Mateus 20
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 ’Ducán iá ñuhìví ìì xí mii‑yá iá ansivi nacua nì quida iin lamú, naha nì quee‑ne cuàhàn‑nè nducu‑né peón caquidachuún nùù‑né.
1 “Pois o reino dos céus é como o dono de uma propriedade que saiu de manhã cedo a fim de contratar trabalhadores para seu vinhedo.
2 (Te na ní tùi‑tè), dandu nì ndòo‑ne ñà‑chiyàhvi‑ne iin dìhùn plata quìvì, ñàyùcàndùá nì techuún‑nète ñà‑cacuhùn‑te quidachuún‑te itu‑nè.
2 Combinou de pagar uma moeda de prata por um dia de serviço e os mandou trabalhar.
3 Daaní, nahi càhíìn nì quee tu‑ne cuàhàn‑nè yàhvi, te yucán nì xini‑nè itá uun itnii gá tiàa.
3 “Às nove da manhã, estava passando pela praça e viu por ali alguns desocupados.
4 Ñàyùcàndùá nì càhàn‑nè xì‑té áma cúhùn stná‑te quidachuún‑te itu‑nè, te quiyàhvi stná‑te iyuhu nacua ndiá ìcà. Ñàyùcàndùá, nì dàndáà stná‑te cuàhàn‑te.
4 Contratou-os e disse-lhes que, no final do dia, pagaria o que fosse justo.
5 Daaní, tucu tu nì quee‑ne nahi càxíhúì, te yucán nì nìhì tú‑né iin ùì gà peón; stná càhúnì nì cuaà, ducán nì quida stná‑nè.
5 E eles foram trabalhar no vinhedo. Ao meio-dia e às três da tarde, fez a mesma coisa.
6 Daaní, nahi càhúhùn tucu tu nì quee‑ne nì xini tu‑ne itá úún más gà tiàa yucán, ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè xì‑té: “¿Índù chuun ndui yacá itá úún‑nsiá?”
6 “Às cinco da tarde, estava outra vez na cidade e viu por ali mais algumas pessoas. ‘Por que vocês não trabalharam hoje?’, perguntou ele.
7 Te nì cacachì‑te xi‑né: “Divi sàhá còò iin taxi xi chuun quida‑nsi”. Dandu nì cachi‑nè xì‑té: “Pues cuahán stnâ‑nsià quidachuún stná‑nsià ituì, te quiyàhvi stná‑nsià nacua ndiá ìcà”.
7 “‘Porque ninguém nos contratou’, responderam. “Então o proprietário disse: ‘Vão e trabalhem com os outros no meu vinhedo’.
8 ’Daaní, na ní cuaà dahuun, dandu nì cachi lamú mà xì tiàa dandacú nùù nsidaa peón mà: “Cana‑ní nsidaa‑té ni quixí‑te quiyàhvi‑tè; doco dihna peón nì quìhvi último ni cáyàha, dandu ducán cunchicùn tnahá‑te quìhvi‑tè dècuèndè stná nùù peón nì quìhvi primeru”.
8 “Ao entardecer, mandou o capataz chamar os trabalhadores e pagá-los, começando pelos que haviam sido contratados por último.
9 Ñàyùcàndùá, dihna tiàa nì caquìhvi nahi càhúhùn nì yàha, te iin iin‑tè nì nìhì‑té iin iin dìhùn plata.
9 Os que foram contratados às cinco da tarde vieram e receberam uma moeda de prata.
10 Daaní, nì cayàha stná peón nì quìhvi naha, te chicá más cuàhàn‑te nìhì‑té cahan‑té, doco còó. Iin‑ni nì canihì nsidaa‑té.
10 Quando chegaram os que foram contratados primeiro, imaginaram que receberiam mais. Contudo, também receberam uma moeda de prata.
11 Ñàyùcàndùá nì quesaha‑té daquée cuàchi‑tè dìquì lamú mà,
11 Ao receber o pagamento, queixaram-se ao proprietário:
12 cachí‑te xi‑né: “Cuisì iin hora‑ni nì caquidachuún nècuàchì último jaàn, te quida‑ní cuenta na ian dava‑ni nì quidachuún‑né xì nsiùhù, mate ndui yacá nì quidachuún ndee‑nsí nùù cahnì”.
12 ‘Aqueles trabalharam apenas uma hora e, no entanto, o senhor lhes pagou a mesma quantia que a nós, que trabalhamos o dia todo no calor intenso’.
13 Dandu nì cachi lamú mà xì iin tiàa mahì peón mà: “Còó, amigo, màdì cuáchi nduá quidé. ¿Amádi sánì ndòo sahnu‑nda ñà‑quiyàhvi iin iin‑nsia iin‑ni dìhùn plata?
13 “O proprietário respondeu a um deles: ‘Amigo, não fui injusto. Você não concordou em trabalhar o dia inteiro por uma moeda de prata?
14 Tnii‑ní yàhvi‑ní, te cuahán‑nî, vàchi yùhù cuníˋ ñà‑dava‑ni quiyàhvi stná nècuàchì último yohó nacua quíyàhvi mii‑nsiá.
14 Pegue seu dinheiro e vá. Eu quis pagar ao último trabalhador o mesmo que paguei a você.
15 ¿Á coo derechu xi ñà‑quide xì dìhùn xí nacua chítnùní inì? ¿ò cumbídiâ inì‑ní ñà‑nì quide iin ñà‑vàha (sàhà nècuàchìmà?”, nì cachi lamú mà).
15 É contra a lei eu fazer o que quero com o meu dinheiro? Ou você está com inveja porque fui bondoso com os outros?’.
16 Sàháyùcàndùá, nècuàchì chicá idónuu vichi, icúmí‑nê sàà‑nè natenchicùn‑nè ndè cahà‑xí, te nècuàchì nchícùn cahà‑xí vichi, icúmí‑nê sàà‑nè nàcòdònùù‑né nùù‑xí. Vàchi mate cuáhà nèhivì cánà (cundoo nùù Dios), doco sacu‑nè cunduu ana nacàxin‑ya.
16 “Assim, os últimos serão os primeiros, e os primeiros serão os últimos”.
17 Daaní, meru xicá Jesús ichì mànana‑ya cuàhàn‑yà ñuu Jerusalén, te nì tavà cuàán‑yá nsì‑úxìn ùì tiàa dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
17 Enquanto subia para Jerusalém, Jesus chamou os doze discípulos e lhes disse, em particular, o que aconteceria com ele:
18 ―Cunaha‑nsiá, icúmí‑ndá sàà‑ndà ñuu Jerusalén, te yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà dùtù xícusahnú yucán, xì ndahà stná nècuàchì ley xi veheñùhu, te icúmí‑nê cachi‑nè ñà‑fuerza icúmî cuì.
18 “Ouçam, estamos subindo para Jerusalém, onde o Filho do Homem será traído e entregue aos principais sacerdotes e aos mestres da lei. Eles o condenarão à morte
19 Dandu dayáha‑ne yùhù ndahà tè‑inga raza ñà‑cuàcùndiaà‑te yùhù, te cahnì cuìí‑te yùhù, dandu chituu‑tè yùhù nchìca cruz, doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì.
19 e o entregarão aos gentios, para que zombem dele, o açoitem e o crucifiquem. No terceiro dia, porém, ele ressuscitará”.
20 Daaní, vàxi ñahàdìhí Zebedeo nùù‑yá, ndacá‑né dèhe‑ne, te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, cuní‑nè càcàn‑nè iin favor nùù‑yá.
20 Então a mãe dos filhos de Zebedeu veio a Jesus com seus filhos. Ela se ajoelhou diante dele a fim de lhe pedir um favor.
21 Te nì cachi‑yà xì‑né:
21 “O que você quer?”, perguntou ele. Ela respondeu: “Por favor, permita que, no seu reino, meus dois filhos se sentem em lugares de honra ao seu lado, um à sua direita e outro à sua esquerda”.
22 Dandu nì cachi‑yà xì ndúì tiàa ma:
22 Jesus respondeu: “Vocês não sabem o que estão pedindo! São capazes de beber do cálice que estou prestes a beber?”. “Somos!”, disseram eles.
23 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
23 Então Jesus disse: “De fato, vocês beberão do meu cálice. Não cabe a mim, no entanto, dizer quem se sentará à minha direita ou à minha esquerda. Meu Pai preparou esses lugares para aqueles que ele escolheu”.
24 Daaní, na ní xinitnùhu ùxìn gà nècuàchì dacuahá‑yá, nì cuduchi gá ini‑nè sàhà ùì ñàní mà.
24 Quando os outros dez discípulos souberam o que os dois irmãos haviam pedido, ficaram indignados.
25 Doco nì cana‑ya nsidaa‑né ni nátácá‑nè nùù‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
25 Então Jesus os reuniu e disse: “Vocês sabem que os governantes deste mundo têm poder sobre o povo, e que os oficiais exercem sua autoridade sobre os súditos.
26 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá ducán. Còó, vàchi nú iá ana cuní cunduu ana dandacú núù‑nsiá, dandu icúmí‑nê cunduu‑ne ana xinúcuáchí nûù nsidaa‑nsiá.
26 Entre vocês, porém, será diferente. Quem quiser ser o líder entre vocês, que seja servo,
27 Vàchi nècuàchì cuní codònùù nùú‑xí, icúmí‑nê cunduu‑ne nahi peón chindéé xí nècuàchì dava ga.
27 e quem quiser ser o primeiro entre vocês, que se torne escravo.
28 Dècuèndè stná yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, cónì quésáì ñuhìví yohó ñà‑cunucuachi nèhivì nùí. Còó, sàhà‑ñá cunucuachi mií nùù‑né nì quesaì, dandu después cuàhi vida‑xi cuì cuenta xi‑ne, te ducán nàcùndoo cuàhà‑né libre.
28 Pois nem mesmo o Filho do Homem veio para ser servido, mas para servir e dar sua vida em resgate por muitos”.
29 Daaní, mii‑yá xì compañeru‑yà, nì quihin‑ya ichì nì quee‑ya ñuu Jericó, te nchícùn cuàhà gá stná nèhivì dava ga.
29 Quando Jesus e seus discípulos saíam de Jericó, uma grande multidão os seguiu.
30 Te yuhù ìchí yucán ndoó ùì nècuàchì cuaá. Te na ní tiacu‑nè cuàhàn yàha Jesús, dandu nì quesaha‑né cána ndee‑né, cachí‑nè:
30 Dois cegos estavam sentados à beira do caminho e, quando souberam que Jesus vinha naquela direção, começaram a gritar: “Senhor, Filho de Davi, tenha misericórdia de nós!”.
31 Dandu nèhivì cuáhà yucán, nì canàhá‑nè xì nècuàchì cuaá mà:
31 “Calem-se!”, diziam aos brados os que estavam na multidão. Eles, porém, gritavam ainda mais alto: “Senhor, Filho de Davi, tenha misericórdia de nós!”.
32 Dandu nì cucuiin‑yà, te nì cana‑ya nècuàchì cuaá mà nì cachi‑yà xì‑né:
32 Ao ouvi-los, Jesus parou e perguntou: “O que vocês querem que eu lhes faça?”.
33 Te nì cachi‑nè xì‑yá:
33 Eles responderam: “Senhor, nós queremos enxergar!”.
34 Ñàyùcàndùá nì cuhi ini‑yànè, te nì chituu‑ya ndahà‑yá nùù‑né. Te vichi vichi nì natùinuù‑né. Dandu nì tenchicùn stná‑nè mii‑yá cuàhàn‑nè.
34 Jesus teve compaixão deles e tocou-lhes nos olhos. No mesmo instante, passaram a enxergar e o seguiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.