Romanos 9

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nèhivì xí Cristu nduí, te ináhá‑yâ ñà‑ndáà nduá (cuàhìn cachì xì‑nsiá); te icúmî cachi ndàì xì‑nsiá, vàchi inácáá stná Espíritu Ìì xí Dios inì, ñàyùcàndùá, ináhî ini anímè ñà‑ndáà nduá cuàhìn cachì yohó.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, testemunhando comigo, no Espírito Santo, a minha própria consciência:
2 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá tnùnsí ini iéˋ, te nicanicuahàn iá ñà‑ndùá dandoho‑xí,
2 tenho grande tristeza e incessante dor no coração;
3 vàchi (nacání inì) sàhà ñanìtnahi, divi nèhivì raza xi. Dispuestu iéˋ nìhìchìhén, te ndañuhí nùù Cristu nì cùí (sàhà‑ñá ni sáà tnahi càcu‑ne nùù‑yá).
3 porque eu mesmo desejaria ser anátema, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas, segundo a carne.
4 Vàchi divi descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú stná‑nè, te quidá stná‑yà cuenta na ian dèhe‑ya nduú stná‑nè; mahì mii‑né nìsa itnuù ndiaha‑yá. Dècuèndè nì ndatnuhu sahnú stná‑yà xì‑né, te nì saquin‑yà iin tratu, nì sàha‑yanè ley ìì xí‑yá. Te nì cachitnùhu stná‑yà nansa cunucuachi‑né nùù‑yá na cahvi‑néyà. Te cuàhà gá ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer xì‑né.
4 São israelitas. Pertence-lhes a adoção e também a glória, as alianças, a legislação, o culto e as promessas;
5 Te yohòtéhè primeru‑nè, divi yohòtéhè xìì‑nsí, (cuàhà gá fama‑nè) nì sàcòo; te iin nèhivì ñuu‑nsì nì sanduu stná dihi Cristu. Te Cristu, nicanicuahàn naquimanì‑ndà mii‑yá, vàchi Dios nduú‑yá, te dandacú‑yá nùù nsidanicuú iñàha, amén.
5 deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para todo o sempre. Amém!
6 Doco nsidaa ñà‑ndùá nì cachi Dios (sàhà raza‑nsì mà), màsà cúníhnú ini‑ndà sànì yàha uan. Vàchi màdì nsidaa descendencia xi xìì‑nsí Israel nduú ndisa nèhivì ìì xí raza mà.
6 E não pensemos que a palavra de Deus haja falhado, porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas;
7 Mate descendencia xi Abraham nduú‑né, doco có‑cùní cachàmà ñà‑ndùú ndisa stná‑nè cuenta xi Abraham, vàchi nì cachi Dios xì nècuàchì sàhnù‑mà ñà‑cuisì descendencia xi dèhe‑ne Isaac cunduu nècuàchì nìhìtáhvì.
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos seus filhos; mas: Em Isaque será chamada a tua descendência.
8 Te palabra jaàn cuní cachi ñà‑còò ni‑iin nèhivì cunduu dèhe ndisa Dios sàhà cuisì raza‑nè. Còó, dèhe‑ya nduú nsidaa ana nì saquin‑yà iin compromisu sàhà‑xí.
8 Isto é, estes filhos de Deus não são propriamente os da carne, mas devem ser considerados como descendência os filhos da promessa.
9 Vàchi (ducán nduú modó nì quesaa dèhe Abraham); vàchi nì ìa iin palabra nì cachi sahnú‑yá xì nècuàchìmà, divi ñà‑yòhó: “Iin quìvì señaladu icúmî quixi, te daa sá‑ìá dèhe (ñahàdìhí‑nî nani) Sara”.
9 Porque a palavra da promessa é esta: Por esse tempo, virei, e Sara terá um filho.
10 Doco cunaha‑nsiá, màdì cuísi ñà‑jaàn nduá iá, vàchi iá stná ñà‑ndùá nì cuu xi Rebeca, ñahàdìhí xìì‑nsí Isaac. Na ñuhú dèhe‑ne nduú cuatí,
10 E não ela somente, mas também Rebeca, ao conceber de um só, Isaque, nosso pai.
11 — ausente —
11 E ainda não eram os gêmeos nascidos, nem tinham praticado o bem ou o mal (para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama),
12 — ausente —
12 já fora dito a ela: O mais velho será servo do mais moço.
13 Te ducán nì cachi stná‑yà nùù tutu ìì: “Jacob cuú inì sàhà‑xí, doco Esaú, còó, có‑xìñùhí‑te”, nì cachi‑yà.
13 Como está escrito: Amei Jacó, porém me aborreci de Esaú.
14 Doco nú ducán nduá, ¿a ñá‑cô‑quìdá víi Dios nduámà? Còó, ¡màsà nunca cachi‑ndà ducán!
14 Que diremos, pois? Há injustiça da parte de Deus? De modo nenhum!
15 Vàchi dohó nì cachi stná‑yà xì Moisés: “Cuisì yùhù icúmî cachì ana cundehè ndahvíˋ, te ana cuàhìn cuhi inì”.
15 Pois ele diz a Moisés: Terei misericórdia de quem me aprouver ter misericórdia e compadecer-me-ei de quem me aprouver ter compaixão.
16 Ñàyùcàndùá, màdì ñá‑ndùá cuní nèhivì quida‑ne nduú ñà‑cundiaa, ni màdì stná ñà‑ndùá sáhandee íní‑nè quida‑ne; còó, cuisì cundiaa ñà‑cundehè ndahví‑yànè.
16 Assim, pois, não depende de quem quer ou de quem corre, mas de usar Deus a sua misericórdia.
17 Vàchi nùù tutu ìì itándiaa palabra yohó nì cachi Dios xì rey ñuu Egipto nani Faraón: “Yùhù, sànì chitnùní inì cunduu‑ní iin rey, doco ¿índù chuun? Cuisì sàhà‑ñá cundeí nùù‑ní xì poder cahnú xí, dandu cundaà ini nèhivì inicutu ñuhìví sàhí, nansa iá poder xi”, nì cachi‑yà.
17 Porque a Escritura diz a Faraó: Para isto mesmo te levantei, para mostrar em ti o meu poder e para que o meu nome seja anunciado por toda a terra.
18 Ñàyùcàndùá, nú ducán cuní‑yà, vàtùni cundehè ndahví‑yà iin nèhivì, te inga‑nè nsidacaxin‑yá anima‑xi.
18 Logo, tem ele misericórdia de quem quer e também endurece a quem lhe apraz.
19 Doco (sàhà ñà‑jaàn) vihini cachi stná iin nèhivì: “Nú ducán quidá Yua‑nda Dios, dandu có‑ndìá ìcà‑yá cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda, vàchi mii‑yá nduú‑yá mii‑yá, te ¿ndíà quida ndohó?”
19 Tu, porém, me dirás: De que se queixa ele ainda? Pois quem jamais resistiu à sua vontade?
20 Doco còó, màsà cáchí‑ndà ducán, vàchi có‑ndùdává‑ndá xí mii‑yá, te ¿índù chuun cachí‑ndà ducán xi‑yá? Vàchi ni cachí‑ndà iá iin quìdi nì quidavàha iin nèhivì. ¿A vátùni nú ni cacháˋ xì‑né: “¿Índù chuun dohó nì quidavàha‑ní yùhù?” Còó,
20 Quem és tu, ó homem, para discutires com Deus?! Porventura, pode o objeto perguntar a quem o fez: Por que me fizeste assim?
21 vàchi icúmí tiàa ma derechu quidavàha‑neà nansa ni cúdíì ini‑nè. Vàtùni tnii‑ne chii barru, te tavà‑né iin quìdi finu, dandu quihin stná‑nè inga iyuhá, te quidayucun stná‑nè inga quìdi chicá corriente.
21 Ou não tem o oleiro direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro, para desonra?
22 Pues ducán stná xì mii‑yá, mate cuní‑yà dacuní‑yà nèhivì (xicá ichì malu) ñà‑fuerte guá castigu xi‑ya, te ñà‑càhnù‑guá poder xi‑ya, doco caní tiempu nì quidandee ini‑yà sàhà‑né mate ndiá ìcà‑né nìhì‑né castigu, te xínduu‑ne cuisì ana icúmí ndañuhu yàchì quida‑ya, (nahi quìdi corriente mà).
22 Que diremos, pois, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita longanimidade os vasos de ira, preparados para a perdição,
23 Doco ndohó, còó, (tucu iá), vàchi na iin quìdi finu nduu‑nda nùù‑yá, te cuní‑yà cundaà stná ini nèhivì ñà‑ndiaha guá quidá‑yá xì ana indéhe ndahví‑yà. Te divi nècuàchì cundiátû mà nduú ndohó nècuàchì nì chitnùní ini‑yà nìhìtáhvì xì tnùñuhu ndiaha xí‑yá.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória em vasos de misericórdia, que para glória preparou de antemão,
24 Ñàyùcàndùá, nì cana‑ya nsidanicuú ndohó, màdì cuísi nèhivì raza Judea.
24 os quais somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Vàchi dohó cachí stná tutu nì tiaa Oseas sànaha ndé cachí Dios palabra yohó:
25 Assim como também diz em Oseias: Chamarei povo meu ao que não era meu povo; e amada, à que não era amada;
26 Vàchi nèhivì ñuu ndé nì cachì ñà‑có‑ndùú‑né nèhivì xí, pues divi‑ne cunduu‑ne dèhe ndisa yùhù ana nduú Dios vivu.
26 e no lugar em que se lhes disse: Vós não sois meu povo, ali mesmo serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Doco nècuàchì Israel, dohó nì tiaa Isaías sàhà‑né: “Mate cuáhà gá nècuàchì Israel ndoó nahi ñusì cuàtì ndoó yuhù mar, doco sacu‑nè icúmí càcu,
27 Mas, relativamente a Israel, dele clama Isaías: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 vàchi ñà‑ndùá sànì cachi Stoho‑ndà Señor quida‑ya ñuhìví yohó, yàchì icúmí‑yâ daxínu dahuun‑yañà”.
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, cabalmente e em breve;
29 Daaní, ñà‑yòhó nì cachi stná Isaías mà:
29 como Isaías já disse: Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, ter-nos-íamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.
30 Nú ducán nduá, dandu ¿nansa cachi‑ndà sàhà nècuàchì có‑ndùú raza Israel? (Pues dohó cachi‑ndà): mate cónì sánándúcú‑nê nansa cui ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco vichi vàtùni nìhìtáhvì‑né ducán nú ni cúníndísâ‑néyà.
30 Que diremos, pois? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, todavia, a que decorre da fé;
31 Doco nècuàchì Israel, mate nchícùn‑nè iin ley tuxí ini‑nè ñà‑ndee vàha‑ne nùù‑yá, doco còó, cónì níhì‑né natùi‑ne nùù‑yá ducán.
31 e Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 Te ¿índù chuun? Pues divi sàhà‑ñá cuní‑nè nìhìtáhvì‑né sàhà cuisì obra quidá‑né, te màdì sáhà ñà‑nìhnú ini‑nèyà. Vàchi (na ní cuduchi ini‑nè sàhà Jesús), dandu nì cuu xi‑né na iin nèhivì nì saquìhi sàhà‑xí iin yùù, te nì sàcasàn‑né.
32 Por quê? Porque não decorreu da fé, e sim como que das obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 Vàchi divi ducán nì cachi Dios nùù tutu ìì, (ndé cachí‑yà):
33 como está escrito: Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de escândalo, e aquele que nela crê não será confundido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.