Marcos 6

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Dandu nì quee Jesús yucán mànuhù‑yá ñuu‑yà, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá, ndacá tnáhâ‑né xì‑yá cuàhàn.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Te na ní sàà quìvì descansu ñuu yucán, nì sàhàn‑yà veheñùhu, te nì quesaha‑yá dacuahá‑yá nèhivì. Te na ní inini‑ne ñà‑ndùá nì cachi‑yà, nì ndulocó‑nè, cachí‑nè:
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Vàchi iin ana tùha yàcún yutnù nduú‑né. Te dihi‑né nani María, te ñani‑nè nduú Jacobo, xì José, xì Judas, xì Simón. Te ñahàcúha‑ne, ¿a có‑ndòó stná‑nè yohó ndé ndòò‑ndà?
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Doco nì cachi‑yà xì‑né:
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Ñàyùcàndùá, mànìcùí quida‑ya milagru ñuu‑yà mà, cuisì iin ùì nècuàchì cuhí, nì chitàndòó‑yá ndahà‑yá dìquì‑né, te nì nduvàha‑ne.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Te nì ndulocó‑yà ñà‑có‑cùní nècuàchì ñuu mà cunindisá‑né.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Dandu nì cana‑ya ùxìn ùì nècuàchì dàcuàhá‑yá, te nì dàndàcú‑yá ñà‑cutnahá ùì ùì‑nè cùhùn. Te nì sàhatahvì‑yánè ñà‑tavà‑né ñà‑malu.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Te nì cachi stná‑yà xì‑né ñà‑còò ni‑iñàha cunihi‑ne cùhùn ichì mà, cuisì‑ní bastón xi‑ne; còò morral, còò pan, còò dìhùn cunihi‑ne ini siuhmatìxi‑ne,
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 te ndìsàn uun ni cúnáì‑né. Te cuisì imindaa dùhnù cundixi‑ne cùhùn.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Te nì cachi stná‑yà xì‑né:
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Te nú có‑cùní nèhivì quihin casú‑nè cunini‑ne, dandu quee‑nsia ñuu‑nèmà, te catù‑nsiá sàhà‑nsiá ñà‑còyo yàcá ñuu mà. Vàchi ñà‑jaàn cunduu testigu dìquì‑né quìvì coo juiciu xi‑ne. Te yùhù cachíˋ xì‑nsiá, na sáà quìvì ndàcàn Dios cuenta sàhà cuàchi, dandu chicá cuàhà castigu icúmí nècuàchìmà nìhì‑né nùù nècuàchì (malu) nì sandoo ñuu Sodoma xì ñuu Gomorra sànaha.
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Dandu nècuàchì dacuahá‑yá mà, nì caquihin‑ne ichì cuàhàn‑nè, nì càhàn‑nè xì nèhivì ñà‑ndìá ìcà‑né naxicocuíìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Te nì tavà stná‑nè cuàhà ñà‑malu ñuhú ini nèhivì, te nì saquin stná‑nè seña xì aceite dìnì cuàhà nècuàchi cuhí, te nì dàndúvàha‑ñané.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Ñà‑cuàhà guá nì xìtià fama xi Jesús, ñàyùcàndùá, nì xinitnùhu stná rey nani Herodes. Te sàhámà nì cachi tèmà:
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Ducán nì cachi tèmà. Doco dava ga nèhivì, nì cacachi‑nè sàhà‑yá ñà‑divi Elías nìsa ìa sànaha nduú‑yá. Te dava ga‑nè, nì cachi‑nè ñà‑iin nècuàchì cáhàn cuenta xi Dios nduú‑yá, nahi nècuàchì profeta sànaha.
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Doco Herodes mà, dohó nì cachì‑te na ní xinitnùhu‑tè sàhà‑yá:
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Ducán nì cachi tèmà, vàchi antes nì chicadì‑te Juan, nì dàndàcú‑te nùù soldadu xi‑tè, te nì tnii tèmàné. Ñàyùcàndùá nì sàcùnuhni‑nè cadena, te nì sàcùndiadi‑nè vehecàa. Pues nsidaa ñà‑jaàn nì quida Herodes mà sàhà‑ñá cuní‑te ndòo vàha‑tè nùù iin ñahà nani Herodías. Vàchi sànì nandàhà‑té xí‑ñâ mate ñahàdìhí ñanì‑te Felipe nduú‑ña.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Ñàyùcàndùá nì cachi Juan xì‑té:
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Pues divi sàhà ñà‑jaàn nì xini ùhì Herodías mà Juan, te cuní‑ña cahnì‑ñánê, doco mànìcùí.
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Vàchi Herodes mà, ináhá‑tê Juan ñà‑ndùú‑né iin nècuàchì nihnú ndáà inì‑xi, te ìì stná ini‑nè. Ñàyùcàndùá, yúhî‑tené. Te divi sàhájàn nì xidahan stná‑te nècuàchìmà nùù ñahà mà. Te cudíì stná inì‑te cunini‑tè ñà‑ndùá cachí nècuàchìmà, mate cónì sáà‑te cundaà vàha inì‑te.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Doco nì sàà iin quìvì nì cuu ofrecer nansa dandáñúhú ñahà màné, vàchi nì naxìnu rey mà cuìà, te nì quida‑tè iin vicò cahnú nì casaà cuàhà tè‑cùsáhnû ñuu mà, xì cuàhà stná comandante capitán, xì stná cuàhà tècuìcà ndoó ladu Galilea yucán.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Dandu nì quìhvi dèheyoco Herodías mà ndé iá vicò, te nì ìtasaha sàstnùhù‑ñá, nì dàcúdîì inì‑ña rey mà xì stná tè‑xínduu visita xi‑tè. Ñàyùcàndùá, nì cachì‑te xi‑ñá:
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Te nì chinaha‑té Dios ñà‑ndéni iñàha nì cui ni cácàn‑ña, cuàha‑tèñá, mate ni cúndúá iin davatahvi ñuu ndé cusáhnû‑te, cuàha‑tèñá.
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Ñàyùcàndùá nì quee‑ñà cuàhàn‑ña ndàcàtnùhù‑ñá nùù dihi‑ñá:
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Ñàyùcàndùá, yàchì nì nansìhvi ñahà chìì mà ndé iá rey mà, te nì xìcàn‑ña, cachí‑ña:
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Dandu rey mà, cuàhà gá nì cuhuun inì‑te, doco sàhà‑ñá sànì dàndáà‑te, te sàhà stná visita ndoó yucán, ñàyùcàndùá có‑cùní‑te dama‑tè ñà‑ndùá nì cachì‑te xi‑ñá.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Sàhájàn vichi vichi nì techuún‑te iin tè‑cùhùn cahnì xì Juan, te cunihi tèmà dìnì‑né ndixi.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn tèmà vehecàa, nì quendodò‑té dìnì‑né, te nihí‑teá ini iin charola nì nansìhvi nì sàha‑tè ñahà chìì mà, dandu mii‑ñá, nì sàha‑ñà dihi‑ñá.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Daaní, na ní caxinitnùhu nècuàchì nìsa dacuahá Juan, dandu nì casahàn itnii‑né nì naquihin‑ne iquìcúñú nsìi ma nì sùxin‑ne nì chicaa‑nèà ndé nduú cueva xi nsìi.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Daaní, nì cansiaa nècuàchì nì techuún Jesús cacanuu, te nì canataca‑nè nùù‑yá, nì nacani‑ne xì‑yá nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne xì ñá‑ndùá nì chinaha‑nè.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Ñàyùcàndùá nì nana‑ya xì‑né ini iin lancha ñà‑cùhùn cuaán‑yá xì‑né iin xaan ndé còò iin.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Doco nì xini nèhivì cuàhàn‑yà, te cuàhà‑né nì nacuni‑nèyà, ñàyùcàndùá nì caquee‑ne nsidaa ñuu nì dàyáà‑nè, te dihna‑ne nì sàà‑nè nùù‑yá.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Ñàyùcàndùá, na ní quee‑ya nùù lancha mà, nì xini‑yà cuàhà gá‑nè ndoó, te nì cuhi ini‑yànè, vàchi nahi riì còò stohò‑xi, ducán nduú‑né. Ñàyùcàndùá, nì dàcuàhá‑yánè cuàhà iñàha.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Daaní, na ní cuaà nì catnàtuu nèhivì siempre nchícùn xì‑yá nùù‑yá, cachí‑nè:
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Ñàyùcàndùá, ndaquìndèè‑ní xì nèhivì yohó ñà‑nì cuítià‑nè cùhùn‑nè ndè ranchu ò ñuu cuati ndoó yatni, te cuiin‑ne ñà‑cutiacu‑nè, vàchi còò ñá‑cuxi‑ne lugar yohó.
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Dandu nì dàndàcú‑yá ni mácùndoo nsidaa nèhivì mà, cuaán cuaán iin iin grupu‑nè nùù yùcù cuií.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Te ducán nì quida‑ne nì sàcùndoo yucùn‑né, cientu cientu‑ne, te dava cientu dava cientu‑nè nùù iin iin grupu‑nè.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Dandu nì tnii‑ya ùhùn pan mà xì ùì siaca ma, nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì naquimanì‑yá Dios sàhà‑ñá. Dandu nì dàcuàchí‑yá pan mà nì sàha‑ya nècuàchì dacuahá‑yá, te mii‑né, nì dasàn‑néà nùù nèhivì cuáhà mà; daaní, divi‑ni ducán nì quida stná‑yà xì ùì siaca, nì dàcuàchí stná‑yàsi nùù‑né.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Te nì xixi nsidaa‑né nì ndenuu ini‑nè.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Dandu nì chivàha‑ne ñà‑nì cuyodò gá, pedazu siaca xì stná pedazu pan, te nì chitu ùxìn ùì ìcà‑ñá.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Te cunaha‑nsiá, ùhùn mil tiàa nì sanduu nèhivì nì xixi xi pan mà.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Daaní, vichi duha nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá ñà‑nì mácùñuhu‑ne ini lancha, te codònùù cueé‑nè nùù‑yá cùhùn‑nè inga ladu mar dècuèndè ñuu Betsaida. Doco mii‑yá, cuàhàn‑yà danácuîtià‑yà nèhivì cuáhà mà.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Te nì nsihi nì ndaquìndèè‑yá xì‑né, dandu nì nana‑ya iin yucù nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Daaní, na ní cuñaà, xicá íì lancha mà mahì mar. Doco mii‑yá, mindaa‑yá iá‑yà ñuhù íchî.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Dandu nì xini xìcà‑yánè ñà‑ùhì gà dacacá‑nènu xi yutnù iá nahi pala, vàchi caná tàchì ladu nùù‑né. Ñàyùcàndùá, sinduhá nì sàà‑yà nùù‑né, xicándódo‑yá nùù tècuìí mar, te nihnú ini‑yà yàha‑ya iin ladu.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Doco na ní caxini‑nè nansa xicá‑yá nùù tècuìí ducán, dandu nì càna ndee‑né, vàchi duma nduá càhàn‑né.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Vàchi nsidaa‑né, nì xini‑nèyà, te nì ndulocó‑nè, yúhî cuàhà‑né. Doco nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà:
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Dandu nì quècahnu‑ya ini lancha ndé ndoó‑né, te nì cucuiìn tàchì mà. Ñàyùcàndùá, cuàhà sàstnùhù nì ndulocó gà‑nè.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Vàchi cónì sánìhì váha ini‑nè sàhà milagru nì nducuahà pan mà, vàchi ùhì mànìhì ini‑nè.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Daaní, na sánì yàha‑ya xì‑né mar mà, dandu nì sàà‑yà ñuhù íchî iin ñuu nani Genesaret.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Te na ní quecoyo‑ne xì‑yá nùù barcu mà, dandu vichi vichi nì nacuni nèhivì ñuu mà‑yá.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Ñàyùcàndùá, nì cadayáà‑nè cuàhàn‑nè inicutu ladu yucán, nì sàquíhin‑ne nècuàchì cuhí xi‑ne, te nihí‑né nècuàchìmà vàxi nùù‑yá itánduhù‑né nùù camilla. Te ndéni nì cui nì xinitnùhu‑ne iá‑yà, divi yucán nì sàà‑nè xì nècuàchì mà.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Te na yáha‑ya ñuu cuati, ò ñuu nahnú, te ò iin ranchu, o ndéni nì cui, yucán nì cachitànduhù‑né nècuàchì cuhí xi‑ne ichì, te nì xìcàn‑nè ñà‑siquiera nùù sàhà sìcoto xi‑ya ni dúcùn ndahà nècuàchì cuhí mà. Te nsidaa ana nì dùcùn ndahà‑xí ducán, nì nduvàha‑ne.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.