Atos 10
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ARA
1 Ta ndaja coo na̱sahi̱in in da̱ta̱a naní Cornelio ñuu Cesarea cán. Ta mé Cornelio yóho cúú dá da̱ cómí chuun nu̱ú i̱ñu̱ ciento soldado. Ta mé táhndá soldado yóho naní a̱ Táhndá Italiano.
1 Morava em Cesareia um homem de nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Ta mé Cornelio yóho xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da cája cáhnu na Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na. Ta jásá da̱ jiu̱hún da̱ ña̱ chíndeé da̱ na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Ta níí tiempo xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa e que fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 In qui̱vi̱ tátu̱hun ca̱a u̱ni̱ sa̱hini nani xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱xini cáxí táhyí da̱ na̱qui̱hvi in táto̱ Ndióxi̱ ini vehe nu̱ ndáca̱a̱n da̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
3 Esse homem observou claramente durante uma visão, cerca da hora nona do dia, um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 Ta chí na̱yi̱hví Cornelio sánde̱hé da̱ táto̱ Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱cachi da já:
4 Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Ta viti cúni̱ Ndióxi̱ ña̱ ná chindahún java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope já ná cana da da̱ naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da.
5 Agora, envia mensageiros a Jope e manda chamar Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Íin tóo Pedro vehe inga da̱ naní Simón, da̱ ndája vií nií quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú íin vehe da. Ta mé Pedro cán ca̱xi tu̱hun da xu̱hu̱n ndía̱ ndítahan nu̱u̱n cajún —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán.
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Tá sa̱ na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n já na̱cana Cornelio i̱vi̱ mozo da̱ ta na̱cana da in táhan soldado, da̱ cómí da̱ cuéntá sa̱ha̱. Ta mé soldado yóho cúú dá in da̱ cája cáhnu Ndióxi̱. Ta cándeé ini Cornelio da̱.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus domésticos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Ta tá na̱ndihi na̱ndicani Cornelio nu̱ ndíhu̱ni̱ da̱ ña̱ na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já na̱chindahá ñahá da̱ cua̱ha̱n da̱ ñuu Jope.
8 e, havendo-lhes contado tudo, enviou-os a Jope.
9 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n xíca na̱ cán cua̱ha̱n na̱ íchi̱ ta sa̱ yati xi̱nu̱ co̱o na ñuu Jope. Ta cúú á tátu̱hun ca̱xi̱vi̱ ta mé hora já na̱ndaa Pedro ji̱ni̱ véhe ca̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
9 No dia seguinte, indo eles de caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado, por volta da hora sexta, a fim de orar.
10 A̱ ju̱ú quia̱hva cuíco Pedro chí na̱xi̱ca̱ da̱ ña̱ cuxu da. Ta nani cája ndíví na̱ ña̱ cuxu da já na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ in ña̱ha nu̱ dá.
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase;
11 Ta ña̱ na̱xini da quéa̱ na̱ndinu̱na̱ indiví já na̱nuu in jáhma̱ cáhnu tátu̱hun in sába̱na̱ ña̱ ndíco̱ ndíco̱mí ti̱to̱ ta núu a va̱xi ñuyíví yóho xíní da̱.
11 então, viu o céu aberto e descendo um objeto como se fosse um grande lençol, o qual era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Ta mé ini jáhma̱ cán ñúhu tá nu̱ú quíti̱, rí co̱mí sa̱ha̱ xi̱hín co̱o̱ xi̱hín laa viti.
12 contendo toda sorte de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 A̱nda̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n in a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Pedro tu̱hun já cáchí da̱ já:
14 Mas Pedro replicou: De modo nenhum, Senhor! Porque jamais comi coisa alguma comum e imunda.
15 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n tucu a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
15 Segunda vez, a voz lhe falou: Ao que Deus purificou não consideres comum.
16 Ti̱xi u̱ni̱ táhndá na̱xini da ña̱ yóho na̱caja Ndióxi̱. A̱nda̱ já na̱ndindita tucu jáhma̱ cán cua̱ha̱n chí indiví.
16 Sucedeu isto por três vezes, e, logo, aquele objeto foi recolhido ao céu.
17 Chí na̱casáhá ndícani ini Pedro ndía̱ cúni̱ cachi ña̱ na̱xini da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱xi̱nu̱ co̱o ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a, da̱ na̱chindahá Cornelio mé vehe nu̱ íin Pedro cán. Jáchi̱ va̱xi da nda̱ca̱ tu̱hún da̱ sa̱há vehe Simón ja̱nda̱ quia̱hva na̱nditahan da ña̱.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados da parte de Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta;
18 Ndíta ndíhu̱ni̱ da̱ cán yuyéhé vehe Simón ta cáyuhú da̱ ndáca̱ tu̱hún da̱ sa̱há in da naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n.
18 e, chamando, indagavam se estava ali hospedado Simão, por sobrenome Pedro.
19 Ta nani ndáca̱ tu̱hún na̱ yóho íin yi̱i̱ va Pedro ji̱ni̱ véhe cán ndícani ini da sa̱há ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já:
19 Enquanto meditava Pedro acerca da visão, disse-lhe o Espírito: Estão aí dois homens que te procuram;
20 Cuáhán nuu cu̱hún xi̱hi̱n dá ta a̱ ndícani inún jáchi̱ mí i̱ na̱chindahá i̱ da̱ va̱xi —cáchí a̱ xi̱hi̱n Pedro.
20 levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu os enviei.
21 A̱nda̱ já na̱nuu Pedro já na̱xi̱nu̱ da̱ nu̱ ndíta da̱ta̱a na̱chindahá Cornelio cán. Já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
21 E, descendo Pedro para junto dos homens, disse: Aqui me tendes; sou eu a quem buscais? A que viestes?
22 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cán tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
22 Então, disseram: O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo para chamar-te a sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 A̱nda̱ já na̱jáya̱ha Pedro ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán ini vehe. Já na̱cando̱o da cán na̱qui̱ji̱ da̱ ñuú vehe Simón cán. Ta inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱quee Pedro cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán. Ta ndáca Pedro java na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Jope cán cua̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n dá.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles; também alguns irmãos dos que habitavam em Jope foram em sua companhia.
24 Ja̱nda̱ inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Cesarea nu̱ íin Cornelio ndáti da na̱. Mé Cornelio yóho sa̱ na̱játaca da tócó ndihi na̱ vehe da xi̱hín java na̱ ñéhe táhan va̱ha xi̱hi̱n dá ndúu na xi̱hi̱n dá ndáti na sa̱a̱ Pedro.
24 No dia imediato, entrou em Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Pedro vehe cán já na̱queta Cornelio ndiquehe ñahá da̱. Ta tá na̱ndihi já na̱caxítí Cornelio nu̱ Pedro ña̱ caja cáhnu ñahá da̱.
25 Aconteceu que, indo Pedro a entrar, lhe saiu Cornélio ao encontro e, prostrando-se-lhe aos pés, o adorou.
26 Joo na̱sacu ndichi Pedro da̱ já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá:
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Ergue-te, que eu também sou homem.
27 Sa̱ já cáha̱n Pedro xi̱hi̱n dá ndáca táhan da na̱ndi̱hvi da ini vehe. Ta tá na̱ndi̱hvi da cán já na̱xini Pedro na̱nditútú cua̱há ña̱yivi ndúu na cán.
27 Falando com ele, entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 A̱nda̱ já na̱casáhá Pedro cáha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já cáchí da̱ já:
28 a quem se dirigiu, dizendo: Vós bem sabeis que é proibido a um judeu ajuntar-se ou mesmo aproximar-se a alguém de outra raça; mas Deus me demonstrou que a nenhum homem considerasse comum ou imundo;
29 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱cana ndó ye̱he̱ i̱vi̱ la̱á na̱quee e̱ va̱xi i̱. Ta ni co̱ó na̱ndaja ndíchí i̱ da̱ ndáca ye̱he̱ va̱xi i̱ yóho. Ta viti cúni̱ canda̱a̱ ini i̱ ndá cuéntá quéa̱ na̱cana ndó ye̱he̱ va̱xi i̱ —cáchí Pedro.
29 por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. Pergunto, pois: por que razão me mandastes chamar?
30 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Cornelio tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já:
30 Respondeu-lhe Cornélio: Faz, hoje, quatro dias que, por volta desta hora, estava eu observando em minha casa a hora nona de oração, e eis que se apresentou diante de mim um varão de vestes resplandecentes
31 Já na̱cachi da já xi̱hín i̱: “Cornelio, sa̱ xíni̱ jo̱ho Ndióxi̱ nu̱ xíca̱ ta̱hvún nu̱ á. Ta quéhe a cuéntá sa̱há ña̱ma̱ni̱ cájún xi̱hín na̱ nda̱hví.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas, lembradas na presença de Deus.
32 Ña̱ cán quéa̱ chindahá java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope cana da Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da ca̱ha̱n da̱ xu̱hu̱n. Viti íin tóo da vehe in da̱ naní Simón, da̱ ndája vií níi̱ quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú ndáca̱a̱n vehe da”, na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hín i̱.
32 Manda, pois, alguém a Jope a chamar Simão, por sobrenome Pedro; acha-se este hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ i̱vi̱ la̱á na̱chindahá i̱ mozo i̱ na̱sa̱a̱ da̱ nducú da̱ ndo̱hó. Ta va̱ha na̱caja ndó va̱xi ndó. Ta viti na̱nditútú ndihi nde̱ ndáti nde̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta cúni̱ nde̱ cuni jo̱ho nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ ndó cachi ndó xi̱hín nde̱ —cáchí Cornelio xi̱hi̱n Pedro.
33 Portanto, sem demora, mandei chamar-te, e fizeste bem em vir. Agora, pois, estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que te foi ordenado da parte do Senhor.
34 A̱nda̱ já na̱casáhá cáha̱n Pedro já na̱cachi da já:
34 Então, falou Pedro, dizendo: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Ña̱ cája mé á quéa̱ ndíquehe va̱ha ndá ña̱yivi na̱cuu tá cándeé ini na mé á ta cája na ña̱ va̱ha. Co̱ó caja toho a á cúú ná na̱ Israel á na̱ tóho̱.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Na̱ca̱xi tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi Israel ndá quia̱hva cuu coo va̱ha ini na tá cándeé ini na Jesucristo, mé á cúú xitoho toco ndihí.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱sahi̱in tá na̱casáhá Juan cáxi tu̱hun da nu̱ú ña̱yivi ndúu estado Galilea ña̱ ná ndicó co̱o ini na nu̱ú cua̱chi na ta já ná candúta̱ na̱. Ta na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun ndijáá nu̱ ndúu na̱ Israel.
37 Vós conheceis a palavra que se divulgou por toda a Judeia, tendo começado desde a Galileia, depois do batismo que João pregou,
38 Ta sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱caja Ndióxi̱ xi̱hi̱n Jesús, mé a̱ na̱quixi ñuu Nazaret. Na̱jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ Jesús xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ta na̱jándicutú a̱ ña̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á. Ta mé Jesús na̱xi̱ca nuu a cája ndinuhu ña̱ va̱ha xi̱hín ña̱yivi. Ta na̱ndaja va̱ha mé á na̱ na̱sa̱ndoho ini na̱caja tiñáhá sa̱cua̱ha̱. Na̱caja Jesús ña̱ yóho jáchi̱ na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n á.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder, o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele;
39 Ta mé nde̱, na̱ apóstol cúú na̱ na̱xini ña̱ na̱caja Jesús tócó ndihi ña̱ yóho tá na̱sahi̱in a estado Judea ta tá na̱sahi̱in a ñuu Jerusalén. A̱nda̱ já na̱sahní na̱ mé á tá na̱cata caa na a̱ ndi̱ca crúxu̱.
39 e nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém; ao qual também tiraram a vida, pendurando-o no madeiro.
40 Joo tá na̱ya̱ha u̱ni̱ qui̱vi̱ já na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú nde̱.
40 A este ressuscitou Deus no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Co̱ó na̱na̱ha̱ toho Jesús mé á nu̱ tócó ndihi ña̱yivi. Nu̱ú nde̱he̱, na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ cuití va na̱na̱ha̱ Jesús mé á. Jáchi̱ ja̱nda̱ jihna na̱ca̱xi mé á nde̱he̱ ña̱ ná cuni nde̱ ña̱ ta ná ca̱ha̱n nde̱ xi̱hín ña̱yivi sa̱ha̱ mé á. Ta tá sa̱ na̱nditacu tucu a tañu ndi̱i cán já na̱xixi nde̱ xi̱hi̱n á.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos;
42 Ta mé á na̱chindahá nde̱he̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ nu̱ú ña̱yivi sa̱ha̱ Jesús ta ná ndicani nde̱ nu̱ ná ña̱ na̱sacu Ndióxi̱ mé Jesús ña̱ ná caja vií a̱ sa̱há ña̱yivi. Co̱ó caja toho a á tácú na̱ á na̱xi̱hi̱ na̱.
42 e nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é quem foi constituído por Deus Juiz de vivos e de mortos.
43 Ta jári na̱ profeta va ja̱nda̱ sa̱nahá na̱ca̱ha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús ta na̱cachi na ña̱ caja cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ndijáá ña̱yivi tá ná candeé ini na mé á —cáchí Pedro xi̱hín ndihi na̱ ndúu vehe Cornelio cán.
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio de seu nome, todo aquele que nele crê recebe remissão de pecados.
44 Ta nani cáha̱n Pedro cándichi da já na̱xi̱nu̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ na̱jándicutú a̱ ínima̱ tócó ndihi na̱ táa jo̱ho ña̱ cáha̱n da̱ cán.
44 Ainda Pedro falava estas coisas quando caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel, na̱ ndáca Pedro va̱xi xi̱hi̱n dá cán, na̱catóntó na̱ tá na̱xini na na̱ndicutú na̱ tóho̱ cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que vieram com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo;
46 Ta xíni̱ na̱ ña̱ cúú á ña̱ nda̱a̱ jáchi̱ na̱xini jo̱ho ña̱ cája cáhnu na Ndióxi̱ ta cáha̱n na̱ inga tu̱hun ña̱ co̱ó na̱sa̱tia̱hva na.
46 pois os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então, perguntou Pedro:
47 A̱nda̱ já na̱cachi Pedro já:
47 Porventura, pode alguém recusar a água, para que não sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 A̱nda̱ já na̱sahnda Pedro chuun ña̱ ná jácandúta̱ ná na̱ cuéntá Jesucristo. Tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ cán nu̱ Pedro ña̱ ná cando̱o da chága̱ qui̱vi̱ xi̱hi̱n ná.
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então, lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.