Atos 10

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ta ndaja coo na̱sahi̱in in da̱ta̱a naní Cornelio ñuu Cesarea cán. Ta mé Cornelio yóho cúú dá da̱ cómí chuun nu̱ú i̱ñu̱ ciento soldado. Ta mé táhndá soldado yóho naní a̱ Táhndá Italiano.
1 E havia em Cesareia um varão por nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Ta mé Cornelio yóho xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da cája cáhnu na Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na. Ta jásá da̱ jiu̱hún da̱ ña̱ chíndeé da̱ na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Ta níí tiempo xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
2 piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 In qui̱vi̱ tátu̱hun ca̱a u̱ni̱ sa̱hini nani xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱xini cáxí táhyí da̱ na̱qui̱hvi in táto̱ Ndióxi̱ ini vehe nu̱ ndáca̱a̱n da̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio!
4 Ta chí na̱yi̱hví Cornelio sánde̱hé da̱ táto̱ Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱cachi da já:
4 Este, fixando os olhos nele e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus.
5 Ta viti cúni̱ Ndióxi̱ ña̱ ná chindahún java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope já ná cana da da̱ naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da.
5 Agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Íin tóo Pedro vehe inga da̱ naní Simón, da̱ ndája vií nií quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú íin vehe da. Ta mé Pedro cán ca̱xi tu̱hun da xu̱hu̱n ndía̱ ndítahan nu̱u̱n cajún —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán.
6 Este está com um certo Simão, curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Tá sa̱ na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n já na̱cana Cornelio i̱vi̱ mozo da̱ ta na̱cana da in táhan soldado, da̱ cómí da̱ cuéntá sa̱ha̱. Ta mé soldado yóho cúú dá in da̱ cája cáhnu Ndióxi̱. Ta cándeé ini Cornelio da̱.
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 Ta tá na̱ndihi na̱ndicani Cornelio nu̱ ndíhu̱ni̱ da̱ ña̱ na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já na̱chindahá ñahá da̱ cua̱ha̱n da̱ ñuu Jope.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n xíca na̱ cán cua̱ha̱n na̱ íchi̱ ta sa̱ yati xi̱nu̱ co̱o na ñuu Jope. Ta cúú á tátu̱hun ca̱xi̱vi̱ ta mé hora já na̱ndaa Pedro ji̱ni̱ véhe ca̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
9 E, no dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 A̱ ju̱ú quia̱hva cuíco Pedro chí na̱xi̱ca̱ da̱ ña̱ cuxu da. Ta nani cája ndíví na̱ ña̱ cuxu da já na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ in ña̱ha nu̱ dá.
10 E, tendo fome, quis comer; e, enquanto lhe preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Ta ña̱ na̱xini da quéa̱ na̱ndinu̱na̱ indiví já na̱nuu in jáhma̱ cáhnu tátu̱hun in sába̱na̱ ña̱ ndíco̱ ndíco̱mí ti̱to̱ ta núu a va̱xi ñuyíví yóho xíní da̱.
11 e viu o céu aberto e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, vindo para a terra,
12 Ta mé ini jáhma̱ cán ñúhu tá nu̱ú quíti̱, rí co̱mí sa̱ha̱ xi̱hín co̱o̱ xi̱hín laa viti.
12 no qual havia de todos os animais quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 A̱nda̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n in a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Pedro tu̱hun já cáchí da̱ já:
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n tucu a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Ti̱xi u̱ni̱ táhndá na̱xini da ña̱ yóho na̱caja Ndióxi̱. A̱nda̱ já na̱ndindita tucu jáhma̱ cán cua̱ha̱n chí indiví.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se no céu.
17 Chí na̱casáhá ndícani ini Pedro ndía̱ cúni̱ cachi ña̱ na̱xini da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱xi̱nu̱ co̱o ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a, da̱ na̱chindahá Cornelio mé vehe nu̱ íin Pedro cán. Jáchi̱ va̱xi da nda̱ca̱ tu̱hún da̱ sa̱há vehe Simón ja̱nda̱ quia̱hva na̱nditahan da ña̱.
17 E, estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os varões que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Ndíta ndíhu̱ni̱ da̱ cán yuyéhé vehe Simón ta cáyuhú da̱ ndáca̱ tu̱hún da̱ sa̱há in da naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n.
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Ta nani ndáca̱ tu̱hún na̱ yóho íin yi̱i̱ va Pedro ji̱ni̱ véhe cán ndícani ini da sa̱há ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já:
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três varões te buscam.
20 Cuáhán nuu cu̱hún xi̱hi̱n dá ta a̱ ndícani inún jáchi̱ mí i̱ na̱chindahá i̱ da̱ va̱xi —cáchí a̱ xi̱hi̱n Pedro.
20 Levanta-te, pois, e desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 A̱nda̱ já na̱nuu Pedro já na̱xi̱nu̱ da̱ nu̱ ndíta da̱ta̱a na̱chindahá Cornelio cán. Já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
21 E, descendo Pedro para junto dos varões que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cán tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, varão justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa e ouvisse as tuas palavras.
23 A̱nda̱ já na̱jáya̱ha Pedro ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán ini vehe. Já na̱cando̱o da cán na̱qui̱ji̱ da̱ ñuú vehe Simón cán. Ta inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱quee Pedro cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán. Ta ndáca Pedro java na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Jope cán cua̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n dá.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. No dia seguinte, foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Ja̱nda̱ inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Cesarea nu̱ íin Cornelio ndáti da na̱. Mé Cornelio yóho sa̱ na̱játaca da tócó ndihi na̱ vehe da xi̱hín java na̱ ñéhe táhan va̱ha xi̱hi̱n dá ndúu na xi̱hi̱n dá ndáti na sa̱a̱ Pedro.
24 E, no dia imediato, chegaram a Cesareia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Pedro vehe cán já na̱queta Cornelio ndiquehe ñahá da̱. Ta tá na̱ndihi já na̱caxítí Cornelio nu̱ Pedro ña̱ caja cáhnu ñahá da̱.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Joo na̱sacu ndichi Pedro da̱ já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Sa̱ já cáha̱n Pedro xi̱hi̱n dá ndáca táhan da na̱ndi̱hvi da ini vehe. Ta tá na̱ndi̱hvi da cán já na̱xini Pedro na̱nditútú cua̱há ña̱yivi ndúu na cán.
27 E, falando com ele, entrou e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 A̱nda̱ já na̱casáhá Pedro cáha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já cáchí da̱ já:
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um varão judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱cana ndó ye̱he̱ i̱vi̱ la̱á na̱quee e̱ va̱xi i̱. Ta ni co̱ó na̱ndaja ndíchí i̱ da̱ ndáca ye̱he̱ va̱xi i̱ yóho. Ta viti cúni̱ canda̱a̱ ini i̱ ndá cuéntá quéa̱ na̱cana ndó ye̱he̱ va̱xi i̱ —cáchí Pedro.
29 Pelo que, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois: por que razão mandastes chamar-me?
30 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Cornelio tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 Já na̱cachi da já xi̱hín i̱: “Cornelio, sa̱ xíni̱ jo̱ho Ndióxi̱ nu̱ xíca̱ ta̱hvún nu̱ á. Ta quéhe a cuéntá sa̱há ña̱ma̱ni̱ cájún xi̱hín na̱ nda̱hví.
31 E eis que diante de mim se apresentou um varão com vestes resplandecentes e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Ña̱ cán quéa̱ chindahá java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope cana da Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da ca̱ha̱n da̱ xu̱hu̱n. Viti íin tóo da vehe in da̱ naní Simón, da̱ ndája vií níi̱ quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú ndáca̱a̱n vehe da”, na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hín i̱.
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está em casa de Simão, curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ i̱vi̱ la̱á na̱chindahá i̱ mozo i̱ na̱sa̱a̱ da̱ nducú da̱ ndo̱hó. Ta va̱ha na̱caja ndó va̱xi ndó. Ta viti na̱nditútú ndihi nde̱ ndáti nde̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta cúni̱ nde̱ cuni jo̱ho nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ ndó cachi ndó xi̱hín nde̱ —cáchí Cornelio xi̱hi̱n Pedro.
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 A̱nda̱ já na̱casáhá cáha̱n Pedro já na̱cachi da já:
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Ña̱ cája mé á quéa̱ ndíquehe va̱ha ndá ña̱yivi na̱cuu tá cándeé ini na mé á ta cája na ña̱ va̱ha. Co̱ó caja toho a á cúú ná na̱ Israel á na̱ tóho̱.
35 mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Na̱ca̱xi tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi Israel ndá quia̱hva cuu coo va̱ha ini na tá cándeé ini na Jesucristo, mé á cúú xitoho toco ndihí.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos),
37 Sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱sahi̱in tá na̱casáhá Juan cáxi tu̱hun da nu̱ú ña̱yivi ndúu estado Galilea ña̱ ná ndicó co̱o ini na nu̱ú cua̱chi na ta já ná candúta̱ na̱. Ta na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun ndijáá nu̱ ndúu na̱ Israel.
37 esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judeia, começando pela Galileia, depois do batismo que João pregou;
38 Ta sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱caja Ndióxi̱ xi̱hi̱n Jesús, mé a̱ na̱quixi ñuu Nazaret. Na̱jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ Jesús xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ta na̱jándicutú a̱ ña̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á. Ta mé Jesús na̱xi̱ca nuu a cája ndinuhu ña̱ va̱ha xi̱hín ña̱yivi. Ta na̱ndaja va̱ha mé á na̱ na̱sa̱ndoho ini na̱caja tiñáhá sa̱cua̱ha̱. Na̱caja Jesús ña̱ yóho jáchi̱ na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n á.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 Ta mé nde̱, na̱ apóstol cúú na̱ na̱xini ña̱ na̱caja Jesús tócó ndihi ña̱ yóho tá na̱sahi̱in a estado Judea ta tá na̱sahi̱in a ñuu Jerusalén. A̱nda̱ já na̱sahní na̱ mé á tá na̱cata caa na a̱ ndi̱ca crúxu̱.
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judeia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Joo tá na̱ya̱ha u̱ni̱ qui̱vi̱ já na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú nde̱.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e fez que se manifestasse,
41 Co̱ó na̱na̱ha̱ toho Jesús mé á nu̱ tócó ndihi ña̱yivi. Nu̱ú nde̱he̱, na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ cuití va na̱na̱ha̱ Jesús mé á. Jáchi̱ ja̱nda̱ jihna na̱ca̱xi mé á nde̱he̱ ña̱ ná cuni nde̱ ña̱ ta ná ca̱ha̱n nde̱ xi̱hín ña̱yivi sa̱ha̱ mé á. Ta tá sa̱ na̱nditacu tucu a tañu ndi̱i cán já na̱xixi nde̱ xi̱hi̱n á.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dos mortos.
42 Ta mé á na̱chindahá nde̱he̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ nu̱ú ña̱yivi sa̱ha̱ Jesús ta ná ndicani nde̱ nu̱ ná ña̱ na̱sacu Ndióxi̱ mé Jesús ña̱ ná caja vií a̱ sa̱há ña̱yivi. Co̱ó caja toho a á tácú na̱ á na̱xi̱hi̱ na̱.
42 E nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ta jári na̱ profeta va ja̱nda̱ sa̱nahá na̱ca̱ha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús ta na̱cachi na ña̱ caja cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ndijáá ña̱yivi tá ná candeé ini na mé á —cáchí Pedro xi̱hín ndihi na̱ ndúu vehe Cornelio cán.
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele creem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Ta nani cáha̱n Pedro cándichi da já na̱xi̱nu̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ na̱jándicutú a̱ ínima̱ tócó ndihi na̱ táa jo̱ho ña̱ cáha̱n da̱ cán.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel, na̱ ndáca Pedro va̱xi xi̱hi̱n dá cán, na̱catóntó na̱ tá na̱xini na na̱ndicutú na̱ tóho̱ cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 Ta xíni̱ na̱ ña̱ cúú á ña̱ nda̱a̱ jáchi̱ na̱xini jo̱ho ña̱ cája cáhnu na Ndióxi̱ ta cáha̱n na̱ inga tu̱hun ña̱ co̱ó na̱sa̱tia̱hva na.
46 Porque os ouviam falar em línguas e magnificar a Deus.
47 A̱nda̱ já na̱cachi Pedro já:
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém, porventura, recusar a água, para que não sejam batizados estes que também receberam, como nós, o Espírito Santo?
48 A̱nda̱ já na̱sahnda Pedro chuun ña̱ ná jácandúta̱ ná na̱ cuéntá Jesucristo. Tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ cán nu̱ Pedro ña̱ ná cando̱o da chága̱ qui̱vi̱ xi̱hi̱n ná.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então, rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.