Romanos 4

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Doco ¿nansa cachi‑ndà sàhà xìì‑ndà Abraham sànaha? ¿Nansa iá ñà‑ndùá nì nìhìtáhvì‑né?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Pues nú sàhà obra xi mii‑né nì nìhì‑né ndee vàha‑ne nùù Dios nì cùí, dandu vihini ndenihi ndiaha‑né mii‑né sàhájàn, doco nùù mii‑yá, còó, mà cúí.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Doco ¿nansa cachí tutu ìì sàhà‑né? Dohó cacháˋ: “Ñà‑nì xinindisá Abraham Dios, ñàyùcàndùá nì nìhì‑né nì ndee vàha‑ne nùù‑yá”, cacháˋ.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Pues, ni cachí‑ndà iá iin ana quidáchúûn nùù‑ndà. ¿A cutáhvì‑né ñà‑ndùú raya xi‑ne? Còó, vàchi ñà‑ìníhícá‑ndá nùù‑né nduá.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Doco (tucu iá xì ichì Dios), vàchi mate còò obra ni quida‑nda, doco nú xiníndísá‑ndá mii‑yá, dandu vàtùni quida‑ya cuenta vàha ndisa‑nda. Vàchi nùù mii‑yá iá nansa ndenihi vàha‑yàndó, mate néhivì cuáchi nduu‑nda.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Daaní, ducán stná David sànaha, nì cachi‑nè ñà‑ndiaha guá iá xì nèhivì níhìtáhvì ndee vàha nùù‑yá mate còò obra xi‑ne.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Ñà‑yòhó nduá nì cachi David mà:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Nansicáhán‑nê nû cô‑ìtníí gá‑yà cuenta sàhà cuàchi‑ne.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Pues vichi, nú ducán nduá, ¿a vátùni nìhìtáhvì stná nècuàchì nsidanicuú raza, te ò cuísi nèhivì iá seña xi‑ya ìcà‑xí? Pues iin casu mà nduú stná Abraham yucán. Sànì cachi‑ndà nì ndee vàha‑ne nùù‑yá sàhà cuisì‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Doco ¿índù ñà‑dìsáhà‑xí nì ndee vàha‑ne nùù‑yá? ¿A sáhà ñà‑ìtúú seña mà ìcà‑né? Còó, vàchi tàyóo ñà‑jaàn (na ní ndee vàha‑ne nùù‑yá).
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Dècuèndè después, dandu nì sàcùnaha‑né ñà‑màcùtuu seña mà, te cunduamà iin ñà‑cundaà ini‑ndà sànì ndee vàha ndisa‑ne nùù‑yá sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá. Vàchi tàñáha ga màcùtuu seña mà ìcà‑né, te sàxìníndísâ‑néyà. Te sàhà‑ñá nì quida‑ne ducán, ñàyùcàndùá ndohó, quidá stná‑ndà cuenta na ian nduú stná‑nè yua nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yá, mate còò ni‑iin seña mà ìcà‑né, doco xiníndísâ‑né, te ducán ndeé vàha stná‑nè nùù‑yá.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Daaní, stná nècuàchì iá seña mà ìcà‑xí, yua stná mii‑né nduú stná nècuàchìmà. Doco màdì cuísi sàhà seña mà nduú nècuàchìmà yua‑né. Còó; sàhà‑ñá nì xinindisá stná‑nè mii‑yá nduú stná mà, vàchi davani nì quida stná‑nè nacua nì quida nècuàchìmà na táyôo seña mà ìcà‑né.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Sànaha nì quida stná Dios comprometer xì Abraham mà ñà‑nìhìtáhvì‑né cucumi‑né ñuhìví yohó, mii‑né xì descendencia xi‑ne. Doco ñà‑yùcán nì sanduu sàhà‑ñá nì xinindisá‑né mii‑yá, te ducán nì ndee vàha‑ne nùù‑yá, màdì sáhà iin estilu nì chivàha‑ne.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Vàchi nú cuisì ana chívàha xi estilu sànaha nìhìtáhvì, dandu mà cúndiáá gà ñà‑xìníndísá‑ndáyâ, ni mà níhìtáhvì gá stná‑ndà ñà‑ndiaha íì nì quida‑ya comprometer.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Vàchi nú sàhà ley sànaha ni cúndúá, dandu cuisì ñà‑ndoho‑nda cunduu stná. Doco nú còò ni‑iin ley, dandu còò stná necesidad cutnii‑ya cuenta sàhà cuàchi‑nda.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Sàhà ñà‑jaàn cuisì ñà‑cunihnu vàha ini‑ndà mii‑yá nduú ñà‑ndiàá, vàchi modo jaàn vàtùni dacútâhvì stná‑yàndó gracia xi‑ya, te ducán nìhìtáhvì stná nsidanicuú ana nduú descendencia xi Abraham, nahi nèhivì nchícùn ley sànaha, te ducán stná ndohó ana xiníndísâ nahi Abraham mà. Vàchi ducán cui quida stná‑ndà cuenta ñà‑ndùú stná nècuàchìmà xìì nsidanicuu‑nda.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Pues ducán nì cachi stná Dios nùù tutu ìì (na ní càhàn‑yà xì‑né), cachí‑yà: “Cuàhà gá descendencia xi‑ní cundoo; cuàhà ñuu cunduu‑ne”. Ñàyùcàndùá, xìì‑ndà nduú stná Abraham mà nùù Dios. Vàchi nì xinindisá vàha‑ne mii‑yá, divi mii‑yá tùha danátiácú xì nsìi, te cuisì càhàn‑yà, te màcòo ndéni iñàha nì cui, mate antes tàyóo ni‑ian.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Te Abraham mà, mate còò tnùndé ini xi‑ne (cahan‑nda), doco iin‑ni nì xinindisá‑né mii‑yá, nihnú ini‑nè iá ndisa tnùndé ini coo iin dèhe‑ne, te nducuahà descendencia xi‑ne, te sàà‑nè cunduu‑ne cuàhà raza, nacua nì cachi Dios xì‑né.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Iin‑ni nì xinindisá‑né ducán, mate ináhá‑nê yáha ga sàsàhnú‑né. Vàchi sà‑ìtúú xìnu‑ne 100 cuìà, te ináhá stná‑nè ñà‑mà cúí gá coo dèhe (ñahàdìhí‑nè) Sara.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Doco nì xinindisá vàha‑ne ñà‑ndùá nì cachi Dios xì‑né, cónì ía‑ne xì duda, vàchi iin‑ni nihnú ndàcuisì ini‑nè mii‑yá; te nì naquimanì stná‑nèyà,
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 vàchi nì xinindisá‑né ñà‑vàtùni quida ndisa‑ya cumplir ñà‑ndùá nì cachi‑yà xì‑né.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 — ausente —
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 — ausente —
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Còó, sàhà stná ndohó cáhàn, vàchi stná ndohó, vàtùni ndee vàha stná‑ndà nùù‑yá nú ni cúníhnú vàha stná ini‑ndà mii‑yá ana nì dànátiácú xì Stoho‑ndà Jesús, (divi Yua‑nda Dios).
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Vàchi mii‑yá nduú ana nì chitnùní inì‑xi ñà‑cui Jesús sàhà cuàchi‑nda, te después natiacu‑yà sàhà‑ñá nìhì‑ndà nanduu‑nda nèhivì vàha nùù‑yá.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.