Tito 1
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVI
1 Yùhù nduí Pablo, iin ana xinúcuáchí nùù Dios. Ñàyùcàndùá xicánúí cáhìn xì nèhivì sàhà‑ñá vàtùni sàà nècuàchì sànì nacàxin‑ya cunindisá‑néyà. Vàchi ñà‑jaàn nduú chuun nì nìhí nùù Jesucristu quide, dandu cundaà ini nèhivì índù‑ñá nduú palabra ndàcuisì sàhà nansa cahvi viì‑ndàyá,
1 Paulo, servo de Deus e apóstolo de Jesus Cristo para levar os eleitos de Deus à fé e ao conhecimento da verdade que conduz à piedade,
2 xì sàhà stná tnùndé ini ndiatu‑nda ñà‑nìhì‑ndà vida ndiaha nicanicuahàn, vàchi ndè na táyôo ñuhìví, sànì quida‑ya comprometer nìhìtáhvì‑ndà ducán, te mii‑yá, mà nunca dandahví‑yàndó.
2 fé e conhecimento que se fundamentam na esperança da vida eterna, a qual o Deus que não mente prometeu antes dos tempos eternos.
3 Te vichi sànì dàtúi‑ya palabra mà, vàchi sànì sàà meru tiempu tùia, te cunitnùhu‑ndañá. Ñàyùcàndùá, xicánúí cachítnùhi palabra mà nacua nì dàndàcú‑yá nùí quide, vàchi mii‑yá, cuní‑yà dacácu‑ya (nsidaa) nèhivì.
3 No devido tempo, ele trouxe à luz a sua palavra, por meio da pregação a mim confiada por ordem de Deus, nosso Salvador,
4 Pues, vichi tiaí tutu yohó nùù mii‑ní, Tito, vàchi nahi dèhe ndise nduu‑ní, ñà‑iin‑ni sànì xinindisá stná‑ní ichì váha. Ñàyùcàndùá, xícàn tàhví nùù Yua‑nda Dios xì Stoho‑ndà Jesucristu, divi ana nì dàcácu xi‑nda, te xíquèn ñà‑nì cuáha‑ya mii‑ní cuàhà gracia xi‑ya, te ni cúndéhe ndahví stná‑yà mii‑ní; contentu ni coo‑ní quida‑ya.
4 a Tito, meu verdadeiro filho em nossa fé comum: Graça e paz da parte de Deus Pai e de Cristo Jesus, nosso Salvador.
5 Na ní quei ndé iá‑nî jaàn ñuu Creta, nì cachì xì‑ní ñà‑nì ndóo‑ní daxínu‑ní chuun cumánì vá. Te iin chuun ma nduú ñà‑nacàxin‑nda nècuàchì cunuù xì nèhivì xí Dios iin iin ñuu. Ñàyùcàndùá, nacua nì cachì xì‑ní, divi ducán quida‑ní.
5 A razão de tê-lo deixado em Creta foi para que você pusesse em ordem o que ainda faltava e constituísse presbíteros em cada cidade, como eu o instruí.
6 Doco cuisì tiàa còò falta‑xi ni cácúndúú ana nacàxin ma. Vàchi xiñuhu cunduu‑ne tiàa iá xì imindaa nècuàchì vehe‑xi, te ni cúndúú stná‑nè iin ana iníní víi dèhe‑xi, vàchi nú cachí nèhivì escandaloso dèhe‑ne, te ò có‑ìá sahnú inià, dandu màsà quéé nècuàchìmà nombradu.
6 É preciso que o presbítero seja irrepreensível, marido de uma só mulher, e tenha filhos crentes que não sejam acusados de libertinagem ou de insubmissão.
7 Vàchi iin tiàa inúù xì nèhivì cahvi xi Dios, icúmí‑nê cunduu‑ne iin nècuàchì còò falta‑xi, vàchi divi mii‑yá nduú ana xinúcuáchí‑nê nùù‑xí. Ñàyùcàndùá, màsà cúndúú‑né nècuàchì cuadú, ò iin nècuàchì xídà yàchì inì‑xi; còó. Ni màsà cúndúú stná‑nè ana tùha coho, ò iin nècuàchì cáhàn tèhìì. Ni màsà cúndúú stná‑nè iin ana cuú inì‑xi sàhà dìhùn.
7 Por ser encarregado da obra de Deus, é necessário que o bispo seja irrepreensível: não orgulhoso, não briguento, não apegado ao vinho, não violento, nem ávido por lucro desonesto.
8 Te xiñuhu cunduu stná‑nè iin tiàa cudíì inì‑xi dayáha visita vehe‑xi; iin nèhivì cudíì inì‑xi sàhà nsidanicuú chuun vàha ni cúndúú‑né. Doco màsà cúndúú‑né nècuàchì quidá nansa ni nì cui xi mii‑xí; còó. Nècuàchì sahnú inì‑xi ni cúndúú‑né, nècuàchì ìì ndisa inì‑xi, vàchi nsidaa nècuàchì inúù mà, xiñuhu cunduu‑ne nècuàchì ndàcuisì inì‑xi.
8 É preciso, porém, que ele seja hospitaleiro, amigo do bem, sensato, justo, consagrado, tenha domínio próprio
9 Iin‑ni xiñuhu cunchicùn viì‑né palabra ndàcuisì xí‑yá nacua nì dàcuàhá nèhivì‑né, dandu vàtùni nacuàhandee stnahá ini‑nè, te nìhì stná‑nè naxiconihí víi‑né nùù nècuàchì xítnùhu, vàchi divi dàñùhù ndàcuisì nduá nì dàcuàhá‑né.
9 e apegue-se firmemente à mensagem fiel, da maneira como foi ensinada, para que seja capaz de encorajar outros pela sã doutrina e de refutar os que se opõem a ela.
10 Vàchi cunaha‑ní, ndoó cuàhà nèhivì chináhá ndevàha iin palabra loco, te dandahví uun‑ne nèhivì. Nècuàchì chicá quidá ducán xínduu nècuàchì raza Judea.
10 Pois há muitos insubordinados, que não passam de faladores e enganadores, especialmente os do grupo da circuncisão.
11 Ñàyùcàndùá, xiñuhu cadi xì núù‑né. Vàchi dava xaan sànì dacà‑né dìnì nsidanicuú nèhivì ndoó iin vehe. Te dècuèndè quíyàhvi stná‑nè na chináhá‑nè palabra chicuéhè mà; ñàyùcàndùá, dìhùn chicuéhè nduú stná ñà‑ndùá níhì‑né mà.
11 É necessário que eles sejam silenciados, pois estão arruinando famílias inteiras, ensinando coisas que não devem, e tudo por ganância.
12 — ausente —
12 Um dos seus próprios profetas chegou a dizer: "Cretenses, sempre mentirosos, feras malignas, glutões preguiçosos".
13 — ausente —
13 Tal testemunho é verdadeiro. Portanto, repreenda-os severamente, para que sejam sadios na fé
14 Màsà quíhín casu gà‑nè ñà‑ndùú cuentu uun nacání tè‑raza Judea xì‑né; ni màsà cúníní gá stná‑nè ñà‑ndùá dandacú ni‑iin nèhivì sànì tùcù ichì ndàcuisì.
14 e não dêem atenção a lendas judaicas nem a mandamentos de homens que rejeitam a verdade.
15 Nú iá ndoo ndisa anima‑ndà, dandu ndiaha gá iá nsidaa ñà‑ìá ñuhìví nùù‑ndà. Doco nèhivì nihnú sìquini inì‑xi, te có‑xìníndísâ‑né, còò ni‑iñàha nduú ñà‑viì nùù‑né, vàchi dècuèndè stná sàxìnítnùní‑nè có‑ìá viì gáˋ. Ni có‑cùcáhán gâ nùù‑né ñà‑quini guá nihnú ini‑nè.
15 Para os puros, todas as coisas são puras; mas para os impuros e descrentes, nada é puro. De fato, tanto a mente como a consciência deles estão corrompidas.
16 Vàchi ndahví gà modo xi‑ne, mà túha‑ne cunini‑ne, ñàyùcàndùá mà cúí quida‑ne ni‑iin chuun viì. Mate cachí‑nè ináhá‑nê Dios, doco còó, vàchi sàhà modo quidá‑né, ñà‑jaàn cundáà ini‑ndà sànì nacuaà‑néyà.
16 Eles afirmam que conhecem a Deus, mas por seus atos o negam; são detestáveis, desobedientes e desqualificados para qualquer boa obra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tito 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.