos que haviam sido escolhidos para a vida eterna creram.
49 Já na̱sahi̱in nu̱ú na̱xi̱ta nuu tu̱hun Ndióxi̱ níí cúú ñundáhyi̱ cán.
49 Assim, a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Joo na̱ na̱quixi chi̱chi Israel cán na̱jándiva̱a̱ na̱ java na̱ji̱hí, na̱ cátóó cu̱hu̱n veñu̱hu, na̱ co̱ cáha̱n núu ña̱yivi sa̱ha̱. Ta na̱jándiva̱a̱ na̱ java da̱ta̱a, da̱ íin sa̱ha̱ ñuu cán ña̱ ná ndicui̱ta na xi̱hi̱n Pablo xi̱hín Bernabé viti ta a̱nda̱ quia̱hva ná tavá na̱ da̱ ñundáhyi̱ cuéntá ñuu cán.
50 Então os judeus, instigando as mulheres religiosas influentes e as autoridades da cidade, provocaram uma multidão contra Paulo e Barnabé e os expulsaram dali.
51 A̱nda̱ já na̱quiji nihni Pablo xi̱hín Bernabé ña̱ yácá ndu̱sá sa̱ha̱ mé dá já ná na̱ha̱ nu̱ú na̱ cán ña̱ co̱ó na̱tahan ini da xi̱hín ña̱ cája na̱ Israel cán. Já na̱quee da ñuu Antioquía cán cua̱ha̱n da̱ inga ñuu naní Iconio.
51 Eles, porém, sacudiram o pó dos pés em sinal de reprovação e foram à cidade de Icônio.
52 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱cando̱o ñuu Antioquía cán na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ ná xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ta cáji̱i̱ ndiva̱ha ini na.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.