João 4
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs VC
1 Te̱ ni̱ xi̱ni̱ te̱ fariseo kuento ña̱ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ ne̱ yivi̱ꞌ ndikún i̱chiꞌ Jesús ni̱ xa̱a̱ a̱ te̱ sa̱kanꞌ Juan. Te̱ ni̱ xi̱ni̱ tu̱ ra̱ kuento ña̱ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ ne̱ yivi̱ꞌ chichiꞌ kuenta Ndiosí miiꞌ iinꞌ a̱ te̱ sa̱kanꞌ miiꞌ naá Juan ja̱a̱nꞌ.
1 O Senhor soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele recrutava e batizava mais discípulos que João
2 (Ndisu̱ mi̱iꞌ Jesús ndii, kö̱o̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ sakuchiꞌ vi̱ꞌ a̱. Te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ nduuꞌ te̱ sakuchiꞌ ne̱ yivi̱ꞌ kuenta Ndiosí.)
2 {se bem que não era Jesus quem batizava, mas os seus discípulos}.
3 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ kuento ña̱ ni̱ xi̱ni̱ te̱ fariseo ja̱a̱nꞌ kuento ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ke̱ta̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Judea ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ na̱ndi̱koꞌ a̱ kuaꞌa̱n a̱ ñu̱ꞌuꞌ Galilea. Te̱ kuaꞌa̱n tu̱ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ xiinꞌ a̱.
3 Deixou a Judéia e voltou para a Galiléia.
4 Te̱ ni̱ kuni̱ a̱ ña̱ xkaꞌndi̱a̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Samaria te̱ xaa̱ a̱ miiꞌ kuaꞌa̱n a̱.
4 Ora, devia passar por Samaria.
5 Te̱ ni̱ xaa̱ a̱ nuu̱ꞌ i̱i̱n ñu̱u̱ ña̱ na̱niꞌ Sicar, ña̱ kanduꞌu̱ꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ Samaria ja̱a̱nꞌ. Kanduꞌu̱ꞌ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ ya̱ti̱n xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ ña̱ ni̱ ta̱xi̱ Jacob nda̱ꞌaꞌ siꞌe̱ ra̱ José xta̱ꞌanꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ.
5 Chegou, pois, a uma localidade da Samaria, chamada Sicar, junto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Te̱ i̱kanꞌ iinꞌ pozo ña̱ ni̱ xa̱ꞌa̱ Jacob ja̱a̱nꞌ. Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ xa̱vi Jesús ni̱ ki̱xi̱n a̱ i̱chiꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ xi̱ku̱nduꞌu̱ꞌ a̱ ya̱ti̱n yu̱ꞌuꞌ pozo ja̱a̱nꞌ. Ya̱ti̱n sa̱va̱ kivi̱ꞌ nduuꞌ a̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ.
6 Ali havia o poço de Jacó. E Jesus, fatigado da viagem, sentou-se à beira do poço. Era por volta do meio-dia.
7 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱a̱ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ, ñaꞌ Samaria, te̱ ki̱ꞌi̱n aꞌ ti̱kui, te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
7 Veio uma mulher da Samaria tirar água. Pediu-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Te̱ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ndii, kö̱o̱ꞌ ra̱ ndieeꞌ xiinꞌ a̱, sa̱kanꞌ ña̱ ña̱ xaxi̱ꞌ kuaꞌa̱n sa̱ta̱ꞌ ra̱ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ.
8 {Pois os discípulos tinham ido à cidade comprar mantimentos.}
9 Ndisu̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ nïtaꞌanꞌ va̱ꞌa̱ ne̱ judío xiinꞌ ne̱ Samaria ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ kaꞌa̱n ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ Jesús ndii:
9 Aquela samaritana lhe disse: Sendo tu judeu, como pedes de beber a mim, que sou samaritana!... {Pois os judeus não se comunicavam com os samaritanos.}
10 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
10 Respondeu-lhe Jesus: Se conhecesses o dom de Deus, e quem é que te diz: Dá-me de beber, certamente lhe pedirias tu mesma e ele te daria uma água viva.
11 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ñaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
11 A mulher lhe replicou: Senhor, não tens com que tirá-la, e o poço é fundo... donde tens, pois, essa água viva?
12 ¿Ñáá xanini yoꞌó ña̱ te̱ kaꞌnuꞌ ka̱ nduuꞌ u̱nꞌ te̱ sa̱kanꞌ xii̱ꞌ ya̱taꞌ ndu̱ Jacob? Ña̱ ja̱a̱nꞌ ni̱ xa̱ꞌa̱ pozo yoꞌoꞌ, te̱ ni̱ ndoo̱ a̱ nda̱ꞌaꞌ ndu̱, te̱ yoꞌoꞌ ni̱ xi̱ꞌi̱ a̱ ti̱kui xiinꞌ siꞌe̱ a̱, xiinꞌ ki̱tiꞌ sana̱ ni̱a̱ ―ni̱ kachi̱ aꞌ.
12 És, porventura, maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu este poço, do qual ele mesmo bebeu e também os seus filhos e os seus rebanhos?
13 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
13 Respondeu-lhe Jesus: Todo aquele que beber desta água tornará a ter sede,
14 Ndisu̱ yo̱o̱ ka̱ xiꞌiꞌ ti̱kui, teꞌ taxiꞌ yuꞌu̱ ja̱a̱nꞌ ndii, kö̱o̱ꞌ kivi̱ꞌ ka̱ ichi̱ tu̱ku̱u̱ i̱ni̱ ni̱a̱, sa̱kanꞌ ña̱ ti̱kui, teꞌ ta̱xi̱ yuꞌu̱ ko̱ꞌo̱ ni̱a̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ka̱nde̱ta̱ vi̱ꞌ raꞌ ti̱xi̱n i̱ni̱ ni̱a̱, te̱ ta̱xi̱ raꞌ kivi̱ꞌ ñu̱u̱ ña̱ kö̱o̱ꞌ kivi̱ꞌ ndiꞌiꞌ nda̱ꞌaꞌ ni̱a̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
14 mas o que beber da água que eu lhe der jamais terá sede. Mas a água que eu lhe der virá a ser nele fonte de água, que jorrará até a vida eterna.
15 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n aꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
15 A mulher suplicou: Senhor, dá-me desta água, para eu já não ter sede nem vir aqui tirá-la!
16 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e volta cá.
17 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ñaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
17 A mulher respondeu: Não tenho marido. Disse Jesus: Tens razão em dizer que não tens marido.
18 kua̱chi̱ ndii xa̱ uꞌu̱n taꞌan i̱i̱ꞌ u̱nꞌ ni̱ yoo̱, te̱ te̱ nduꞌu̱ꞌ xiinꞌ u̱nꞌ vi̱ti̱n ndii, süu̱ꞌ i̱i̱ꞌ u̱nꞌ nduuꞌ ra̱. Te̱ xiinꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ ni̱ kaꞌa̱n u̱nꞌ ña̱ ndi̱xa̱ ndo̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱ xiinꞌ aꞌ.
18 Tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu. Nisto disseste a verdade.
19 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ñaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que és profeta!...
20 Te̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ ndu̱ ndii, xíniꞌ i̱kuꞌ kaa̱ꞌ ni̱ xa̱kaꞌnuꞌ ra̱ Ndiosí, ndisu̱ ndoꞌó, ne̱ judío, kaꞌán ndii, ñu̱u̱ Jerusalén nduuꞌ miiꞌ kuní a̱ sa̱kaꞌnuꞌ e̱ꞌ Ndiosí, kachi ndo̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ aꞌ.
20 Nossos pais adoraram neste monte, mas vós dizeis que é em Jerusalém que se deve adorar.
21 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
21 Jesus respondeu: Mulher, acredita-me, vem a hora em que não adorareis o Pai, nem neste monte nem em Jerusalém.
22 Ndoꞌó ndii, xïní ndo̱ꞌ yo̱o̱ nduuꞌ ña̱ xakaꞌnuꞌ ndo̱ꞌ, ndisu̱ ne̱ judío ndii, xiní ndu̱ yo̱o̱ xakaꞌnuꞌ ndu̱, sa̱kanꞌ ña̱ nda̱ꞌaꞌ ndu̱ ki̱e̱e̱ ña̱ sa̱kakú Ndiosí ne̱ yivi̱ꞌ.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Ndisu̱ xa̱ tondíá kivi̱ꞌ ña̱ sa̱kaꞌnuꞌ xna̱ꞌa̱ ña̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ xa̱ ni̱ xa̱a̱ a̱ vi̱ti̱n. Ne̱ ja̱a̱nꞌ ndii, sa̱kaꞌnuꞌ ni̱a̱ yu̱vaꞌ Ndiosí xiinꞌ ña̱ ndi̱e̱eꞌ Espíritu a̱, te̱ sa̱kaꞌnuꞌ nda̱ku ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱ sa̱a̱ kuní mi̱iꞌ a̱. Kua̱chi̱ ndii sa̱kanꞌ kuní yu̱vaꞌ e̱ꞌ Ndiosí ña̱ sa̱kaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ.
23 Mas vem a hora, e já chegou, em que os verdadeiros adoradores hão de adorar o Pai em espírito e verdade, e são esses adoradores que o Pai deseja.
24 Ndiosí ndii, Espíritu nduuꞌ a̱, te̱ ne̱ xakaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ndii, kuní a̱ ña̱ sa̱kaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱ xiinꞌ ña̱ ndi̱e̱eꞌ Espíritu a̱, te̱ xakaꞌnuꞌ nda̱ku ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱ sa̱a̱ kuní mi̱iꞌ a̱ ―ni̱ kachi̱ a̱ xiinꞌ aꞌ.
24 Deus é espírito, e os seus adoradores devem adorá-lo em espírito e verdade.
25 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
25 Respondeu a mulher: Sei que deve vir o Messias {que se chama Cristo}; quando, pois, vier, ele nos fará conhecer todas as coisas.
26 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ aꞌ ndii:
26 Disse-lhe Jesus: Sou eu, quem fala contigo.
27 I̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱a̱ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱, te̱ ni̱ na̱nda̱ni̱ ra̱ ña̱ ndatuꞌunꞌ a̱ xiinꞌ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ. Ndisu̱ nde̱e̱ i̱i̱n ra̱ nï̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ndii: “¿Yo̱o̱ nduuꞌ a̱ ni̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ u̱nꞌ, uun ndee xaꞌa̱ꞌ ndatuꞌunꞌ u̱nꞌ xiinꞌ aꞌ?”
27 Nisso seus discípulos chegaram e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher. Ninguém, todavia, perguntou: Que perguntas? Ou: Que falas com ela?
28 Te̱ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ na̱ko̱o̱ aꞌ yo̱o̱ aꞌ te̱ kuaꞌa̱n aꞌ ñu̱u̱ aꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n aꞌ xiinꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndii:
28 A mulher deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 ―Toꞌo̱ꞌ ndo̱ꞌ te̱ ku̱ni̱ ndo̱ꞌ i̱i̱n te̱ yivi̱ꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n xiinꞌ i̱ sa̱kuuꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ i̱. Tee̱ꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ Cristo, ña̱ sa̱kakú yooꞌ, cho̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ aꞌ.
29 Vinde e vede um homem que me contou tudo o que tenho feito. Não seria ele, porventura, o Cristo?
30 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ki̱e̱e̱ ne̱ yivi̱ꞌ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ te̱ kuan ko̱to̱ ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱.
30 Eles saíram da cidade e vieram ter com Jesus.
31 Te̱ kii̱ꞌ kuaꞌa̱n ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ kaꞌa̱n ndaꞌvi te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ xiinꞌ a̱ ndii:
31 Entretanto, os discípulos lhe pediam: Mestre, come.
32 Ndisu̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
32 Mas ele lhes disse: Tenho um alimento para comer que vós não conheceis.
33 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ ni̱ kaꞌa̱n xiinꞌ taꞌanꞌ ra̱ ndii:
33 Os discípulos perguntavam uns aos outros: Alguém lhe teria trazido de comer?
34 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
34 Disse-lhes Jesus: Meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou e cumprir a sua obra.
35 Ndoꞌó kaꞌán ndii: “Ku̱miꞌ taꞌan yoo̱ꞌ ka̱ kuní, te̱ na̱ka̱ya̱ e̱ꞌ ña̱ saviꞌ”, kachi ndo̱ꞌ. Ndisu̱ yuꞌu̱ kaꞌán xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii, nda̱ni̱ꞌi̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ, te̱ ko̱to̱ ndo̱ꞌ ña̱ savi̱ꞌ ña̱ itaꞌ ndi̱a̱kanꞌ, xa̱ ni̱ chichi̱ ndo̱o̱ a̱.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses e vem a colheita? Eis que vos digo: levantai os vossos olhos e vede os campos, porque já estão brancos para a ceifa.
36 Te̱ te̱ nakaya a̱ ndii, ña̱ va̱ꞌa̱ kanando ra̱, te̱ ña̱ nakaya ra̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ ne̱ na̱ti̱i̱n kivi̱ꞌ ñu̱u̱ ña̱ kö̱o̱ꞌ kivi̱ꞌ ndiꞌiꞌ. Sa̱kanꞌ te̱ va̱ꞌa̱ ingaꞌ ku̱ni̱ naa kuuꞌ te̱ ni̱ chi̱ꞌi̱ a̱ xiinꞌ te̱ na̱ka̱ya̱ a̱ ja̱a̱nꞌ.
36 O que ceifa recebe o salário e ajunta fruto para a vida eterna; assim o semeador e o ceifador juntamente se regozijarão.
37 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ ña̱ nda̱ku kaꞌán ne̱ yivi̱ꞌ kii̱ꞌ kaꞌán ni̱a̱ ndii: “I̱i̱n nda̱a̱ꞌ ra̱ nduuꞌ te̱ chiꞌiꞌ, te̱ i̱nga̱ ra̱ nduuꞌ te̱ nakaya ña̱ savi̱ꞌ”, kachi ni̱a̱.
37 Porque eis que se pode dizer com toda verdade: Um é o que semeia outro é o que ceifa.
38 Yuꞌu̱ ndii, ni̱ ti̱ꞌviꞌ i̱ ndoꞌó te̱ na̱ka̱ya̱ ndo̱ꞌ ña̱ saviꞌ miiꞌ nï̱ chi̱ꞌi̱ ndo̱ꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii tu̱ku̱ te̱ yivi̱ꞌ ni̱ sa̱ndoꞌoꞌ xiinꞌ mi̱iꞌ, ndisu̱ ndoꞌó nduuꞌ te̱ ni̱ ki̱e̱e̱ va̱ꞌa̱ nuu̱ꞌ chu̱u̱n ña̱ ni̱ xa̱a̱ te̱ ja̱a̱nꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
38 Enviei-vos a ceifar onde não tendes trabalhado; outros trabalharam, e vós entrastes nos seus trabalhos.
39 Te̱ kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ Samaria, ne̱ ndieeꞌ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ i̱ni̱ ni̱a̱ ni̱ xi̱ni̱ ni̱a̱ Jesús xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ ndi̱e̱e̱ yu̱ꞌuꞌ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n aꞌ ndii: “Ni̱ kaꞌa̱n te̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ i̱ sa̱kuuꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ i̱.”
39 Muitos foram os samaritanos daquela cidade que creram nele por causa da palavra da mulher, que lhes declarara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kuiiꞌ ni̱ nde̱kui̱e̱ ne̱ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ni̱a̱ xiinꞌ a̱ ña̱ ndoo̱ a̱ ñu̱u̱ ni̱a̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ ndoo̱ a̱ i̱kanꞌ uvi̱ taꞌan kivi̱ꞌ.
40 Assim, quando os samaritanos foram ter com ele, pediram que ficasse com eles. Ele permaneceu ali dois dias.
41 Te̱ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ni̱ i̱ni̱ xini ña̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ni̱a̱.
41 Ainda muitos outros creram nele por causa das suas palavras.
42 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ni̱a̱ xiinꞌ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
42 E diziam à mulher: Já não é por causa da tua declaração que cremos, mas nós mesmos ouvimos e sabemos ser este verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xkaꞌndi̱a̱ uvi̱ ta̱ꞌan kivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ na̱ꞌi̱n tu̱ku̱u̱ a̱ i̱chiꞌ te̱ kuaꞌa̱n a̱ ñu̱ꞌuꞌ Galilea.
43 Passados os dois dias, Jesus partiu para a Galiléia.
44 Sa̱kanꞌ ña̱ mi̱iꞌ Jesús ni̱ kaꞌa̱n ña̱ nde̱e̱ i̱i̱n te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí ndii, kö̱o̱ꞌ xitoꞌ kaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ñu̱u̱ mi̱iꞌ ra̱.
44 {Ele mesmo havia declarado que um profeta não é honrado na sua pátria.}
45 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ na̱xa̱a̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Galilea ndii, ni̱ na̱ti̱i̱n va̱ꞌa̱ ña̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ kuaꞌa̱ꞌ ni̱a̱ ni̱ xi̱ni̱ chu̱u̱n kaꞌnuꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ a̱ ñu̱u̱ Jerusalén kii̱ꞌ ni̱ yoo̱ vi̱koꞌ pascua. Kua̱chi̱ ndii ni̱ xaꞌa̱n tu̱ ne̱ ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ ni̱ yoo̱ vi̱koꞌ ja̱a̱nꞌ.
45 Chegando à Galiléia, acolheram-no os galileus, porque tinham visto tudo o que fizera durante a festa em Jerusalém; pois também eles tinham ido à festa.
46 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱a̱ tu̱ku̱u̱ a̱ ñu̱u̱ Caná, ña̱ kanduꞌu̱ꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ Galilea ja̱a̱nꞌ, miiꞌ ni̱ sa̱na̱nduuꞌ a̱ ti̱kui vino. Te̱ ñu̱u̱ Capernaum ni̱ yoo̱ i̱i̱n te̱ xachuunꞌ nuu̱ꞌ i̱i̱n rey, te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ku̱ni̱ ku̱vi̱ siꞌe̱ ra̱.
46 Ele voltou, pois, a Caná da Galiléia, onde transformara água em vinho. Havia então em Cafarnaum um oficial do rei, cujo filho estava doente.
47 Kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ te̱ ja̱a̱nꞌ kuento ña̱ ni̱ ki̱e̱e̱ Jesús ñu̱ꞌuꞌ Judea, te̱ ni̱ na̱xa̱a̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Galilea ndii, ni̱ xaꞌa̱n ra̱ miiꞌ iinꞌ a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ndaꞌvi ra̱ xiinꞌ a̱ ña̱ sa̱a̱ a̱ ña̱ va̱ꞌa̱, te̱ na̱kaa̱ꞌ a̱ ñu̱u ra̱, te̱ sa̱ndaꞌa a̱ tiaa̱ siꞌe̱ ra̱, te̱ xa̱ kuni ku̱vi̱ kuii.
47 Ao ouvir que Jesus vinha da Judéia para a Galiléia, foi a ele e rogou-lhe que descesse e curasse seu filho, que estava prestes a morrer.
48 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
48 Disse-lhe Jesus: Se não virdes milagres e prodígios, não credes...
49 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ ndisoꞌ chuunꞌ vie̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
49 Pediu-lhe o oficial: Senhor, desce antes que meu filho morra!
50 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
50 Vai, disse-lhe Jesus, o teu filho está passando bem! O homem acreditou na palavra de Jesus e partiu.
51 Te̱ kii̱ꞌ nakaa̱ꞌ ra̱ kuaꞌa̱n nuꞌu̱ ra̱ ndii, ni̱ ki̱xi̱n na̱taꞌanꞌ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱ xiinꞌ ra̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ ra̱ ña̱ xa̱ ni̱ nda̱ꞌa̱ siꞌe̱ ra̱.
51 Enquanto ia descendo, os criados vieram-lhe ao encontro e lhe disseram: Teu filho está passando bem.
52 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ te̱ xiinꞌ siꞌe̱ ndee hora ni̱ xa̱ꞌaꞌ va̱ꞌa̱ kuni siꞌe̱ ra̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ na̱kui̱i̱n te̱ ja̱a̱nꞌ ndii:
52 Indagou então deles a hora em que se sentira melhor. Responderam-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ xi̱ni̱ te̱ nduuꞌ yu̱vaꞌ ja̱a̱nꞌ ña̱ sa̱va̱ ni̱ hora ja̱a̱nꞌ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii: “Xa̱ ni̱ nda̱ꞌa̱ siꞌe̱ u̱nꞌ”, ni̱ kachi̱ a̱. Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na i̱ni̱ ra̱ xini ra̱ Jesús xiinꞌ sa̱kuuꞌ ne̱ ndieeꞌ vi̱ꞌe̱ ra̱.
53 Reconheceu o pai ser a mesma hora em que Jesus dissera: Teu filho está passando bem. E creu tanto ele como toda a sua casa.
54 Te̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ chu̱u̱n kaꞌnuꞌ, ña̱ uvi̱, ña̱ ni̱ xa̱a̱ Jesús kii̱ꞌ ndi̱ꞌi̱ ni̱ ki̱e̱e̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Judea, te̱ ni̱ na̱xa̱a̱ a̱ ñu̱ꞌuꞌ Galilea ja̱a̱nꞌ.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez, depois de voltar da Judéia para a Galiléia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.