João 4

Monkole NT (MKL_SIM) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Fɑrisi ŋɑ ɑ̀ ɡbɔ iyi Jesu wɑ bɑ mɔcɔ ŋɑ wɑ dɑsi ŋɑ inyi wɑ re Zɑ̃ɑ. Ammɑ kù jɛ Jesu tɑkɑɛi wɑ dɑsi inɛ ŋɑ inyiu, mɔcɔɛ ŋɑi ɑ̀ wɑɑ coo. Ajɔ nŋu ɡɔ Jesu í ɡbɔ iyi ɑ̀ wɑɑ fɔ bɛɛbɛ, ŋɔi í nɛ hɑi Zudee bɛ wɑ bɔ ilɛi Gɑlilee.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 — ausente —
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 — ausente —
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Wee ku bɛi ku to bɛ tilɑsii ku too do ilɛi Sɑmɑri.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Ŋɔi í to si ilui Sɑmɑri ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Sikɑɑ, kɔkɔi iko iyi Zɑkɔbu í muɑ Zozɛfu ɑmɑɛu.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Bɛi lɔɡɔi Zɑkɔbuu í wɑ. Jesu í to bɛi zɑkɑi dɑsɑ̃. Ŋɔi í koo í bubɑ si itĩi lɔɡɔu si nɑ iyi í jɔ̀ í ɡbɛɛji do isɛɛnɛu.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Ŋɔi inɑɑboi Sɑmɑri ɡɔ í nɑɑ inyi ku kpɑ̃. Ŋɔi Jesu í ni, muum inyi n mɔ.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Wee mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ bɔ inɔ ilu ijɛ ku rɑ wɑ.
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ Jesu í ni, ɑwɔ Zuifu, bɛirei í ce ì wɑɑ tɔɔm inyi ku mɔ, ɑmu inɑɑboi Sɑmɑri. Abou í ni bɛɛbɛi si nɑ iyi í jɔ̀ Zuifu ŋɑ do inɛi Sɑmɑri ŋɑ ɑ ci yɑ ce njɛ fɔɔ.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, bii ì mɑ̀ ɑmuɑi Ilɑɑɔ̃ wo, nɔ bii ì mɑ̀ inɛ iyi wɑ tɔɔɛ inyi ku mɔ, ɑɑ tɔɔm nii wo nɔ n muɛ inyii kuwɛɛ.
10 Então Jesus disse:
11 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ɔ í ni, mɔkɔɔyi, i kù nɛ ɡookɑ. Wee lɔɡɔu í jĩ isɑ. Bɛirei ɑɑ ce i bɑ inyii kuwɛɛu.
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Zɑkɔbu, bɑlɑ nwɑi í tu nwɑ lɔɡɔu ihɛ̃. Nɔ nŋu do ɑmɑɛ ŋɑ do mɛɛmuɛ ŋɑ fei ihɛ̃i ɑ̀ yɑ mɔ. Mɑ̀ ɑwɔ ì wɑɑ tɑmɑɑ ì re Zɑkɔbu bɑlɑ nwɑui.
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, inɛ iyi í yɑ mɔ inyii lɔɡɔu ihɛ̃ fei, ɑɡbɛ ɑ́ kpɑɑ mɑ́.
13 Então Jesus disse:
14 Ammɑ inɛ iyi ɑn muɑ inyi ku mɔ, ɑɡbɛ kɑɑ kpɑ lɑfɛ̃ɛ mɑ́, domi inyi iyi ɑn muɑ lɑfɛ̃ɛ ɑ́ mɑɑ sɔ̃i bɛi inyii isɔ̃ nɔ ɑ́ nɑ inɛ kuwɛɛ hɑi tɑ̃.
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Ŋɔi ɑbou í ni, mɔkɔɔyi, ǹ bi i muum dimii inyiu bɛ ku bɑ ɑɡbɛ ku mɑɑ̀ kpɑm mɑ́ nɔ n mɑɑ̀ n nɑɑ inyi ku kpɑ̃ ihɛ̃ mɑ́.
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, koo kpe mɔkɔɛ wɑ i nɑɑ wɑ ihɛ̃ ŋɑ.
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Ŋɔi ɑbou í jɛɑ Jesu í ni, n kù nɛ mɔkɔ. Ŋɔi Jesu mɔ í ni, ntɔi ì fɔ iyi ì ni i kù nɛ mɔkɔ,
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 domi mɔkɔ miui ì tɑko ì nɛ. Nɔ wee mɔkɔ iyi ì nɛ si nsɛi kù jɛ mɔkɔɛ. Inɛ nŋu ntɔi ì fɔ.
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Ŋɔi ɑbou í ni, mɔkɔɔyi, ǹ yɛ iyi ɑwɔu wɑliii.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 To, ɑwɑ inɛi Sɑmɑri ŋɑ, bɑlɑ nwɑ ŋɑ si ɡeeteu ihɔ̃i ɑ̀ yɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ wo, ɑmmɑ iŋɛ Zuifu ŋɑ, ì ni í ɡbe Zeruzɑlɛmui inɛ ku yɑ ɡulɛ ku tɔɔɛ.
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Nɔ Jesu í sɔ̃ɔ í ni, ɑbooyi, dɑsi idem iyi ɑn sɔ̃ɛ nɑɑnɛ. Awɑɑti wɑ nɑɑ iyi ɑ kɑɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ Bɑɑbɑ si ɑntɑi ɡeeteu ihɔ̃ hee mɑ́ jɛ Zeruzɑlɛmu.
21 Jesus disse:
22 Iŋɛ inɛi Sɑmɑri ŋɑ, ì wɑɑ ɡulɛɑ Ilɑɑɔ̃, ɑmmɑ i kù mɑ̀ɑ ŋɑ. Awɑ Zuifu ŋɑ ɑ̀ mɑ̀ɑ ɑ̀ bɛi ɑ̀ wɑɑ ɡulɛɑò, domi idei fɑɑbɑ wɑ nɑɑi hɑi bi Zuifu ŋɑ.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Ammɑ ɑwɑɑti ɡɔ ɑ́ nɑ ku nɑɑ, nɔ í to wɑ tɑ̃ mɔm de, iyi Hundei Ilɑɑɔ̃ ɑ́ jɔ̀ inɛ ŋɑ ɑ mɑɑ ɡulɛ ɑ tɔɔ Ilɑɑɔ̃ Bɑɑbɑ do ntɔ. Woo ɡulɛɑɑ do yɑɑse bɛɛbɛ ŋɑi í bi. Inɛ bɛ ŋɑi ɑ̀ jɛ woo ɡulɛɑɑ Ilɑɑɔ̃ ntɔ ntɔ.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Ilɑɑɔ̃i í jɛ Hunde, nɔ kù nɛ bɛi ɑɑ ce iyi ɑ kù ɡulɛɑɑ si Hunde do si ntɔ.
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Ŋɔi ɑbou í sɔ̃ɔ í ni, ǹ mɑ̀ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑ ɑ́ nɑ ku nɑɑ. Bii í nɑɑ nŋui ɑ́ sisi nwɑ fei ndɛɛ.
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Ŋɔi Jesu í ni, ɑmui ihɛ̃, ɑmu iyi ǹ wɑ n bɑɛ ide ku fɔ.
26 Então Jesus afirmou:
27 Wɑɑti bɛɛbɛ mɔcɔi Jesu ŋɑu ɑ̀ to wɑ. Ŋɔi ideu í mu ŋɑ biti ntɔ ntɔ do iyi ɑ̀ yɛ wɑ bɑ inɑɑbo ide ku fɔ. Do nŋu fei, kɑ̃mɑ nŋɑ ɡɔ kù bee ɑbou mii iyi í bi. A kù nɔ ɑ kù bee Jesu ɑ kù ni, mii í ce ì wɑɑ bɑ ɑbou ide ku fɔ.
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Ŋɔi ɑbou í jilɛ bɔɔdoɛ bɛ í nyi inɔ ilu í koo í sɔ̃ inɛ ŋɑ í ni,
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 i nɑɑ i koo i cɔ inɛ ɡɔ iyi í sɔ̃m mii iyi ǹ tɑko ǹ ce fei. Mɑ̀ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu mbɛ yɑ.
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Nɔ inɛ ŋɑ ɑ̀ fitɑ wɑ hɑi inɔ iluu ɑ̀ wɑɑ bɔ bi Jesu.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Wɑɑti bɛɛbɛ mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ wɑsi ku mɑnteɛ ɑ̀ wɑɑ ni, Mɛɛtu, jɛ titɑ̃.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Ammɑ í sɔ̃ ŋɑ í ni, ǹ nɛ dimii ijɛ ɡɔ iyi i kù mɑ̀ ŋɑ.
32 Jesus respondeu:
33 Ŋɔi mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ bee njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, mɑ̀ inɛ ɡɔ í nɑɑ ijɛ wɑi de.
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, ijɛm nŋui í jɛ n ce idɔɔbii inɛ iyi í bɛm wɑ nɔ n kpɑ irii icɛɛ iyi í dɑsim.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Iŋɛ ì wɑɑ ni í ɡbe cukpɑ mɛɛ ɑ bɛi ɑ dɑ iyɑ. Ammɑ ɑmu ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛ, i cɔ iko ŋɑu, mii ku ɡbɛ̃ ŋɑu fei í jĩɑ í to ku dɑ.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Inɛ iyi wɑ dɑ í wɑsi fiɑɛ ku ɡbɑ tɑ̃, nɔ ɑmɑɑjɛ iyi wɑ tɔtɔɔu ti kuwɛɛ hɑi tɑ̃i. Si bɛɛbɛ woo ɡbɛ̃ do woo dɑ ɑ̀ nɛ inɔ didɔ̃ ɑjɔ.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 À yɑ kpɑ mɔndɑ ɡɔ ɑ ni, inɛ ɡɔ wɑ ɡbɛ̃ nɔ inɛ mmu ɡɔ wɑ dɑ. Mɔndɑu ntɔi wɑ fɔ.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Ǹ bɛ ŋɛi i koo i dɑ si iko bii i kù loɡoo ŋɑ. Inɛ ɡɔ ŋɑi ɑ̀ ce icɛ bɛ, wee nsɛi iŋɛi ì nɑɑ ì wɑɑ dɑ mii iyi ɑ̀ ɡbɛ̃u ŋɑ.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Inɛi Sɑmɑri nkpɔ nkpɔi í dɑsi Jesu nɑɑnɛ si inɔ iluu bɛ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑbou í tɑko í sɔ̃ ŋɑ í ni Jesu í sɔ̃ nŋu mii iyi nŋu í ce wo fei.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Nɑ nŋu, inɛi Sɑmɑri ŋɑu ɑ̀ koo ɑ̀ bɑ Jesu ɑ̀ tɔɔɛ suuru ku ɡbe bi ti ɑŋɑ. Nɔ í ce bɛ ɑjɔ minji.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Inɛ nkpɔi í dɑsi nɑɑnɛ mɑ́ wɑɑti iyi ɑ̀ ɡbɔ idei Jesu,
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ ɑbou ɑ̀ ni, kù jɛ nɑ ide iyi ì fɔu nŋu ɑkɑ̃i í jɔ̀ ɑ̀ dɑsi Jesu nɑɑnɛ mɑ́, ɑmmɑ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑwɑ tɑkɑ nwɑ ɑ̀ ɡbɔ ideɛi nɔ ɑ̀ mɑ̀ iyi do ntɔ nŋui í jɛ Woo fɑɑbɑi ɑndunyɑ.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Iyi Jesu í ce ɑjɔ minji bɛ ŋɔi í nɛ í bɔ ikpɑ ilɛi Gɑlilee,
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 domi nŋu tɑkɑɛ í fɔ wo í ni, wɑlii ci yɑ nɛ bɛɛrɛ si iluɛ.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Iyi í to Gɑlilee ŋɔi inɛ ŋɑu ɑ̀ ɡbɑɑ do inɔ didɔ̃. Tɑko wo ɑ̀ bɔ jinɡɑu Zeruzɑlɛmu nɔ ɑ̀ yɛ mii iyi í ce bɛ fei. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ ɡbɑɑ do inɔ didɔ̃.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Nɔ í nyi í bɔ Kɑnɑ si ilɛi Gɑlilee mɑ́, tenɡi bii í tɑko í jɔ̀ inyi í kpɑɑsi vɛ̃ɛu. Wee ɑkɑwei ilɑɑlu ɡɔ í wɑ Kɑpɛrɑnumu, ɑmɑɛ kù wɑɑ nɛ bɑɑni.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Ŋɔi í ɡbɔ iyi Jesu í nɛ hɑi ilɛi Zudee í nɑɑ ilɛi Gɑlilee. Ŋɔi í dede hɑi Kɑpɛrɑnumu í bɔ bi tɛɛ í koo í tɔɔɛ suuru ku nɑ ku fɑɑbɑ ɑmɑi nŋu iyi wɑ bi ku ku.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, iŋɛ i ci yɑ dɑsi nɑɑnɛ ɑjɔ kɑ̃mɑ ŋɑ bii kù jɛ ì yɛ nyindɑ do mɑɑmɑɑke ɡɔ ŋɑ sisi.
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Ŋɔi ɑkɑweu í ni, mɔkɔɔyi, ǹ wɑ n tɔɔɛ suuru i nɑɑ wɑ bi tom hee ɑmɑu ku mɑɑ ku.
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, koo i nɛ, ɑmɑɛ ɑ́ wɛɛ. Nɔ inɛɛu í dɑsi idei Jesuu nɑɑnɛ nɔ í nɛ.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Iyi í dɑsi kpɑ̃ɑi ideɛ wɑ nɛ ŋɔi í ko woo ce icɛɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ nɑɑ. Ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, ɑmɑɛ í bɑ iri.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Ŋɔi í bee ŋɑ si wɑɑti yoomɑi í bɑ iri. Ŋɔi ɑ̀ ni, ɑnɑ isɔ ɑkɑ̃i bɔ̃ɔu í nyɑ.
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Ŋɔi bɑɑi ɑmɑu í ye ɡiɡi iyi wɑɑtiu bɛi Jesu í sɔ̃ɔ ideu dee dee í ni, ɑmɑɛ ɑ́ wɛɛ. Nɔ nŋu do inɛi kpɑsɛ̃ɛ ŋɑ fei ɑ̀ dɑsi Jesu nɑɑnɛ.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Isɛ ɡbeejisiɑi ihɛ̃ bɛbɛi iyi Jesu í dede hɑi ilɛi Zudee í nɑɑ ilɛi Gɑlilee nɔ si kunɑɑɛu fei í ce mɑɑmɑɑkei. Iyi ihɛ̃i í jɛ mɑɑmɑɑke minjisiɑ.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.