Romanos 9
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH
1 Nèhivì xí Cristu nduí, te ináhá‑yâ ñà‑ndáà nduá (cuàhìn cachì xì‑nsiá); te icúmî cachi ndàì xì‑nsiá, vàchi inácáá stná Espíritu Ìì xí Dios inì, ñàyùcàndùá, ináhî ini anímè ñà‑ndáà nduá cuàhìn cachì yohó.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá tnùnsí ini iéˋ, te nicanicuahàn iá ñà‑ndùá dandoho‑xí,
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 vàchi (nacání inì) sàhà ñanìtnahi, divi nèhivì raza xi. Dispuestu iéˋ nìhìchìhén, te ndañuhí nùù Cristu nì cùí (sàhà‑ñá ni sáà tnahi càcu‑ne nùù‑yá).
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Vàchi divi descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú stná‑nè, te quidá stná‑yà cuenta na ian dèhe‑ya nduú stná‑nè; mahì mii‑né nìsa itnuù ndiaha‑yá. Dècuèndè nì ndatnuhu sahnú stná‑yà xì‑né, te nì saquin‑yà iin tratu, nì sàha‑yanè ley ìì xí‑yá. Te nì cachitnùhu stná‑yà nansa cunucuachi‑né nùù‑yá na cahvi‑néyà. Te cuàhà gá ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer xì‑né.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Te yohòtéhè primeru‑nè, divi yohòtéhè xìì‑nsí, (cuàhà gá fama‑nè) nì sàcòo; te iin nèhivì ñuu‑nsì nì sanduu stná dihi Cristu. Te Cristu, nicanicuahàn naquimanì‑ndà mii‑yá, vàchi Dios nduú‑yá, te dandacú‑yá nùù nsidanicuú iñàha, amén.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Doco nsidaa ñà‑ndùá nì cachi Dios (sàhà raza‑nsì mà), màsà cúníhnú ini‑ndà sànì yàha uan. Vàchi màdì nsidaa descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú ndisa nèhivì ìì xí raza mà.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Mate descendencia xi Abraham nduú‑né, doco có‑cùní cachàmà ñà‑ndùú ndisa stná‑nè cuenta xi Abraham, vàchi nì cachi Dios xì nècuàchì sàhnù‑mà ñà‑cuisì descendencia xi dèhe‑ne Isaac cunduu nècuàchì nìhìtáhvì.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Te palabra jaàn cuní cachi ñà‑còò ni‑iin nèhivì cunduu dèhe ndisa Dios sàhà cuisì raza‑nè. Còó, dèhe‑ya nduú nsidaa ana nì saquin‑yà iin compromisu sàhà‑xí.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Vàchi (ducán nduú modó nì quesaa dèhe Abraham); vàchi nì ìa iin palabra nì cachi sahnú‑yá xì nècuàchìmà, divi ñà‑yòhó: “Iin quìvì señaladu icúmî quixi, te daa sá‑ìá dèhe (ñahàdìhí‑nî nani) Sara”.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Doco cunaha‑nsiá, màdì cuísi ñà‑jaàn nduá iá, vàchi iá stná ñà‑ndùá nì cuu xi Rebeca, ñahàdìhí xìì‑nsí Isaac. Na ñuhú dèhe‑ne nduú cuatí,
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Te ducán nì cachi stná‑yà nùù tutu ìì: “Jacob cuú inì sàhà‑xí, doco Esaú, còó, có‑xìñùhí‑te”, nì cachi‑yà.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Doco nú ducán nduá, ¿a ñá‑cô‑quìdá víi Dios nduámà? Còó, ¡màsà nunca cachi‑ndà ducán!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Vàchi dohó nì cachi stná‑yà xì Moisés: “Cuisì yùhù icúmî cachì ana cundehè ndahvíˋ, te ana cuàhìn cuhi inì”.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Ñàyùcàndùá, màdì ñá‑ndùá cuní nèhivì quida‑ne nduú ñà‑cundiaa, ni màdì stná ñà‑ndùá sáhandee íní‑nè quida‑ne; còó, cuisì cundiaa ñà‑cundehè ndahví‑yànè.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Vàchi nùù tutu ìì itándiaa palabra yohó nì cachi Dios xì rey ñuu Egipto nani Faraón: “Yùhù, sànì chitnùní inì cunduu‑ní iin rey, doco ¿índù chuun? Cuisì sàhà‑ñá cundeí nùù‑ní xì poder cahnú xí, dandu cundaà ini nèhivì inicutu ñuhìví sàhí, nansa iá poder xi”, nì cachi‑yà.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Ñàyùcàndùá, nú ducán cuní‑yà, vàtùni cundehè ndahví‑yà iin nèhivì, te inga‑nè nsidacaxin‑yá anima‑xi.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Doco (sàhà ñà‑jaàn) vihini cachi stná iin nèhivì: “Nú ducán quidá Yua‑nda Dios, dandu có‑ndìá ìcà‑yá cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda, vàchi mii‑yá nduú‑yá mii‑yá, te ¿ndíà quida ndohó?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Doco còó, màsà cáchí‑ndà ducán, vàchi có‑ndùdává‑ndá xí mii‑yá, te ¿índù chuun cachí‑ndà ducán xi‑yá? Vàchi ni cachí‑ndà iá iin quìdi nì quidavàha iin nèhivì. ¿A vátùni nú ni cacháˋ xì‑né: “¿Índù chuun dohó nì quidavàha‑ní yùhù?” Còó,
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 vàchi icúmí tiàa ma derechu quidavàha‑neà nansa ni cúdíì ini‑nè. Vàtùni tnii‑ne chii barru, te tavà‑né iin quìdi finu, dandu quihin stná‑nè inga iyuhá, te quidayucun stná‑nè inga quìdi chicá corriente.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Pues ducán stná xì mii‑yá, mate cuní‑yà dacuní‑yà nèhivì (xicá ichì malu) ñà‑fuerte guá castigu xi‑ya, te ñà‑càhnù‑guá poder xi‑ya, doco caní tiempu nì quidandee ini‑yà sàhà‑né mate ndiá ìcà‑né nìhì‑né castigu, te xínduu‑ne cuisì ana icúmí ndañuhu yàchì quida‑ya, (nahi quìdi corriente mà).
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Doco ndohó, còó, (tucu iá), vàchi na iin quìdi finu nduu‑nda nùù‑yá, te cuní‑yà cundaà stná ini nèhivì ñà‑ndiaha guá quidá‑yá xì ana indéhe ndahví‑yà. Te divi nècuàchì cundiátû mà nduú ndohó nècuàchì nì chitnùní ini‑yà nìhìtáhvì xì tnùñuhu ndiaha xí‑yá.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Ñàyùcàndùá, nì cana‑ya nsidanicuú ndohó, màdì cuísi nèhivì raza Judea.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Vàchi dohó cachí stná tutu nì tiaa Oseas sànaha ndé cachí Dios palabra yohó:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Vàchi nèhivì ñuu ndé nì cachì ñà‑có‑ndùú‑né nèhivì xí, pues divi‑ne cunduu‑ne dèhe ndisa yùhù ana nduú Dios vivu.
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Doco nècuàchì Israel, dohó nì tiaa Isaías sàhà‑né: “Mate cuáhà gá nècuàchì Israel ndoó nahi ñusì cuàtì ndoó yuhù mar, doco sacu‑nè icúmí càcu,
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 vàchi ñà‑ndùá sànì cachi Stoho‑ndà Señor quida‑ya ñuhìví yohó, yàchì icúmí‑yâ daxínu dahuun‑yañà”.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Daaní, ñà‑yòhó nì cachi stná Isaías mà:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Nú ducán nduá, dandu ¿nansa cachi‑ndà sàhà nècuàchì có‑ndùú raza Israel? (Pues dohó cachi‑ndà): mate cónì sánándúcú‑nê nansa cui ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco vichi vàtùni nìhìtáhvì‑né ducán nú ni cúníndísâ‑néyà.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Doco nècuàchì Israel, mate nchícùn‑nè iin ley tuxí ini‑nè ñà‑ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco còó, cónì níhì‑né natùi‑ne nùù‑yá ducán.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Te ¿índù chuun? Pues divi sàhà‑ñá cuní‑nè nìhìtáhvì‑né sàhà cuisì obra quidá‑né, te màdì sáhà ñà‑nìhnú ini‑nèyà. Vàchi (na ní cuduchi ini‑nè sàhà Jesús), dandu nì cuu xi‑né na iin nèhivì nì saquìhi sàhà‑xí iin yùù, te nì sàcasàn‑né.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Vàchi divi ducán nì cachi Dios nùù tutu ìì, (ndé cachí‑yà):
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.