João 4
Monkole NT (MKL_SIM) vs NVT
1 Fɑrisi ŋɑ ɑ̀ ɡbɔ iyi Jesu wɑ bɑ mɔcɔ ŋɑ wɑ dɑsi ŋɑ inyi wɑ re Zɑ̃ɑ. Ammɑ kù jɛ Jesu tɑkɑɛi wɑ dɑsi inɛ ŋɑ inyiu, mɔcɔɛ ŋɑi ɑ̀ wɑɑ coo. Ajɔ nŋu ɡɔ Jesu í ɡbɔ iyi ɑ̀ wɑɑ fɔ bɛɛbɛ, ŋɔi í nɛ hɑi Zudee bɛ wɑ bɔ ilɛi Gɑlilee.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 — ausente —
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 — ausente —
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Wee ku bɛi ku to bɛ tilɑsii ku too do ilɛi Sɑmɑri.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Ŋɔi í to si ilui Sɑmɑri ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Sikɑɑ, kɔkɔi iko iyi Zɑkɔbu í muɑ Zozɛfu ɑmɑɛu.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Bɛi lɔɡɔi Zɑkɔbuu í wɑ. Jesu í to bɛi zɑkɑi dɑsɑ̃. Ŋɔi í koo í bubɑ si itĩi lɔɡɔu si nɑ iyi í jɔ̀ í ɡbɛɛji do isɛɛnɛu.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 Ŋɔi inɑɑboi Sɑmɑri ɡɔ í nɑɑ inyi ku kpɑ̃. Ŋɔi Jesu í ni, muum inyi n mɔ.
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 Wee mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ bɔ inɔ ilu ijɛ ku rɑ wɑ.
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ Jesu í ni, ɑwɔ Zuifu, bɛirei í ce ì wɑɑ tɔɔm inyi ku mɔ, ɑmu inɑɑboi Sɑmɑri. Abou í ni bɛɛbɛi si nɑ iyi í jɔ̀ Zuifu ŋɑ do inɛi Sɑmɑri ŋɑ ɑ ci yɑ ce njɛ fɔɔ.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, bii ì mɑ̀ ɑmuɑi Ilɑɑɔ̃ wo, nɔ bii ì mɑ̀ inɛ iyi wɑ tɔɔɛ inyi ku mɔ, ɑɑ tɔɔm nii wo nɔ n muɛ inyii kuwɛɛ.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ɔ í ni, mɔkɔɔyi, i kù nɛ ɡookɑ. Wee lɔɡɔu í jĩ isɑ. Bɛirei ɑɑ ce i bɑ inyii kuwɛɛu.
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Zɑkɔbu, bɑlɑ nwɑi í tu nwɑ lɔɡɔu ihɛ̃. Nɔ nŋu do ɑmɑɛ ŋɑ do mɛɛmuɛ ŋɑ fei ihɛ̃i ɑ̀ yɑ mɔ. Mɑ̀ ɑwɔ ì wɑɑ tɑmɑɑ ì re Zɑkɔbu bɑlɑ nwɑui.
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, inɛ iyi í yɑ mɔ inyii lɔɡɔu ihɛ̃ fei, ɑɡbɛ ɑ́ kpɑɑ mɑ́.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Ammɑ inɛ iyi ɑn muɑ inyi ku mɔ, ɑɡbɛ kɑɑ kpɑ lɑfɛ̃ɛ mɑ́, domi inyi iyi ɑn muɑ lɑfɛ̃ɛ ɑ́ mɑɑ sɔ̃i bɛi inyii isɔ̃ nɔ ɑ́ nɑ inɛ kuwɛɛ hɑi tɑ̃.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Ŋɔi ɑbou í ni, mɔkɔɔyi, ǹ bi i muum dimii inyiu bɛ ku bɑ ɑɡbɛ ku mɑɑ̀ kpɑm mɑ́ nɔ n mɑɑ̀ n nɑɑ inyi ku kpɑ̃ ihɛ̃ mɑ́.
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, koo kpe mɔkɔɛ wɑ i nɑɑ wɑ ihɛ̃ ŋɑ.
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Ŋɔi ɑbou í jɛɑ Jesu í ni, n kù nɛ mɔkɔ. Ŋɔi Jesu mɔ í ni, ntɔi ì fɔ iyi ì ni i kù nɛ mɔkɔ,
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 domi mɔkɔ miui ì tɑko ì nɛ. Nɔ wee mɔkɔ iyi ì nɛ si nsɛi kù jɛ mɔkɔɛ. Inɛ nŋu ntɔi ì fɔ.
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Ŋɔi ɑbou í ni, mɔkɔɔyi, ǹ yɛ iyi ɑwɔu wɑliii.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 To, ɑwɑ inɛi Sɑmɑri ŋɑ, bɑlɑ nwɑ ŋɑ si ɡeeteu ihɔ̃i ɑ̀ yɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ wo, ɑmmɑ iŋɛ Zuifu ŋɑ, ì ni í ɡbe Zeruzɑlɛmui inɛ ku yɑ ɡulɛ ku tɔɔɛ.
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Nɔ Jesu í sɔ̃ɔ í ni, ɑbooyi, dɑsi idem iyi ɑn sɔ̃ɛ nɑɑnɛ. Awɑɑti wɑ nɑɑ iyi ɑ kɑɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ Bɑɑbɑ si ɑntɑi ɡeeteu ihɔ̃ hee mɑ́ jɛ Zeruzɑlɛmu.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Iŋɛ inɛi Sɑmɑri ŋɑ, ì wɑɑ ɡulɛɑ Ilɑɑɔ̃, ɑmmɑ i kù mɑ̀ɑ ŋɑ. Awɑ Zuifu ŋɑ ɑ̀ mɑ̀ɑ ɑ̀ bɛi ɑ̀ wɑɑ ɡulɛɑò, domi idei fɑɑbɑ wɑ nɑɑi hɑi bi Zuifu ŋɑ.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Ammɑ ɑwɑɑti ɡɔ ɑ́ nɑ ku nɑɑ, nɔ í to wɑ tɑ̃ mɔm de, iyi Hundei Ilɑɑɔ̃ ɑ́ jɔ̀ inɛ ŋɑ ɑ mɑɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ Bɑɑbɑ do ntɔ. Woo ɡulɛɑɑ do yɑɑse bɛɛbɛ ŋɑi í bi. Inɛ bɛ ŋɑi ɑ̀ jɛ woo ɡulɛɑɑ Ilɑɑɔ̃ ntɔ ntɔ.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Ilɑɑɔ̃i í jɛ Hunde, nɔ kù nɛ bɛi ɑɑ ce iyi ɑ kù ɡulɛɑɑ si Hunde do si ntɔ.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ɔ í ni, ǹ mɑ̀ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑ ɑ́ nɑ ku nɑɑ. Bii í nɑɑ nŋui ɑ́ sisi nwɑ fei ndɛɛ.
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Ŋɔi Jesu í ni, ɑmui ihɛ̃, ɑmu iyi ǹ wɑ n bɑɛ ide ku fɔ.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Wɑɑti bɛɛbɛ mɔcɔi Jesu ŋɑu ɑ̀ to wɑ. Ŋɔi ideu í mu ŋɑ biti ntɔ ntɔ do iyi ɑ̀ yɛ wɑ bɑ inɑɑbo ide ku fɔ. Do nŋu fei, kɑ̃mɑ nŋɑ ɡɔ kù bee ɑbou mii iyi í bi. A kù nɔ ɑ kù bee Jesu ɑ kù ni, mii í ce ì wɑɑ bɑ ɑbou ide ku fɔ.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Ŋɔi ɑbou í jilɛ bɔɔdoɛ bɛ í nyi inɔ ilu í koo í sɔ̃ inɛ ŋɑ í ni,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 i nɑɑ i koo i cɔ inɛ ɡɔ iyi í sɔ̃m mii iyi ǹ tɑko ǹ ce fei. Mɑ̀ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu mbɛ yɑ.
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Nɔ inɛ ŋɑ ɑ̀ fitɑ wɑ hɑi inɔ iluu ɑ̀ wɑɑ bɔ bi Jesu.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Wɑɑti bɛɛbɛ mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ wɑsi ku mɑnteɛ ɑ̀ wɑɑ ni, Mɛɛtu, jɛ titɑ̃.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Ammɑ í sɔ̃ ŋɑ í ni, ǹ nɛ dimii ijɛ ɡɔ iyi i kù mɑ̀ ŋɑ.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Ŋɔi mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ bee njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, mɑ̀ inɛ ɡɔ í nɑɑ ijɛ wɑi de.
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, ijɛm nŋui í jɛ n ce idɔɔbii inɛ iyi í bɛm wɑ nɔ n kpɑ irii icɛɛ iyi í dɑsim.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Iŋɛ ì wɑɑ ni í ɡbe cukpɑ mɛɛ ɑ bɛi ɑ dɑ iyɑ. Ammɑ ɑmu ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛ, i cɔ iko ŋɑu, mii ku ɡbɛ̃ ŋɑu fei í jĩɑ í to ku dɑ.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Inɛ iyi wɑ dɑ í wɑsi fiɑɛ ku ɡbɑ tɑ̃, nɔ ɑmɑɑjɛ iyi wɑ tɔtɔɔu ti kuwɛɛ hɑi tɑ̃i. Si bɛɛbɛ woo ɡbɛ̃ do woo dɑ ɑ̀ nɛ inɔ didɔ̃ ɑjɔ.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 À yɑ kpɑ mɔndɑ ɡɔ ɑ ni, inɛ ɡɔ wɑ ɡbɛ̃ nɔ inɛ mmu ɡɔ wɑ dɑ. Mɔndɑu ntɔi wɑ fɔ.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Ǹ bɛ ŋɛi i koo i dɑ si iko bii i kù loɡoo ŋɑ. Inɛ ɡɔ ŋɑi ɑ̀ ce icɛ bɛ, wee nsɛi iŋɛi ì nɑɑ ì wɑɑ dɑ mii iyi ɑ̀ ɡbɛ̃u ŋɑ.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Inɛi Sɑmɑri nkpɔ nkpɔi í dɑsi Jesu nɑɑnɛ si inɔ iluu bɛ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑbou í tɑko í sɔ̃ ŋɑ í ni Jesu í sɔ̃ nŋu mii iyi nŋu í ce wo fei.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Nɑ nŋu, inɛi Sɑmɑri ŋɑu ɑ̀ koo ɑ̀ bɑ Jesu ɑ̀ tɔɔɛ suuru ku ɡbe bi ti ɑŋɑ. Nɔ í ce bɛ ɑjɔ minji.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Inɛ nkpɔi í dɑsi nɑɑnɛ mɑ́ wɑɑti iyi ɑ̀ ɡbɔ idei Jesu,
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ ɑbou ɑ̀ ni, kù jɛ nɑ ide iyi ì fɔu nŋu ɑkɑ̃i í jɔ̀ ɑ̀ dɑsi Jesu nɑɑnɛ mɑ́, ɑmmɑ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑwɑ tɑkɑ nwɑ ɑ̀ ɡbɔ ideɛi nɔ ɑ̀ mɑ̀ iyi do ntɔ nŋui í jɛ Woo fɑɑbɑi ɑndunyɑ.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Iyi Jesu í ce ɑjɔ minji bɛ ŋɔi í nɛ í bɔ ikpɑ ilɛi Gɑlilee,
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 domi nŋu tɑkɑɛ í fɔ wo í ni, wɑlii ci yɑ nɛ bɛɛrɛ si iluɛ.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Iyi í to Gɑlilee ŋɔi inɛ ŋɑu ɑ̀ ɡbɑɑ do inɔ didɔ̃. Tɑko wo ɑ̀ bɔ jinɡɑu Zeruzɑlɛmu nɔ ɑ̀ yɛ mii iyi í ce bɛ fei. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ ɡbɑɑ do inɔ didɔ̃.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Nɔ í nyi í bɔ Kɑnɑ si ilɛi Gɑlilee mɑ́, tenɡi bii í tɑko í jɔ̀ inyi í kpɑɑsi vɛ̃ɛu. Wee ɑkɑwei ilɑɑlu ɡɔ í wɑ Kɑpɛrɑnumu, ɑmɑɛ kù wɑɑ nɛ bɑɑni.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Ŋɔi í ɡbɔ iyi Jesu í nɛ hɑi ilɛi Zudee í nɑɑ ilɛi Gɑlilee. Ŋɔi í dede hɑi Kɑpɛrɑnumu í bɔ bi tɛɛ í koo í tɔɔɛ suuru ku nɑ ku fɑɑbɑ ɑmɑi nŋu iyi wɑ bi ku ku.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, iŋɛ i ci yɑ dɑsi nɑɑnɛ ɑjɔ kɑ̃mɑ ŋɑ bii kù jɛ ì yɛ nyindɑ do mɑɑmɑɑke ɡɔ ŋɑ sisi.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Ŋɔi ɑkɑweu í ni, mɔkɔɔyi, ǹ wɑ n tɔɔɛ suuru i nɑɑ wɑ bi tom hee ɑmɑu ku mɑɑ ku.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, koo i nɛ, ɑmɑɛ ɑ́ wɛɛ. Nɔ inɛɛu í dɑsi idei Jesuu nɑɑnɛ nɔ í nɛ.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Iyi í dɑsi kpɑ̃ɑi ideɛ wɑ nɛ ŋɔi í ko woo ce icɛɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ nɑɑ. Ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, ɑmɑɛ í bɑ iri.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Ŋɔi í bee ŋɑ si wɑɑti yoomɑi í bɑ iri. Ŋɔi ɑ̀ ni, ɑnɑ isɔ ɑkɑ̃i bɔ̃ɔu í nyɑ.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Ŋɔi bɑɑi ɑmɑu í ye ɡiɡi iyi wɑɑtiu bɛi Jesu í sɔ̃ɔ ideu dee dee í ni, ɑmɑɛ ɑ́ wɛɛ. Nɔ nŋu do inɛi kpɑsɛ̃ɛ ŋɑ fei ɑ̀ dɑsi Jesu nɑɑnɛ.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Isɛ ɡbeejisiɑi ihɛ̃ bɛbɛi iyi Jesu í dede hɑi ilɛi Zudee í nɑɑ ilɛi Gɑlilee nɔ si kunɑɑɛu fei í ce mɑɑmɑɑkei. Iyi ihɛ̃i í jɛ mɑɑmɑɑke minjisiɑ.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.