Romanos 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Doco ¿nansa cachi‑ndà sàhà xìì‑ndà Abraham sànaha? ¿Nansa iá ñà‑ndùá nì nìhìtáhvì‑né?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Pues nú sàhà obra xi mii‑né nì nìhì‑né ndee vàha‑ne nùù Dios nì cùí, dandu vihini ndenihi ndiaha‑né mii‑né sàhájàn, doco nùù mii‑yá, còó, mà cúí.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Doco ¿nansa cachí tutu ìì sàhà‑né? Dohó cacháˋ: “Ñà‑nì xinindisá Abraham Dios, ñàyùcàndùá nì nìhì‑né nì ndee vàha‑ne nùù‑yá”, cacháˋ.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Pues, ni cachí‑ndà iá iin ana quidáchúûn nùù‑ndà. ¿A cutáhvì‑né ñà‑ndùú raya xi‑ne? Còó, vàchi ñà‑ìníhícá‑ndá nùù‑né nduá.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Doco (tucu iá xì ichì Dios), vàchi mate còò obra ni quida‑nda, doco nú xiníndísá‑ndá mii‑yá, dandu vàtùni quida‑ya cuenta vàha ndisa‑nda. Vàchi nùù mii‑yá iá nansa ndenihi vàha‑yàndó, mate néhivì cuáchi nduu‑nda.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Daaní, ducán stná David sànaha, nì cachi‑nè ñà‑ndiaha guá iá xì nèhivì níhìtáhvì ndee vàha nùù‑yá mate còò obra xi‑ne.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ñà‑yòhó nduá nì cachi David mà:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Nansicáhán‑nê nû cô‑ìtníí gá‑yà cuenta sàhà cuàchi‑ne.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Pues vichi, nú ducán nduá, ¿a vátùni nìhìtáhvì stná nècuàchì nsidanicuú raza, te ò cuísi nèhivì iá seña xi‑ya ìcà‑xí? Pues iin casu mà nduú stná Abraham yucán. Sànì cachi‑ndà nì ndee vàha‑ne nùù‑yá sàhà cuisì‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Doco ¿índù ñà‑dìsáhà‑xí nì ndee vàha‑ne nùù‑yá? ¿A sáhà ñà‑ìtúú seña mà ìcà‑né? Còó, vàchi tàyóo ñà‑jaàn (na ní ndee vàha‑ne nùù‑yá).
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Dècuèndè después, dandu nì sàcùnaha‑né ñà‑màcùtuu seña mà, te cunduamà iin ñà‑cundaà ini‑ndà sànì ndee vàha ndisa‑ne nùù‑yá sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá. Vàchi tàñáha ga màcùtuu seña mà ìcà‑né, te sàxìníndísâ‑néyà. Te sàhà‑ñá nì quida‑ne ducán, ñàyùcàndùá ndohó, quidá stná‑ndà cuenta na ian nduú stná‑nè yua nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yá, mate còò ni‑iin seña mà ìcà‑né, doco xiníndísâ‑né, te ducán ndeé vàha stná‑nè nùù‑yá.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Daaní, stná nècuàchì iá seña mà ìcà‑xí, yua stná mii‑né nduú stná nècuàchìmà. Doco màdì cuísi sàhà seña mà nduú nècuàchìmà yua‑né. Còó; sàhà‑ñá nì xinindisá stná‑nè mii‑yá nduú stná mà, vàchi davani nì quida stná‑nè nacua nì quida nècuàchìmà na táyôo seña mà ìcà‑né.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Sànaha nì quida stná Dios comprometer xì Abraham mà ñà‑nìhìtáhvì‑né cucumi‑né ñuhìví yohó, mii‑né xì descendencia xi‑ne. Doco ñà‑yùcán nì sanduu sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá, te ducán nì ndee vàha‑ne nùù‑yá, màdì sáhà iin estilu nì chivàha‑ne.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Vàchi nú cuisì ana chívàha xi estilu sànaha nìhìtáhvì, dandu mà cúndiáá gà ñà‑xìníndísá‑ndáyâ, ni mà níhìtáhvì gá stná‑ndà ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Vàchi nú sàhà ley sànaha ni cúndúá, dandu cuisì ñà‑ndoho‑nda cunduu stná. Doco nú còò ni‑iin ley, dandu còò stná necesidad cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Sàhà ñà‑jaàn cuisì ñà‑cunihnu vàha ini‑ndà mii‑yá nduú ñà‑ndiàá, vàchi modo jaàn vàtùni dacútâhvì stná‑yàndó gracia xi‑ya, te ducán nìhìtáhvì stná nsidanicuú ana nduú descendencia xi Abraham, nahi nèhivì nchícùn ley sànaha, te ducán stná ndohó ana xiníndísâ nahi Abraham mà. Vàchi ducán cui quida stná‑ndà cuenta ñà‑ndùú stná nècuàchìmà xìì nsidanicuu‑nda.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Pues ducán nì cachi stná Dios nùù tutu ìì (na ní càhàn‑yà xì‑né), cachí‑yà: “Cuàhà gá descendencia xi‑ní cundoo; cuàhà ñuu cunduu‑ne”. Ñàyùcàndùá, xìì‑ndà nduú stná Abraham mà nùù Dios. Vàchi nì xinindisá vàha‑ne mii‑yá, divi mii‑yá tùha danátiácú xì nsìi, te cuisì càhàn‑yà, te màcòo ndéni iñàha nì cui, mate antes tàyóo ni‑ian.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Te Abraham mà, mate còò tnùndé ini xi‑ne (cahan‑nda), doco iin‑ni nì xinindisá‑né mii‑yá, nihnú ini‑nè iá ndisa tnùndé ini coo iin dèhe‑ne, te nducuahà descendencia xi‑ne, te sàà‑nè cunduu‑ne cuàhà raza, nacua nì cachi Dios xì‑né.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Iin‑ni nì xinindisá‑né ducán, mate ináhá‑nê yáha ga sàsàhnú‑né. Vàchi sà‑ìtúú xìnu‑ne 100 cuìà, te ináhá stná‑nè ñà‑mà cúí gá coo dèhe (ñahàdìhí‑nè) Sara.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Doco nì xinindisá vàha‑ne ñà‑ndùá nì cachi Dios xì‑né, cónì ía‑ne xì duda, vàchi iin‑ni nihnú ndàcuisì ini‑nè mii‑yá; te nì naquimanì stná‑nèyà,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 vàchi nì xinindisá‑né ñà‑vàtùni quida ndisa‑ya cumplir ñà‑ndùá nì cachi‑yà xì‑né.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 — ausente —
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 — ausente —
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Còó, sàhà stná ndohó cáhàn, vàchi stná ndohó, vàtùni ndee vàha stná‑ndà nùù‑yá nú ni cúníhnú vàha stná ini‑ndà mii‑yá ana nì dànátiácú xì Stoho‑ndà Jesús, (divi Yua‑nda Dios).
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Vàchi mii‑yá nduú ana nì chitnùní inì‑xi ñà‑cui Jesús sàhà cuàchi‑nda, te después natiacu‑yà sàhà‑ñá nìhì‑ndà nanduu‑nda nèhivì vàha nùù‑yá.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.