Tiago 3
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH
1 Chicá vàha màsà cúndúú cuáhà‑ndà nècuàchì chináhá (palabra ìì), ñánì, vàchi cunaha‑nsiá, chicá icúmí‑yâ nandacàn‑yà cuenta nùù nsiùhù nècuàchì chináhá.
1 Meus irmãos, somente poucos de vocês deveriam se tornar mestres na Igreja, pois vocês sabem que nós, os que ensinamos, seremos julgados com mais rigor do que os outros.
2 Nsidaa‑nda, cuàhà falta quida‑nda. Te nú mà túha‑nda cachi‑ndà ni‑iin ñà‑có‑ndiàá, dandu iin nèhivì quidá víi ndisa sàndùù‑ndà, vàchi sànì cutùha‑nda cadi‑ndà nùù nsidaa ñà‑chìcuéhè vihini sàà‑ndà quida‑nda.
2 Todos nós sempre cometemos erros. Quem não comete nenhum erro no que diz é uma pessoa madura, capaz de controlar todo o seu corpo.
3 Cundehè‑ndà idu, chicáá‑ndà frenu yuhù‑sí sàhà‑ñá cunini‑sìndó, dandu vàtùni cuitàndòò‑ndàsí mate nahnú‑si.
3 Até na boca dos cavalos colocamos um freio para que nos obedeçam e assim fazemos com que vão aonde queremos.
4 Stná barcu, mate nahnú cuáhà‑nú, te ndee caná tàchì dàndiàchì xì‑nú, doco cuisì iin yutnù chipàlá tii nduá dacaca‑xi‑nú cùhùn‑ndà ndéni nì cui cahan‑nda.
4 Pensem no navio: grande como é, empurrado por ventos fortes, ele é guiado por um pequeno leme e vai aonde o piloto quer.
5 Te divi ducán iá stná yuhù‑ndà. Tiá, doco cuàhà gá chuun nahnú chiñúhà. (Ináhá‑ndá), cuisì iin ñuhu tii cui dacuícùn xì inicutu iin yucù cahnú, te coco nsidaámà.
5 É isto o que acontece com a língua: mesmo pequena, ela se gaba de grandes coisas. Vejam como uma grande floresta pode ser incendiada por uma pequena chama!
6 Te nacua quidá ñuhu mà, ducán quidá stná yuhù‑ndà: cuàhà sàstnùhù chuun quini cáhàn sàhà‑xí. Iáˋ nùù cuerpu xi‑nda, doco mà úhì dacúnsídá cuàcha‑ndó. Inii vida xi‑nda, ducán quidá yuhù‑ndà, cuàhà gá chuun daquíñúhà, te ¿índù divi níhàˊ cachí quini guáˋ? Pues divi nùù ñà‑malu.
6 A língua é um fogo. Ela é um mundo de maldade, ocupa o seu lugar no nosso corpo e espalha o mal em todo o nosso ser. Com o fogo que vem do próprio inferno, ela põe toda a nossa vida em chamas.
7 Nsidanicuú clase quisì, vàtùni ndumansú‑si quida nèhivì, a ducán nduú‑si quisì yùcù, ò laa, ò quisì cuàtì, o quisì mar, nsidanicuú clase‑si sànì nsidamansú nèhivì‑sí.
7 O ser humano é capaz de dominar todas as criaturas e tem dominado os animais selvagens, os pássaros, os animais que se arrastam pelo chão e os peixes.
8 Doco yuhù‑ndà, còó; tàñáha ga cundee ni‑iin nèhivì nùá. Iin mal nduá; mà cándísâ dandacu‑nda nùá. Na ian quidá iin tàtnà dàná, ducán quidá stnáˋ, vàchi chituá ñà‑có‑ndiàá.
8 Mas ninguém ainda foi capaz de dominar a língua. Ela é má, cheia de veneno mortal, e ninguém a pode controlar.
9 Xì yuhù‑ndà naquímánì‑ndà Yua‑nda Dios, te después divi‑nia (vihini) canàhá‑ndà xì ñanìtnaha‑nda, mate nahi mii‑yá iá stná‑nè, vàchi nacua iá mii‑yá, ducán nì quidayucun stná‑yàndó.
9 Usamos a língua tanto para agradecer ao Senhor e Pai como para amaldiçoar as pessoas, que foram criadas parecidas com Deus.
10 Mismo yuhù‑ndà sànì naquimanì‑ndà mii‑yá, te nì canàhá stná‑ndà (xì ñanìtnaha‑nda). Pues cunaha‑nsiá, mà váha quida‑nda ducán, ñánì.
10 Da mesma boca saem palavras tanto de agradecimento como de maldição. Meus irmãos, isso não deve ser assim.
11 Vàchi iin tè‑dòcò, iin‑ni ndéà tècuìí vàha, te ò iin‑ni ndéà tècuìí ùhà.
11 Por acaso pode a mesma fonte jorrar água doce e água amarga?
12 Te ò iin yutnù, ¿a vátùni cucàa quisì vídì‑nu nú diín yutnù nduú‑nu? Còó. Ni mà cúí cuàha stná sìhigu nùù nducu yòhò sì‑uva. Te lugar ndé caná tècuìí ùhà, có‑càná stná tècuìí vàha.
12 Meus irmãos, por acaso pode uma figueira dar azeitonas ou um pé de uva dar figos? Assim, também, uma fonte de água salgada não pode dar água doce.
13 ¿A nchichí dava‑nsia (cahan‑nsiá), te ò sànì dàcuàhá stná dava‑nsia? Nú jaan, dandu xiñuhu cunihnu ndahvi stná ini‑nsià, te quida‑nsia puru ñà‑ìá viì, dandísá, sàà cunahà xìcà nchichí ndisa‑nsia.
13 Existe entre vocês alguém que seja sábio e inteligente? Pois então que prove isso pelo seu bom comportamento e pelas suas ações, praticadas com humildade e sabedoria.
14 Doco nú tùha‑nsia cumbìdia cuàhà ini‑nsià, ò cuísi sàhà mii‑nsiá nacání ini‑nsià, dandu màsà cáchí gà‑nsià nchichí‑nsià, vàchi có‑ndùá ñà‑ndáà; tnùhu nduá.
14 Mas, se no coração de vocês existe inveja, amargura e egoísmo, então não mintam contra a verdade, gabando-se de serem sábios.
15 Vàchi modo xi‑nsia mà, có‑ndùá nahi palabra nchichí vàxi nùù mii‑yá iá ansivi. Vàchi nú cutu cáhàn nchichí‑ndà, te có‑quìdá víi‑nda, dandu náhà xìcà, cuisì ñuhìví yohó vàxi palabra mà; dìnì nèhivì ùún nì quea, te divi ñà‑malu nì chitnùní ini xán.
15 Essa espécie de sabedoria não vem do céu; ela é deste mundo, é da nossa natureza humana e é diabólica.
16 Vàchi nú cumbídiâ ini nèhivì, te cuadú‑nè, dandu seguru cundoo stná‑nè náâ stnahá‑né, te quida stná‑nè nsidanuu clase chuun có‑ndiàá.
16 Pois, onde há inveja e egoísmo, há também confusão e todo tipo de coisas más.
17 Doco nú nchichí ndisa‑nda quidá mii‑yá iá ansivi, dandu ñà‑sànì ndu‑iì sàxìnítnùní‑ndà nduá, te tùha‑nda cundoo manì‑ndà; mà dáná‑ndá. Cáhàn viì stná‑ndà xì nèhivì, te cundehè ndahví stnahá stná‑ndà, vàchi vàha ini‑ndà, iin‑ni cáhàn ndàà‑ndà nacua iá iin chuun, mà dánánî uun‑nda.
17 A sabedoria que vem do céu é antes de tudo pura; e é também pacífica, bondosa e amigável. Ela é cheia de misericórdia, produz uma colheita de boas ações, não trata os outros pela sua aparência e é livre de fingimento.
18 Cunaha‑nsiá, nú cuní‑ndà cunduu‑nda nèhivì quidá víi ndisa, dandu vivìí‑ni ni cáhàn‑ndà xì ñanìtnaha‑nda sàhà‑ñá cundoo manì nsidaa‑nda, vàchi ducán queamà na ian chìhì‑ndà iin tata vàha, dandu después ndanchito iin cosecha ndiaha.
18 Pois a bondade é a colheita produzida pelas sementes que foram plantadas pelos que trabalham em favor da paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.