Romanos 9

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nèhivì xí Cristu nduí, te ináhá‑yâ ñà‑ndáà nduá (cuàhìn cachì xì‑nsiá); te icúmî cachi ndàì xì‑nsiá, vàchi inácáá stná Espíritu Ìì xí Dios inì, ñàyùcàndùá, ináhî ini anímè ñà‑ndáà nduá cuàhìn cachì yohó.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, e a minha consciência confirma isso por meio do Espírito Santo:
2 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá tnùnsí ini iéˋ, te nicanicuahàn iá ñà‑ndùá dandoho‑xí,
2 sinto grande tristeza e tenho incessante dor no coração.
3 vàchi (nacání inì) sàhà ñanìtnahi, divi nèhivì raza xi. Dispuestu iéˋ nìhìchìhén, te ndañuhí nùù Cristu nì cùí (sàhà‑ñá ni sáà tnahi càcu‑ne nùù‑yá).
3 Porque eu mesmo desejaria ser amaldiçoado, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas segundo a carne.
4 Vàchi divi descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú stná‑nè, te quidá stná‑yà cuenta na ian dèhe‑ya nduú stná‑nè; mahì mii‑né nìsa itnuù ndiaha‑yá. Dècuèndè nì ndatnuhu sahnú stná‑yà xì‑né, te nì saquin‑yà iin tratu, nì sàha‑yanè ley ìì xí‑yá. Te nì cachitnùhu stná‑yà nansa cunucuachi‑né nùù‑yá na cahvi‑néyà. Te cuàhà gá ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer xì‑né.
4 São israelitas. A eles pertence a adoção, assim como a glória, as alianças, a promulgação da Lei, o culto e as promessas.
5 Te yohòtéhè primeru‑nè, divi yohòtéhè xìì‑nsí, (cuàhà gá fama‑nè) nì sàcòo; te iin nèhivì ñuu‑nsì nì sanduu stná dihi Cristu. Te Cristu, nicanicuahàn naquimanì‑ndà mii‑yá, vàchi Dios nduú‑yá, te dandacú‑yá nùù nsidanicuú iñàha, amén.
5 Deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém!
6 Doco nsidaa ñà‑ndùá nì cachi Dios (sàhà raza‑nsì mà), màsà cúníhnú ini‑ndà sànì yàha uan. Vàchi màdì nsidaa descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú ndisa nèhivì ìì xí raza mà.
6 E não pensemos que a palavra de Deus falhou. Porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas,
7 Mate descendencia xi Abraham nduú‑né, doco có‑cùní cachàmà ñà‑ndùú ndisa stná‑nè cuenta xi Abraham, vàchi nì cachi Dios xì nècuàchì sàhnù‑mà ñà‑cuisì descendencia xi dèhe‑ne Isaac cunduu nècuàchì nìhìtáhvì.
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos filhos. Pelo contrário: “Por meio de Isaque será chamada a sua descendência.”
8 Te palabra jaàn cuní cachi ñà‑còò ni‑iin nèhivì cunduu dèhe ndisa Dios sàhà cuisì raza‑nè. Còó, dèhe‑ya nduú nsidaa ana nì saquin‑yà iin compromisu sàhà‑xí.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que são contados como descendência.
9 Vàchi (ducán nduú modó nì quesaa dèhe Abraham); vàchi nì ìa iin palabra nì cachi sahnú‑yá xì nècuàchìmà, divi ñà‑yòhó: “Iin quìvì señaladu icúmî quixi, te daa sá‑ìá dèhe (ñahàdìhí‑nî nani) Sara”.
9 Porque a palavra da promessa é esta: “Por esse tempo voltarei, e Sara terá um filho.”
10 Doco cunaha‑nsiá, màdì cuísi ñà‑jaàn nduá iá, vàchi iá stná ñà‑ndùá nì cuu xi Rebeca, ñahàdìhí xìì‑nsí Isaac. Na ñuhú dèhe‑ne nduú cuatí,
10 E isto não aconteceu somente com ela, mas também com Rebeca, ao conceber de um só, de Isaque, nosso pai.
11 — ausente —
11 E os gêmeos ainda não eram nascidos, nem tinham feito o bem ou o mal — para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama —,
12 — ausente —
12 quando foi dito a Rebeca: “O mais velho será servo do mais moço.”
13 Te ducán nì cachi stná‑yà nùù tutu ìì: “Jacob cuú inì sàhà‑xí, doco Esaú, còó, có‑xìñùhí‑te”, nì cachi‑yà.
13 Como está escrito: “Amei Jacó, porém desprezei Esaú.”
14 Doco nú ducán nduá, ¿a ñá‑cô‑quìdá víi Dios nduámà? Còó, ¡màsà nunca cachi‑ndà ducán!
14 Que diremos, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Vàchi dohó nì cachi stná‑yà xì Moisés: “Cuisì yùhù icúmî cachì ana cundehè ndahvíˋ, te ana cuàhìn cuhi inì”.
15 Pois ele diz a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia e terei compaixão de quem eu tiver compaixão.”
16 Ñàyùcàndùá, màdì ñá‑ndùá cuní nèhivì quida‑ne nduú ñà‑cundiaa, ni màdì stná ñà‑ndùá sáhandee íní‑nè quida‑ne; còó, cuisì cundiaa ñà‑cundehè ndahví‑yànè.
16 Assim, pois, isto não depende de quem quer ou de quem corre, mas de Deus, que tem misericórdia.
17 Vàchi nùù tutu ìì itándiaa palabra yohó nì cachi Dios xì rey ñuu Egipto nani Faraón: “Yùhù, sànì chitnùní inì cunduu‑ní iin rey, doco ¿índù chuun? Cuisì sàhà‑ñá cundeí nùù‑ní xì poder cahnú xí, dandu cundaà ini nèhivì inicutu ñuhìví sàhí, nansa iá poder xi”, nì cachi‑yà.
17 Porque a Escritura diz a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu o levantei, para mostrar em você o meu poder e para que o meu nome seja anunciado em toda a terra.”
18 Ñàyùcàndùá, nú ducán cuní‑yà, vàtùni cundehè ndahví‑yà iin nèhivì, te inga‑nè nsidacaxin‑yá anima‑xi.
18 Logo, Deus tem misericórdia de quem quer e também endurece a quem ele quer.
19 Doco (sàhà ñà‑jaàn) vihini cachi stná iin nèhivì: “Nú ducán quidá Yua‑nda Dios, dandu có‑ndìá ìcà‑yá cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda, vàchi mii‑yá nduú‑yá mii‑yá, te ¿ndíà quida ndohó?”
19 Mas você vai me dizer: “Por que Deus ainda se queixa? Pois quem pode resistir à sua vontade?”
20 Doco còó, màsà cáchí‑ndà ducán, vàchi có‑ndùdává‑ndá xí mii‑yá, te ¿índù chuun cachí‑ndà ducán xi‑yá? Vàchi ni cachí‑ndà iá iin quìdi nì quidavàha iin nèhivì. ¿A vátùni nú ni cacháˋ xì‑né: “¿Índù chuun dohó nì quidavàha‑ní yùhù?” Còó,
20 Mas quem é você, caro amigo, para discutir com Deus? Será que o objeto pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 vàchi icúmí tiàa ma derechu quidavàha‑neà nansa ni cúdíì ini‑nè. Vàtùni tnii‑ne chii barru, te tavà‑né iin quìdi finu, dandu quihin stná‑nè inga iyuhá, te quidayucun stná‑nè inga quìdi chicá corriente.
21 Será que o oleiro não tem direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Pues ducán stná xì mii‑yá, mate cuní‑yà dacuní‑yà nèhivì (xicá ichì malu) ñà‑fuerte guá castigu xi‑ya, te ñà‑càhnù‑guá poder xi‑ya, doco caní tiempu nì quidandee ini‑yà sàhà‑né mate ndiá ìcà‑né nìhì‑né castigu, te xínduu‑ne cuisì ana icúmí ndañuhu yàchì quida‑ya, (nahi quìdi corriente mà).
22 Que diremos, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos de ira, preparados para a destruição,
23 Doco ndohó, còó, (tucu iá), vàchi na iin quìdi finu nduu‑nda nùù‑yá, te cuní‑yà cundaà stná ini nèhivì ñà‑ndiaha guá quidá‑yá xì ana indéhe ndahví‑yà. Te divi nècuàchì cundiátû mà nduú ndohó nècuàchì nì chitnùní ini‑yà nìhìtáhvì xì tnùñuhu ndiaha xí‑yá.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que de antemão preparou para glória?
24 Ñàyùcàndùá, nì cana‑ya nsidanicuú ndohó, màdì cuísi nèhivì raza Judea.
24 Estes vasos somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios,
25 Vàchi dohó cachí stná tutu nì tiaa Oseas sànaha ndé cachí Dios palabra yohó:
25 como também diz em Oseias: “Chamarei de ‘meu povo’ ao que não era meu povo; e de ‘amada’ à que não era amada.
26 Vàchi nèhivì ñuu ndé nì cachì ñà‑có‑ndùú‑né nèhivì xí, pues divi‑ne cunduu‑ne dèhe ndisa yùhù ana nduú Dios vivu.
26 E no lugar em que lhes foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali mesmo serão chamados ‘filhos do Deus vivo’.”
27 Doco nècuàchì Israel, dohó nì tiaa Isaías sàhà‑né: “Mate cuáhà gá nècuàchì Israel ndoó nahi ñusì cuàtì ndoó yuhù mar, doco sacu‑nè icúmí càcu,
27 Mas Isaías clama a respeito de Israel: “Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 vàchi ñà‑ndùá sànì cachi Stoho‑ndà Señor quida‑ya ñuhìví yohó, yàchì icúmí‑yâ daxínu dahuun‑yañà”.
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, de forma plena e em breve.”
29 Daaní, ñà‑yòhó nì cachi stná Isaías mà:
29 Como Isaías já disse: “Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, nós nos teríamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.”
30 Nú ducán nduá, dandu ¿nansa cachi‑ndà sàhà nècuàchì có‑ndùú raza Israel? (Pues dohó cachi‑ndà): mate cónì sánándúcú‑nê nansa cui ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco vichi vàtùni nìhìtáhvì‑né ducán nú ni cúníndísâ‑néyà.
30 Que diremos, então? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, a saber, a justificação que decorre da fé,
31 Doco nècuàchì Israel, mate nchícùn‑nè iin ley tuxí ini‑nè ñà‑ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco còó, cónì níhì‑né natùi‑ne nùù‑yá ducán.
31 e que Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 Te ¿índù chuun? Pues divi sàhà‑ñá cuní‑nè nìhìtáhvì‑né sàhà cuisì obra quidá‑né, te màdì sáhà ñà‑nìhnú ini‑nèyà. Vàchi (na ní cuduchi ini‑nè sàhà Jesús), dandu nì cuu xi‑né na iin nèhivì nì saquìhi sàhà‑xí iin yùù, te nì sàcasàn‑né.
32 Por quê? Porque não a buscou pela fé, mas como que por obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 Vàchi divi ducán nì cachi Dios nùù tutu ìì, (ndé cachí‑yà):
33 como está escrito: “Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de ofensa, e aquele que nela crê não será envergonhado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.