Romanos 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA
1 Doco ¿nansa cachi‑ndà sàhà xìì‑ndà Abraham sànaha? ¿Nansa iá ñà‑ndùá nì nìhìtáhvì‑né?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Pues nú sàhà obra xi mii‑né nì nìhì‑né ndee vàha‑ne nùù Dios nì cùí, dandu vihini ndenihi ndiaha‑né mii‑né sàhájàn, doco nùù mii‑yá, còó, mà cúí.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Doco ¿nansa cachí tutu ìì sàhà‑né? Dohó cacháˋ: “Ñà‑nì xinindisá Abraham Dios, ñàyùcàndùá nì nìhì‑né nì ndee vàha‑ne nùù‑yá”, cacháˋ.
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Pues, ni cachí‑ndà iá iin ana quidáchúûn nùù‑ndà. ¿A cutáhvì‑né ñà‑ndùú raya xi‑ne? Còó, vàchi ñà‑ìníhícá‑ndá nùù‑né nduá.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Doco (tucu iá xì ichì Dios), vàchi mate còò obra ni quida‑nda, doco nú xiníndísá‑ndá mii‑yá, dandu vàtùni quida‑ya cuenta vàha ndisa‑nda. Vàchi nùù mii‑yá iá nansa ndenihi vàha‑yàndó, mate néhivì cuáchi nduu‑nda.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Daaní, ducán stná David sànaha, nì cachi‑nè ñà‑ndiaha guá iá xì nèhivì níhìtáhvì ndee vàha nùù‑yá mate còò obra xi‑ne.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 Ñà‑yòhó nduá nì cachi David mà:
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Nansicáhán‑nê nû cô‑ìtníí gá‑yà cuenta sàhà cuàchi‑ne.
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Pues vichi, nú ducán nduá, ¿a vátùni nìhìtáhvì stná nècuàchì nsidanicuú raza, te ò cuísi nèhivì iá seña xi‑ya ìcà‑xí? Pues iin casu mà nduú stná Abraham yucán. Sànì cachi‑ndà nì ndee vàha‑ne nùù‑yá sàhà cuisì‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Doco ¿índù ñà‑dìsáhà‑xí nì ndee vàha‑ne nùù‑yá? ¿A sáhà ñà‑ìtúú seña mà ìcà‑né? Còó, vàchi tàyóo ñà‑jaàn (na ní ndee vàha‑ne nùù‑yá).
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Dècuèndè después, dandu nì sàcùnaha‑né ñà‑màcùtuu seña mà, te cunduamà iin ñà‑cundaà ini‑ndà sànì ndee vàha ndisa‑ne nùù‑yá sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá. Vàchi tàñáha ga màcùtuu seña mà ìcà‑né, te sàxìníndísâ‑néyà. Te sàhà‑ñá nì quida‑ne ducán, ñàyùcàndùá ndohó, quidá stná‑ndà cuenta na ian nduú stná‑nè yua nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yá, mate còò ni‑iin seña mà ìcà‑né, doco xiníndísâ‑né, te ducán ndeé vàha stná‑nè nùù‑yá.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Daaní, stná nècuàchì iá seña mà ìcà‑xí, yua stná mii‑né nduú stná nècuàchìmà. Doco màdì cuísi sàhà seña mà nduú nècuàchìmà yua‑né. Còó; sàhà‑ñá nì xinindisá stná‑nè mii‑yá nduú stná mà, vàchi davani nì quida stná‑nè nacua nì quida nècuàchìmà na táyôo seña mà ìcà‑né.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Sànaha nì quida stná Dios comprometer xì Abraham mà ñà‑nìhìtáhvì‑né cucumi‑né ñuhìví yohó, mii‑né xì descendencia xi‑ne. Doco ñà‑yùcán nì sanduu sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá, te ducán nì ndee vàha‑ne nùù‑yá, màdì sáhà iin estilu nì chivàha‑ne.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Vàchi nú cuisì ana chívàha xi estilu sànaha nìhìtáhvì, dandu mà cúndiáá gà ñà‑xìníndísá‑ndáyâ, ni mà níhìtáhvì gá stná‑ndà ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Vàchi nú sàhà ley sànaha ni cúndúá, dandu cuisì ñà‑ndoho‑nda cunduu stná. Doco nú còò ni‑iin ley, dandu còò stná necesidad cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Sàhà ñà‑jaàn cuisì ñà‑cunihnu vàha ini‑ndà mii‑yá nduú ñà‑ndiàá, vàchi modo jaàn vàtùni dacútâhvì stná‑yàndó gracia xi‑ya, te ducán nìhìtáhvì stná nsidanicuú ana nduú descendencia xi Abraham, nahi nèhivì nchícùn ley sànaha, te ducán stná ndohó ana xiníndísâ nahi Abraham mà. Vàchi ducán cui quida stná‑ndà cuenta ñà‑ndùú stná nècuàchìmà xìì nsidanicuu‑nda.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Pues ducán nì cachi stná Dios nùù tutu ìì (na ní càhàn‑yà xì‑né), cachí‑yà: “Cuàhà gá descendencia xi‑ní cundoo; cuàhà ñuu cunduu‑ne”. Ñàyùcàndùá, xìì‑ndà nduú stná Abraham mà nùù Dios. Vàchi nì xinindisá vàha‑ne mii‑yá, divi mii‑yá tùha danátiácú xì nsìi, te cuisì càhàn‑yà, te màcòo ndéni iñàha nì cui, mate antes tàyóo ni‑ian.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Te Abraham mà, mate còò tnùndé ini xi‑ne (cahan‑nda), doco iin‑ni nì xinindisá‑né mii‑yá, nihnú ini‑nè iá ndisa tnùndé ini coo iin dèhe‑ne, te nducuahà descendencia xi‑ne, te sàà‑nè cunduu‑ne cuàhà raza, nacua nì cachi Dios xì‑né.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Iin‑ni nì xinindisá‑né ducán, mate ináhá‑nê yáha ga sàsàhnú‑né. Vàchi sà‑ìtúú xìnu‑ne 100 cuìà, te ináhá stná‑nè ñà‑mà cúí gá coo dèhe (ñahàdìhí‑nè) Sara.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Doco nì xinindisá vàha‑ne ñà‑ndùá nì cachi Dios xì‑né, cónì ía‑ne xì duda, vàchi iin‑ni nihnú ndàcuisì ini‑nè mii‑yá; te nì naquimanì stná‑nèyà,
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 vàchi nì xinindisá‑né ñà‑vàtùni quida ndisa‑ya cumplir ñà‑ndùá nì cachi‑yà xì‑né.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 — ausente —
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 — ausente —
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 Còó, sàhà stná ndohó cáhàn, vàchi stná ndohó, vàtùni ndee vàha stná‑ndà nùù‑yá nú ni cúníhnú vàha stná ini‑ndà mii‑yá ana nì dànátiácú xì Stoho‑ndà Jesús, (divi Yua‑nda Dios).
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Vàchi mii‑yá nduú ana nì chitnùní inì‑xi ñà‑cui Jesús sàhà cuàchi‑nda, te después natiacu‑yà sàhà‑ñá nìhì‑ndà nanduu‑nda nèhivì vàha nùù‑yá.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.