Atos 10

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ta ndaja coo na̱sahi̱in in da̱ta̱a naní Cornelio ñuu Cesarea cán. Ta mé Cornelio yóho cúú dá da̱ cómí chuun nu̱ú i̱ñu̱ ciento soldado. Ta mé táhndá soldado yóho naní a̱ Táhndá Italiano.
1 Morava em Cesareia um oficial do exército romano chamado Cornélio, capitão do Regimento Italiano.
2 Ta mé Cornelio yóho xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da cája cáhnu na Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na. Ta jásá da̱ jiu̱hún da̱ ña̱ chíndeé da̱ na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Ta níí tiempo xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
2 Era um homem devoto e temente a Deus, como era também toda a sua família. Dava aos pobres esmolas generosas e sempre orava ao Senhor.
3 In qui̱vi̱ tátu̱hun ca̱a u̱ni̱ sa̱hini nani xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱xini cáxí táhyí da̱ na̱qui̱hvi in táto̱ Ndióxi̱ ini vehe nu̱ ndáca̱a̱n da̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
3 Certa tarde, por volta das três horas, teve uma visão na qual viu um anjo de Deus vir em sua direção e dizer: “Cornélio!”.
4 Ta chí na̱yi̱hví Cornelio sánde̱hé da̱ táto̱ Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱cachi da já:
4 Temeroso, Cornélio olhou fixamente para o anjo e perguntou: “Que é, senhor?”. E o anjo respondeu: “Suas orações e esmolas subiram até Deus, e ele as guarda na memória.
5 Ta viti cúni̱ Ndióxi̱ ña̱ ná chindahún java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope já ná cana da da̱ naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da.
5 Agora, envie alguns homens a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
6 Íin tóo Pedro vehe inga da̱ naní Simón, da̱ ndája vií nií quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú íin vehe da. Ta mé Pedro cán ca̱xi tu̱hun da xu̱hu̱n ndía̱ ndítahan nu̱u̱n cajún —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán.
6 Ele está hospedado com Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar”.
7 Tá sa̱ na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n já na̱cana Cornelio i̱vi̱ mozo da̱ ta na̱cana da in táhan soldado, da̱ cómí da̱ cuéntá sa̱ha̱. Ta mé soldado yóho cúú dá in da̱ cája cáhnu Ndióxi̱. Ta cándeé ini Cornelio da̱.
7 Assim que o anjo foi embora, Cornélio chamou dois servos de sua casa e um soldado devoto de seu grupo de auxiliares.
8 Ta tá na̱ndihi na̱ndicani Cornelio nu̱ ndíhu̱ni̱ da̱ ña̱ na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já na̱chindahá ñahá da̱ cua̱ha̱n da̱ ñuu Jope.
8 Ele lhes contou o que havia acontecido e os enviou a Jope.
9 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n xíca na̱ cán cua̱ha̱n na̱ íchi̱ ta sa̱ yati xi̱nu̱ co̱o na ñuu Jope. Ta cúú á tátu̱hun ca̱xi̱vi̱ ta mé hora já na̱ndaa Pedro ji̱ni̱ véhe ca̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
9 No dia seguinte, quando os mensageiros de Cornélio se aproximavam da cidade, Pedro subiu ao terraço para orar. Era cerca de meio-dia,
10 A̱ ju̱ú quia̱hva cuíco Pedro chí na̱xi̱ca̱ da̱ ña̱ cuxu da. Ta nani cája ndíví na̱ ña̱ cuxu da já na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ in ña̱ha nu̱ dá.
10 e ele estava com fome. Enquanto a refeição era preparada, entrou num êxtase.
11 Ta ña̱ na̱xini da quéa̱ na̱ndinu̱na̱ indiví já na̱nuu in jáhma̱ cáhnu tátu̱hun in sába̱na̱ ña̱ ndíco̱ ndíco̱mí ti̱to̱ ta núu a va̱xi ñuyíví yóho xíní da̱.
11 Viu o céu aberto e algo semelhante a um grande lençol ser baixado por suas quatro pontas.
12 Ta mé ini jáhma̱ cán ñúhu tá nu̱ú quíti̱, rí co̱mí sa̱ha̱ xi̱hín co̱o̱ xi̱hín laa viti.
12 No lençol havia toda espécie de animais, répteis e aves.
13 A̱nda̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n in a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
13 Então uma voz lhe disse: “Levante-se, Pedro; mate e coma”.
14 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Pedro tu̱hun já cáchí da̱ já:
14 “De modo nenhum, Senhor!”, respondeu Pedro. “Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura e imprópria.”
15 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n tucu a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
15 Mas a voz falou novamente: “Não chame de impuro o que Deus purificou”.
16 Ti̱xi u̱ni̱ táhndá na̱xini da ña̱ yóho na̱caja Ndióxi̱. A̱nda̱ já na̱ndindita tucu jáhma̱ cán cua̱ha̱n chí indiví.
16 A mesma visão se repetiu três vezes. Então, subitamente, o lençol foi recolhido ao céu.
17 Chí na̱casáhá ndícani ini Pedro ndía̱ cúni̱ cachi ña̱ na̱xini da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱xi̱nu̱ co̱o ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a, da̱ na̱chindahá Cornelio mé vehe nu̱ íin Pedro cán. Jáchi̱ va̱xi da nda̱ca̱ tu̱hún da̱ sa̱há vehe Simón ja̱nda̱ quia̱hva na̱nditahan da ña̱.
17 Pedro ficou perplexo, pensando em qual seria o significado da visão. Nesse momento, os homens que Cornélio tinha enviado encontraram a casa de Simão. Eles se aproximaram do portão
18 Ndíta ndíhu̱ni̱ da̱ cán yuyéhé vehe Simón ta cáyuhú da̱ ndáca̱ tu̱hún da̱ sa̱há in da naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n.
18 e perguntaram se estava hospedado ali Simão, também chamado Pedro.
19 Ta nani ndáca̱ tu̱hún na̱ yóho íin yi̱i̱ va Pedro ji̱ni̱ véhe cán ndícani ini da sa̱há ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já:
19 Enquanto Pedro ainda refletia sobre a visão, o Espírito lhe disse: “Três homens vieram procurá-lo.
20 Cuáhán nuu cu̱hún xi̱hi̱n dá ta a̱ ndícani inún jáchi̱ mí i̱ na̱chindahá i̱ da̱ va̱xi —cáchí a̱ xi̱hi̱n Pedro.
20 Levante-se, desça e vá encontrar-se com eles. Não hesite em acompanhá-los, pois eu os enviei”.
21 A̱nda̱ já na̱nuu Pedro já na̱xi̱nu̱ da̱ nu̱ ndíta da̱ta̱a na̱chindahá Cornelio cán. Já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
21 Pedro desceu e disse aos homens: “Eu sou quem vocês procuram. Por que vieram?”.
22 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cán tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
22 Eles responderam: “Cornélio, um oficial romano, nos enviou. Ele é um homem devoto e temente a Deus, respeitado por todos os judeus. Um santo anjo o instruiu a chamar o senhor à casa dele para que ele ouça sua mensagem”.
23 A̱nda̱ já na̱jáya̱ha Pedro ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán ini vehe. Já na̱cando̱o da cán na̱qui̱ji̱ da̱ ñuú vehe Simón cán. Ta inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱quee Pedro cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán. Ta ndáca Pedro java na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Jope cán cua̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n dá.
23 Então Pedro convidou os homens para se hospedarem ali aquela noite. No dia seguinte, foi com eles, acompanhado de alguns irmãos de Jope.
24 Ja̱nda̱ inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Cesarea nu̱ íin Cornelio ndáti da na̱. Mé Cornelio yóho sa̱ na̱játaca da tócó ndihi na̱ vehe da xi̱hín java na̱ ñéhe táhan va̱ha xi̱hi̱n dá ndúu na xi̱hi̱n dá ndáti na sa̱a̱ Pedro.
24 Chegaram a Cesareia no dia seguinte. Cornélio os esperava e havia reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Pedro vehe cán já na̱queta Cornelio ndiquehe ñahá da̱. Ta tá na̱ndihi já na̱caxítí Cornelio nu̱ Pedro ña̱ caja cáhnu ñahá da̱.
25 Quando Pedro chegou à casa, Cornélio veio ao seu encontro e prostrou-se diante dele, adorando-o.
26 Joo na̱sacu ndichi Pedro da̱ já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
26 Mas Pedro o levantou e disse: “Fique de pé! Eu sou apenas um homem como você”.
27 Sa̱ já cáha̱n Pedro xi̱hi̱n dá ndáca táhan da na̱ndi̱hvi da ini vehe. Ta tá na̱ndi̱hvi da cán já na̱xini Pedro na̱nditútú cua̱há ña̱yivi ndúu na cán.
27 Os dois conversaram e depois entraram na casa, onde muitos outros estavam reunidos.
28 A̱nda̱ já na̱casáhá Pedro cáha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já cáchí da̱ já:
28 Pedro lhes disse: “Vocês sabem que nossas leis proíbem que um judeu entre num lar gentio como este ou se associe com os gentios. No entanto, Deus me mostrou que não devo mais considerar ninguém impuro ou impróprio.
29 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱cana ndó ye̱he̱ i̱vi̱ la̱á na̱quee e̱ va̱xi i̱. Ta ni co̱ó na̱ndaja ndíchí i̱ da̱ ndáca ye̱he̱ va̱xi i̱ yóho. Ta viti cúni̱ canda̱a̱ ini i̱ ndá cuéntá quéa̱ na̱cana ndó ye̱he̱ va̱xi i̱ —cáchí Pedro.
29 Por isso, vim assim que fui chamado, sem levantar objeções. Agora digam por que vocês mandaram me buscar”.
30 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Cornelio tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
30 Cornélio respondeu: “Quatro dias atrás, eu estava orando em casa por volta deste mesmo horário, às três da tarde. De repente, um homem vestido com roupas resplandecentes apareceu diante de mim.
31 Já na̱cachi da já xi̱hín i̱: “Cornelio, sa̱ xíni̱ jo̱ho Ndióxi̱ nu̱ xíca̱ ta̱hvún nu̱ á. Ta quéhe a cuéntá sa̱há ña̱ma̱ni̱ cájún xi̱hín na̱ nda̱hví.
31 Ele me disse: ‘Cornélio, Deus ouviu sua oração e se lembrou de suas esmolas.
32 Ña̱ cán quéa̱ chindahá java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope cana da Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da ca̱ha̱n da̱ xu̱hu̱n. Viti íin tóo da vehe in da̱ naní Simón, da̱ ndája vií níi̱ quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú ndáca̱a̱n vehe da”, na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hín i̱.
32 Agora, envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar’.
33 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ i̱vi̱ la̱á na̱chindahá i̱ mozo i̱ na̱sa̱a̱ da̱ nducú da̱ ndo̱hó. Ta va̱ha na̱caja ndó va̱xi ndó. Ta viti na̱nditútú ndihi nde̱ ndáti nde̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta cúni̱ nde̱ cuni jo̱ho nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ ndó cachi ndó xi̱hín nde̱ —cáchí Cornelio xi̱hi̱n Pedro.
33 Assim, mandei buscá-lo de imediato, e foi bom que tenha vindo. Agora estamos todos aqui, esperando diante de Deus para ouvir a mensagem que o Senhor mandou que você nos trouxesse”.
34 A̱nda̱ já na̱casáhá cáha̱n Pedro já na̱cachi da já:
34 Então Pedro respondeu: “Vejo claramente que Deus não mostra nenhum favoritismo.
35 Ña̱ cája mé á quéa̱ ndíquehe va̱ha ndá ña̱yivi na̱cuu tá cándeé ini na mé á ta cája na ña̱ va̱ha. Co̱ó caja toho a á cúú ná na̱ Israel á na̱ tóho̱.
35 Em todas as nações ele aceita aqueles que o temem e fazem o que é certo.
36 Na̱ca̱xi tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi Israel ndá quia̱hva cuu coo va̱ha ini na tá cándeé ini na Jesucristo, mé á cúú xitoho toco ndihí.
36 Esta é a mensagem de boas-novas para o povo de Israel: Há paz com Deus por meio de Jesus Cristo, que é Senhor de todos.
37 Sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱sahi̱in tá na̱casáhá Juan cáxi tu̱hun da nu̱ú ña̱yivi ndúu estado Galilea ña̱ ná ndicó co̱o ini na nu̱ú cua̱chi na ta já ná candúta̱ na̱. Ta na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun ndijáá nu̱ ndúu na̱ Israel.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, começando na Galileia, depois do batismo que João proclamou.
38 Ta sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱caja Ndióxi̱ xi̱hi̱n Jesús, mé a̱ na̱quixi ñuu Nazaret. Na̱jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ Jesús xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ta na̱jándicutú a̱ ña̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á. Ta mé Jesús na̱xi̱ca nuu a cája ndinuhu ña̱ va̱ha xi̱hín ña̱yivi. Ta na̱ndaja va̱ha mé á na̱ na̱sa̱ndoho ini na̱caja tiñáhá sa̱cua̱ha̱. Na̱caja Jesús ña̱ yóho jáchi̱ na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n á.
38 Sabem também que Deus ungiu Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Então Jesus foi por toda parte fazendo o bem e curando todos os oprimidos pelo diabo, porque Deus estava com ele.
39 Ta mé nde̱, na̱ apóstol cúú na̱ na̱xini ña̱ na̱caja Jesús tócó ndihi ña̱ yóho tá na̱sahi̱in a estado Judea ta tá na̱sahi̱in a ñuu Jerusalén. A̱nda̱ já na̱sahní na̱ mé á tá na̱cata caa na a̱ ndi̱ca crúxu̱.
39 “E nós somos testemunhas de tudo que ele fez em toda a Judeia e em Jerusalém, onde o mataram. Penduraram-no numa cruz,
40 Joo tá na̱ya̱ha u̱ni̱ qui̱vi̱ já na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú nde̱.
40 mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e permitiu que ele fosse visto,
41 Co̱ó na̱na̱ha̱ toho Jesús mé á nu̱ tócó ndihi ña̱yivi. Nu̱ú nde̱he̱, na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ cuití va na̱na̱ha̱ Jesús mé á. Jáchi̱ ja̱nda̱ jihna na̱ca̱xi mé á nde̱he̱ ña̱ ná cuni nde̱ ña̱ ta ná ca̱ha̱n nde̱ xi̱hín ña̱yivi sa̱ha̱ mé á. Ta tá sa̱ na̱nditacu tucu a tañu ndi̱i cán já na̱xixi nde̱ xi̱hi̱n á.
41 não por todo o povo, mas por nós que fomos escolhidos por Deus de antemão para sermos suas testemunhas. Nós fomos os que comemos e bebemos com ele depois que ele ressuscitou dos mortos.
42 Ta mé á na̱chindahá nde̱he̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ nu̱ú ña̱yivi sa̱ha̱ Jesús ta ná ndicani nde̱ nu̱ ná ña̱ na̱sacu Ndióxi̱ mé Jesús ña̱ ná caja vií a̱ sa̱há ña̱yivi. Co̱ó caja toho a á tácú na̱ á na̱xi̱hi̱ na̱.
42 E ele nos mandou anunciar sua mensagem em toda parte e testemunhar que Deus o designou juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ta jári na̱ profeta va ja̱nda̱ sa̱nahá na̱ca̱ha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús ta na̱cachi na ña̱ caja cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ndijáá ña̱yivi tá ná candeé ini na mé á —cáchí Pedro xi̱hín ndihi na̱ ndúu vehe Cornelio cán.
43 É a respeito dele que todos os profetas dão testemunho, dizendo que todo o que nele crer receberá o perdão de seus pecados por meio de seu nome”.
44 Ta nani cáha̱n Pedro cándichi da já na̱xi̱nu̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ na̱jándicutú a̱ ínima̱ tócó ndihi na̱ táa jo̱ho ña̱ cáha̱n da̱ cán.
44 Enquanto Pedro ainda falava, o Espírito Santo desceu sobre todos que ouviam a mensagem.
45 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel, na̱ ndáca Pedro va̱xi xi̱hi̱n dá cán, na̱catóntó na̱ tá na̱xini na na̱ndicutú na̱ tóho̱ cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
45 Os discípulos judeus que acompanhavam Pedro ficaram admirados de que o dom do Espírito Santo também fosse derramado sobre os gentios,
46 Ta xíni̱ na̱ ña̱ cúú á ña̱ nda̱a̱ jáchi̱ na̱xini jo̱ho ña̱ cája cáhnu na Ndióxi̱ ta cáha̱n na̱ inga tu̱hun ña̱ co̱ó na̱sa̱tia̱hva na.
46 pois os ouviram falar em outras línguas e louvar a Deus. Pedro perguntou:
47 A̱nda̱ já na̱cachi Pedro já:
47 “Pode alguém se opor a que eles sejam batizados agora que, como nós, também receberam o Espírito Santo?”.
48 A̱nda̱ já na̱sahnda Pedro chuun ña̱ ná jácandúta̱ ná na̱ cuéntá Jesucristo. Tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ cán nu̱ Pedro ña̱ ná cando̱o da chága̱ qui̱vi̱ xi̱hi̱n ná.
48 Então ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Depois, pediram que Pedro ficasse com eles alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.