Marcos 6
Monkole NT (MKL_SIM) vs NVT
1 Ŋɔi Jesu í nɛ hɑi kpɑsɛ̃i Zɑirusi bɛ í bɔ ilu bii í jɛ ɑmɑ. Nɔ mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ suu.
1 Jesus deixou essa região e voltou com seus discípulos para Nazaré, cidade onde tinha morado.
2 Iyi ɑjɔi kusĩmi í nɑɑ ŋɔi í lɔsi ku sisiɑ inɛ ŋɑ ide ile bii Zuifu ŋɑ ɑ̀ yɑ ce kutɔtɔɔu. Ŋɔi inɛ nkpɔ nkpɔ í ɡbɔ ideu nɔ ɑ̀ biti ɑ̀ wɑɑ ni, hɑi iwoi nŋu í bɑ dimii lɑsɑbu jiidɑu bɛ. Dimii bisi yoomɑi ɑ̀ muɑ nŋu. Bɛirei í ce wɑ ce dimii mɑɑmɑɑkeu ihɛ̃.
2 No sábado seguinte, começou a ensinar na sinagoga, e muitos dos que o ouviam se admiraram e perguntavam: “De onde vem tanta sabedoria e poder para realizar esses milagres?
3 Kù jɛ woo ɡbe jĩi nɔu mbɛ yɑ, ɑmɑi Mɑɑriu mɛɛ. Mɑ̀ kù jɛ iɡbɑ̃i Zɑɑki do Zozee, do Zudu do Simɔɔ mbɛ bɑ. Nɔ wecĩɛ ŋɑ ɑ kù wɑ inɔ nwɑ ihɛ̃? To, lɑsɑbu nŋu ŋɑu bɛi wɑ ɡɑnji ŋɑ ɑ dɑsiɛò nɑɑnɛ.
3 Não é esse o carpinteiro, filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? Suas irmãs moram aqui, entre nós”. E sentiam-se muito ofendidos.
4 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, kù nɛ bii wɑlii ci yɑ nɛ bɛɛrɛ bii kù jɛ si ilɛi ideɛ do si inɔi inɛɛ ŋɑ do kpɑsɛ̃ɛ.
4 Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre seus parentes e sua própria família”.
5 Ŋɔi Jesu í biti domi ɑ kù dɑsiɛ nɑɑnɛ. Bɛɛbɛi kù yɔkɔ kù ce mɑɑmɑɑke bɛ, bii kù jɛ bɔ̃ɔ ɡɔ ŋɑ iyi í lesi ɑwɔ nɔ ɑ̀ bɑ iri. Jesu í bɛ mɔcɔ mɑɑteeji ŋɑu minji minji (Cɔ Mɑtie 10:5-15; Luku 9:1-6) Si ɑnyiɛ, Jesu í yɑ mɑɑ dɑbii dɑbii si ilɛɛko ŋɑu ku mɑɑ sisiɑ inɛ ŋɑ idei Ilɑɑɔ̃.
5 Por isso, não pôde realizar milagres ali, exceto pôr as mãos sobre alguns enfermos e curá-los.
6 — ausente —
6 E ficou admirado com a incredulidade daquele povo. Então Jesus percorreu diversos povoados, ensinando a seus moradores.
7 Ŋɔi í kpe woo bɛ mɑɑteejiɛ ŋɑu nɔ í bɛ ŋɑ minji minji, í mu nŋɑ ɡbuɡbɑ̃ ɑ leleò inɛi inɔɔko ŋɑ.
7 Reuniu os Doze e começou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos impuros.
8 Í sɔ̃ ŋɑ í ni, i mɑɑ̀ so nkɑ̃mɑ si isɛɛnɛ nŋɛu. I mɑɑ̀ so ijɛ hee mɑ́ jɛ bɔɡɔ, hee mɑ́ jɛ fiɑ, í ɡbe ɡolo.
8 Instruiu-os a não levar coisa alguma na viagem, exceto um cajado. Não poderiam levar alimento, nem bolsa de viagem, nem dinheiro.
9 I dɑsi bɑɑtɑ nŋɛ ɑmmɑ i mɑɑ̀ kpele ibɔ minji.
9 Poderiam calçar sandálias, mas não levar uma muda de roupa extra.
10 Ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ mɑ́ í ni, bii ì to ilu bii ì wɑɑ bɔ ŋɑ, i wɑ kpɑsɛ̃ bii ɑ̀ dɑsi ŋɛ hee i koo i nɛò hɑi ilu bɛ ŋɑ.
10 Disse ele: “Onde quer que forem, fiquem na mesma casa até partirem da cidade.
11 Bii í jɛ bii ɡɔ ŋɑ inɛ ŋɑ ɑ kù ɡbɑ ŋɛ hee mɑ́ jɛ ɑ ɡbɔ ide nŋɛ, i fitɑ hɑi bɛ ŋɑ, nɔ i ɡbuɡbɑ̃ nŋɑ irurui bɑɑtɑ nŋɛ ŋɑ ku bɑ ku jɛ nŋɑ sɛɛdɑ iyi kiitii Ilɑɑɔ̃ ɑ́ nɑɑ si ŋɑ.
11 Mas, se algum povoado se recusar a recebê-los ou a ouvi-los, ao saírem, sacudam a poeira dos pés como sinal de reprovação”.
12 Nɔ mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ nɛ nɔ ɑ̀ wɑɑ wɑɑzoɑ inɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ ni ɑ kpɑɑsi idɔ.
12 Então eles partiram, dizendo a todos que encontravam que se arrependessem.
13 Nɔ ɑ̀ lele inɛi inɔɔko nkpɔ nkpɔ, nɔ ɑ̀ yɑ tontooɑ bɔ̃ɔ nkpɔ nkpɔ ikpo si iri. Nɔ ɑ̀ bɑ iri.
13 Expulsaram muitos demônios e curaram muitos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Ilɑɑlu Herodu í ɡbɔ bɑɑui Jesu, si nɑ iyi í jɔ̀ iriɛ í fɑnɡɑɑ bii fei. Nɔ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ niɑ Jesu, Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyiui í jĩ hɑi si bɑlɛ. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ í nɛ ɡbuɡbɑ̃ wɑ ceò mɑɑmɑɑke.
14 Logo o rei Herodes ouviu falar de Jesus, pois todos comentavam a seu respeito. Alguns diziam: “João Batista ressuscitou dos mortos. Por isso tem poder para fazer esses milagres”.
15 Inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ wɑɑ niɑ Jesu, Elii wɑlii nlɑi tɑkoui. Nɔ inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ wɑɑ niɑɑ, nŋu mɔ wɑliii bɛi ti tɑko ŋɑui.
15 Outros diziam: “É Elias”. Ainda outros diziam: “É um profeta, como os profetas de antigamente”.
16 Ammɑ iyi Herodu í ɡbɔ ideu ŋɔi í ni, Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyiui. Ǹ jɔ̀ ɑ̀ bu iriɛ wo. Debɛi nŋui í jĩ hɑi si bɑlɛ.
16 Quando Herodes ouviu falar de Jesus, disse: “João, o homem a quem decapitei, voltou dos mortos!”.
17 Mii iyi í jɔ̀ Herodu wɑ fɔ bɛɛbɛ wee. Hɑi tɑko Herodu tɑkɑɛ í ni ɑ mu Zɑ̃ɑ ɑ dũu ɑ dɑsiɛ piisɔ̃ɔ nɑ ku tũò idɔi Herodiɑsi. Wee Herodu í tɑko í so Herodiɑsi ɑboi Filipu, ifɔɛ.
17 O rei havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias. Ela era esposa de seu irmão, Filipe, mas Herodes tinha se casado com ela.
18 Ŋɔi Zɑ̃ɑ í sɔ̃ɔ í ni, kù sĩɑ i ɡbɑ ɑboi ifɔɛ i dɑsi kpɑsɛ̃ɛ.
18 João dizia a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com a esposa de seu irmão”.
19 Nɑ ŋɔi í jɔ̀ Herodiɑsi wɑ mu Zɑ̃ɑ do idɔɔkɔ̃. Wɑ bi ku kpɑɑ ɑmmɑ kù bɑ kpɑ̃ɑ
19 Por isso Herodias guardava rancor de João e queria matá-lo, mas não podia fazê-lo,
20 si nɑ iyi í jɔ̀ Herodu í mɑ̀ bɛɛrɛi Zɑ̃ɑ. Bii wɑ ɡbɔ ideɛ idɔɛ í yɑ dedei, ɑmmɑ do nŋu fei í yɑ bi nŋu ku ɡbɔɔ. Í mɑ̀ iyi ɑmɑnɛ dee deei nɔ kuwɛɛɛ kù nɛ tɑɑle kɑ̃mɑ. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ í bii ɑnyiɛ.
20 pois Herodes o respeitava e o protegia, sabendo que ele era um homem justo e santo. Herodes ficava muito perturbado sempre que falava com João, mas mesmo assim gostava de ouvi-lo.
21 Do nŋu fei, ɑjɔ nŋu ɡɔ Herodiɑsi í bɑ kpɑ̃ɑɛ. Ajɔ nŋu Herodu í nyɑ jinɡɑu nlɑ nlɑ ku yeò ɡiɡii ɑjɔi kubíɛ. Ŋɔi í kpe ɑkɑwe nlɑɛ ŋɑ do inɛ nɡboi sooɡeɛ ŋɑ, do inɛ nɡboi ilɛi Gɑlilee ŋɑ fei.
21 Finalmente, no aniversário de Herodes, Herodias teve a oportunidade que procurava. Ele deu uma festa para os membros do alto escalão do governo, para seus oficiais militares e para os cidadãos mais importantes da Galileia.
22 Ŋɔi ɑmɑ inɑɑboi Herodiɑsi í lɔ ileu wɑ jojo, ŋɔi í dɔ̃ɑ Herodu si do inɛɛ ŋɑ iyi í kpe wɑ ŋɑu fei. Ŋɔi Herodu í sɔ̃ mudɛ̃ɛu í ni, tɔɔm mii iyi ì bi fei, ɑn muuɛ.
22 Sua filha, também chamada Herodias, entrou e apresentou uma dança que agradou muito Herodes e seus convidados. “Peça-me qualquer coisa que deseje, e eu lhe darei”, disse o rei à moça.
23 Nɔ í ɡbɑsi do mii fei í ni, mii iyi ì tɔɔm fei, ɑn muuɛ, bɑɑ bii í jɛ bubui bommɑm nii.
23 E prometeu, sob juramento: “Eu lhe darei o que pedir, até metade do meu reino!”.
24 Ŋɔi ɑmɑ inɑɑbou í koo í bee iyeɛ í ni, mii í jɔ n tɔɔɛ. Ŋɔi iyeɛ í jɛ í ni, tɔɔɛ irii Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyiu.
24 Ela saiu e perguntou à mãe: “O que devo pedir?”. A mãe lhe disse: “Peça a cabeça de João Batista!”.
25 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ ɑmɑ inɑɑbou í nɑɑ bi ilɑɑluu í sɔ̃ɔ í ni, ǹ bi i muum irii Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyiu nsɛi nsɛi si pɛrɛnti.
25 A moça voltou depressa ao rei e disse: “Quero a cabeça de João Batista agora mesmo num prato!”.
26 Bɑɑ do iyi inɔi ilɑɑluu í fɔ ntɔ ntɔ fei kù bi ku kɔɔ, si nɑ iyi í jɔ̀ í ɡbɑsi do mii fei si wɑjui inɛ njooɛ ŋɑu.
26 O rei muito se entristeceu com isso, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde negar o pedido.
27 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ í bɛ sooɡe ɡɔ koo bù irii Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyiu wɑ. Ŋɔi sooɡeu í koo í bu irii Zɑ̃ɑ wɑ hɑi ile piisɔ̃ɔ.
27 Assim, enviou no mesmo instante um carrasco com ordens de cortar a cabeça de João e trazê-la. Ele decapitou João na prisão,
28 Nɔ í nɑɑò wɑ si pɛrɛntiu í nɑɑ í nɑ ɑmɑ inɑɑbou. Nɔ ɑmɑ inɑɑbou mɔ í koo í nɑ iyeɛ.
28 trouxe a cabeça num prato e a entregou à moça, que a levou à sua mãe.
29 Iyi mɔcɔi Zɑ̃ɑ ŋɑ ɑ̀ ɡbɔ iyi í ku, ŋɔi ɑ̀ nɑɑ ɑ̀ soo ɑ̀ koo ɑ̀ suu.
29 Quando os discípulos de João souberam o que havia acontecido, foram buscar o corpo e o colocaram numa sepultura.
30 Nɔ woo bɛ mɑɑteeji ŋɑ iyi Jesu í tɑko í bɛ ŋɑu ɑ̀ bɑɑ bi tɛɛ ɑ̀ wɑɑ sisiɑɑ mii ŋɑ iyi ɑŋɑ ɑ̀ ce fei do cio iyi ɑ̀ kɔ inɛ ŋɑ si fei.
30 Os apóstolos voltaram de sua missão e contaram a Jesus tudo que tinham feito e ensinado.
31 Nɔ inɛ ŋɑ ɑ̀ wɑsi ku nɑɑ ku nɛ hee Jesu do mɔcɔɛ ŋɑ ɑ kù bɑ fɑyɑi ku jɛ. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ í sɔ̃ ŋɑ í ni, i jɔ̀ kɑ nyɑ ɑrɑ nwɑ kɑ bɔ ikpɑ ɡbɑbuɑ ku bɑ i sĩmi keeke ŋɑ.
31 Jesus lhes disse: “Vamos sozinhos até um lugar tranquilo para descansar um pouco”, pois tanta gente ia e vinha que eles não tinham tempo nem para comer.
32 Ŋɔi ɑ̀ jɔ̀ inɛ ŋɑu bɛ, nɔ ɑ̀ koo ɑ̀ lɔ ɑkɔi inyiu ɑ̀ bɔ ikpɑ ɡbɑbuɑu.
32 Então saíram de barco para um lugar isolado, a fim de ficarem a sós.
33 Ammɑ inɛ nkpɔ í yɛ ŋɑ wɑɑti iyi ɑ̀ wɑɑ nɛ, nɔ ɑ̀ mɑ̀ ŋɑ. Ŋɔi ɑ̀ mɑ̀ tenɡi bii ɑ̀ wɑɑ bɔu. Nɔ inɛ ŋɑ ɑ̀ sɛi wɑ do isɛ hɑi ilu ŋɑ fei ɑ̀ cuɑ nŋɑ tenɡi bii ɑ̀ wɑɑ bɔu.
33 Contudo, muitos os reconheceram e os viram partir, e pessoas de várias cidades correram e chegaram antes deles.
34 Iyi Jesu í to wɑ ŋɔi í fitɑ hɑi inɔ ɑkɔu. Nɔ í yɛ zɑmɑɑ nkpɔu. Ŋɔi í ce ɑrɑɑre nŋɑ, domi ɑ̀ yɛi bɛi ɑnɡudɑ̃ ŋɑ iyi ɑ kù nɛ woo deɡbe. Ŋɔi í lɔsi ku kɔ nŋɑ si cio nkpɔ.
34 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão e teve compaixão dela, pois eram como ovelhas sem pastor. Então começou a lhes ensinar muitas coisas.
35 Si bɛi ɑlɛ wɑ lɛ, ŋɔi mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ nɑɑ bi tɛɛ ɑ̀ ni, inyɑu wee ɡbɑbuɑi, nɔ idũ wɑ dũ.
35 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está tarde.
36 Nɑ nŋu, dɑ inɛ ŋɑu ɑ bɔ ilɛɛko ŋɑ do inɔ ilu ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ ɑmɛɛ, ku bɑ ɑ koo ɑ rɑ mii iyi ɑɑ jɛ.
36 Mande as multidões embora, para que possam ir aos campos e povoados vizinhos e comprar algo para comer”.
37 Ammɑ í sɔ̃ ŋɑ í ni, iŋɛ tɑkɑ nŋɛ i nɑ ŋɑ ijɛ ɑ jɛ. Ŋɔi ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni, i kù mɑ̀ bɑɑ bii ɑ̀ so fiɑi icɛi cukpɑ mɛɛjɔ, kɑɑ to kɑ rɑ nŋɑ pɛ̃ɛ kɑ nɑ ŋɑ ɑ jɛ.
37 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Precisaríamos de muito dinheiro
38 Ŋɔi Jesu í bee ŋɑ í ni, pɛ̃ɛ fɛloi ì nɛ ŋɑ. I koo i cɔ wɑ. Iyi ɑ̀ koo ɑ̀ cɔ, ŋɔi ɑ̀ ni, pɛ̃ɛ miui ɑ̀ nɛ do cɛ̃ɛ minji.
38 “Quantos pães vocês têm?”, perguntou ele. “Vão verificar.” Eles voltaram e informaram: “Cinco pães e dois peixes”.
39 Nɔ Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑu í ni ɑ jɔ̀ inɛ ŋɑu ɑ bubɑ si fɔfɔ tũtũu bɛ ikɑ̃ ikɑ̃.
39 Então Jesus ordenou que fizessem a multidão sentar-se em grupos na grama verde.
40 Ŋɔi ɑ̀ bubɑ ikɑ̃ ikɑ̃, tuubɑ ɡɔ ŋɑ ɑmɑnɛ cĩɔ, tuubɑ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑmɑnɛ ciitɑɑ.
40 Assim, eles se sentaram em grupos de cinquenta e de cem.
41 Ŋɔi Jesu í so pɛ̃ɛ miuu do cɛ̃ɛ minjiu, nɔ í wu iju lele í sɑɑbu Ilɑɑɔ̃. Ŋɔi í bububu pɛ̃ɛu nɔ í nɑ mɔcɔ ŋɑu ɑ kpɛ̃ɑ zɑmɑɑu. Nɔ í kpɛ̃ nŋɑ cɛ̃ɛ minjiu mɔ inɛ fei í bɑ.
41 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, à medida que ia partindo os pães, entregava-os aos discípulos para que os distribuíssem ao povo. Também dividiu os peixes para que todos recebessem uma porção.
42 Aŋɑ fei ɑ̀ jɛ ɑ̀ yo.
42 Todos comeram à vontade,
43 Ŋɔi ɑ̀ ko pɛ̃ɛ do cɛ̃ɛ bubu iyi í ɡbeu kɔlɔ mɑɑteeji í kɔ̃.
43 e os discípulos recolheram doze cestos com os pães e peixes que sobraram.
44 Inɛmɔkɔ ŋɑ iyi ɑ̀ jɛ pɛ̃ɛu ɑ̀ wɛɛi ɑmɑnɛ dubu miu (5.000) bɑ̀kɑ̀ inɑɑbo do ɑmu ŋɑ bɑɑsi.
44 Os que comeram foram cinco mil homens.
45 Iyi ɑ̀ tɑ̃ ɡbɑkɑ̃ ŋɔi Jesu í jɔ̀ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ̀ lɔ ɑkɔi inyiu ku bɑ ɑ tɑkoɛ ɑ kuɑ ice ihɔ̃, ikpɑ Bɛsɑidɑ. Iyi ɑ̀ wɑɑ nɛ nɔ í ni zɑmɑɑu ku nɛ.
45 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem o mar até Betsaida, enquanto ele mandava o povo para casa.
46 Wɑɑti iyi í jɔ̀ ɑ̀ nɛ ŋɔi í koo í ɡũ iri kutɑ ɡɔ ku bɑ ku ce kutɔɔ.
46 Depois de se despedir de todos, subiu sozinho ao monte para orar.
47 Nɔ í wɑ bɛ hee idũ í koo í dũ, nɔ ɑkɔi inyiu í wɑ si ɑninii tenkuu do mɔcɔ ŋɑu nɔ Jesu mɔ í wɑ ilɛ nŋu ɑkɑ̃.
47 Durante a noite, os discípulos estavam no barco, no meio do mar, e Jesus, sozinho em terra.
48 Í yɛ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ̀ wɑ si wɑhɑlɑi ku wɑi ɑkɔi inyiu, domi fufuu wɑ kò ŋɑ. Zɑkɑi ɑmɛɛjumɑ́ ŋɔi í mɑɑi si ŋɑ, wɑ nɛ si ɑntɑi inyiu wɑ bi ku cuɑ nŋɑ.
48 Ele viu que estavam em apuros, remando com força e lutando contra o vento e as ondas. Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles caminhando sobre o mar. Sua intenção era passar por eles,
49 Ammɑ wɑɑti iyi ɑ̀ yɔɔ wɑ nɛ si ɑntɑi tenkuu ŋɔi ɑ̀ tɑmɑɑ bɛi zĩii, ŋɔi ɑ̀ wɑɑ dɔ̃ ɑnu.
49 mas, quando o avistaram caminhando sobre as águas, gritaram de pavor, pensando que fosse um fantasma.
50 Aŋɑ fei ɑ̀ yɔɔ ŋɔi njo wɑ mu ŋɑ. Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ Jesu í bɑ ŋɑ ide ku fɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, i sũ lɑɑkɑi nŋɛ ŋɑ. Amui Jesu, i mɑɑ̀ ce njo ŋɑ.
50 Ficaram todos aterrorizados ao vê-lo. Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
51 Ŋɔi í lɔ inɔ ɑkɔu í bɑ ŋɑ bɛ, nɔ fufuu í leekĩ. Ŋɔi ziɡi nŋɑ fei í dɑ ɑ̀ biti hee,
51 Em seguida, subiu no barco e o vento parou. Os discípulos ficaram admirados,
52 domi ɑ kù ɡbɔ yɑɑsei mɑɑmɑɑkei pɛ̃ɛu si nɑ iyi í jɔ̀ idɔ nŋɑ í le.
52 pois ainda não tinham entendido o milagre dos pães. O coração deles estava endurecido.
53 Iyi ɑ̀ kuɑ tenkuu ɑ̀ tɑ̃ ŋɔi ɑ̀ to ilɛi Genesɑrɛti ɑ̀ koo ɑ̀ dĩ ɑkɔ nŋɑ bi ku leekĩu.
53 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré. Levaram o barco até a margem
54 Wee inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɑ bɛ. Iyi Jesu do mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ fitɑ hɑi si ɑkɔu ɡbɑkɑ̃ ŋɔi inɛ ŋɑu ɑ̀ mɑ̀ Jesu.
54 e desceram. As pessoas reconheceram Jesus assim que o viram.
55 Ŋɔi ɑŋɑ fei ɑ̀ sɛi ɑ̀ wɑɑ nɑɑò bɔ̃ɔ ŋɑ wɑ hɑi inɔ ilu ŋɑ. À yɑ so ŋɑ wɑi si sɛ̃ɛ ŋɑ ɑ nɑɑò ŋɑ wɑ tenɡi bii ɑ̀ ɡbɔ í wɑu.
55 Quando ouviam que Jesus estava em algum lugar, corriam por toda a região, levando os enfermos em macas para onde sabiam que ele estava.
56 Bii Jesu í to fei, hɑi ilɛɛko ŋɑ do ilu nlɑ ŋɑ do iko bii inɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ sũ fei, ɑ̀ yɑ mɑɑ nɑɑò bɔ̃ɔ ŋɑ wɑi si bɑntumɑ bii í wɑu. Ŋɔi ɑ̀ yɑ tɔɔɛ ku jɔ̀ ɑŋɑ ɑ lu bɑɑ itĩi kumbooɛ. Nɔ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ luu fei ɑ̀ yɑ bɑ irii.
56 Aonde quer que ele fosse — aos povoados, às cidades ou aos campos ao redor —, levavam os enfermos para as praças. Suplicavam que ele os deixasse pelo menos tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.