Marcos 6
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH
1 Dandu nì quee Jesús yucán mànuhù‑yá ñuu‑yà, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá, ndacá tnáhâ‑né xì‑yá cuàhàn.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Te na ní sàà quìvì descansu ñuu yucán, nì sàhàn‑yà veheñùhu, te nì quesaha‑yá dacuahá‑yá nèhivì. Te na ní inini‑ne ñà‑ndùá nì cachi‑yà, nì ndulocó‑nè, cachí‑nè:
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Vàchi iin ana tùha yàcún yutnù nduú‑né. Te dihi‑né nani María, te ñani‑nè nduú Jacobo, xì José, xì Judas, xì Simón. Te ñahàcúha‑ne, ¿a có‑ndòó stná‑nè yohó ndé ndòò‑ndà?
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Doco nì cachi‑yà xì‑né:
4 Mas Jesus disse:
5 Ñàyùcàndùá, mànìcùí quida‑ya milagru ñuu‑yà mà, cuisì iin ùì nècuàchì cuhí, nì chitàndòó‑yá ndahà‑yá dìquì‑né, te nì nduvàha‑ne.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Te nì ndulocó‑yà ñà‑có‑cùní nècuàchì ñuu mà cunindisá‑né.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Dandu nì cana‑ya ùxìn ùì nècuàchì dàcuàhá‑yá, te nì dàndàcú‑yá ñà‑cutnahá ùì ùì‑nè cùhùn. Te nì sàhatahvì‑yánè ñà‑tavà‑né ñà‑malu.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Te nì cachi stná‑yà xì‑né ñà‑còò ni‑iñàha cunihi‑ne cùhùn ichì mà, cuisì‑ní bastón xi‑ne; còò morral, còò pan, còò dìhùn cunihi‑ne ini siuhmatìxi‑ne,
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 te ndìsàn uun ni cúnáì‑né. Te cuisì imindaa dùhnù cundixi‑ne cùhùn.
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Te nì cachi stná‑yà xì‑né:
10 Disse ainda:
11 Te nú có‑cùní nèhivì quihin casú‑nè cunini‑ne, dandu quee‑nsia ñuu‑nèmà, te catù‑nsiá sàhà‑nsiá ñà‑còyo yàcá ñuu mà. Vàchi ñà‑jaàn cunduu testigu dìquì‑né quìvì coo juiciu xi‑ne. Te yùhù cachíˋ xì‑nsiá, na sáà quìvì ndàcàn Dios cuenta sàhà cuàchi, dandu chicá cuàhà castigu icúmí nècuàchìmà nìhì‑né nùù nècuàchì (malu) nì sandoo ñuu Sodoma xì ñuu Gomorra sànaha.
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Dandu nècuàchì dacuahá‑yá mà, nì caquihin‑ne ichì cuàhàn‑nè, nì càhàn‑nè xì nèhivì ñà‑ndìá ìcà‑né naxicocuíìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne.
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Te nì tavà stná‑nè cuàhà ñà‑malu ñuhú ini nèhivì, te nì saquin stná‑nè seña xì aceite dìnì cuàhà nècuàchi cuhí, te nì dàndúvàha‑ñané.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Ñà‑cuàhà guá nì xìtià fama xi Jesús, ñàyùcàndùá, nì xinitnùhu stná rey nani Herodes. Te sàhámà nì cachi tèmà:
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Ducán nì cachi tèmà. Doco dava ga nèhivì, nì cacachi‑nè sàhà‑yá ñà‑divi Elías nìsa ìa sànaha nduú‑yá. Te dava ga‑nè, nì cachi‑nè ñà‑iin nècuàchì cáhàn cuenta xi Dios nduú‑yá, nahi nècuàchì profeta sànaha.
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Doco Herodes mà, dohó nì cachì‑te na ní xinitnùhu‑tè sàhà‑yá:
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Ducán nì cachi tèmà, vàchi antes nì chicadì‑te Juan, nì dàndàcú‑te nùù soldadu xi‑tè, te nì tnii tèmàné. Ñàyùcàndùá nì sàcùnuhni‑nè cadena, te nì sàcùndiadi‑nè vehecàa. Pues nsidaa ñà‑jaàn nì quida Herodes mà sàhà‑ñá cuní‑te ndòo vàha‑tè nùù iin ñahà nani Herodías. Vàchi sànì nandàhà‑té xí‑ñâ mate ñahàdìhí ñanì‑te Felipe nduú‑ña.
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 Ñàyùcàndùá nì cachi Juan xì‑té:
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Pues divi sàhà ñà‑jaàn nì xini ùhì Herodías mà Juan, te cuní‑ña cahnì‑ñánê, doco mànìcùí.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 Vàchi Herodes mà, ináhá‑tê Juan ñà‑ndùú‑né iin nècuàchì nihnú ndáà inì‑xi, te ìì stná ini‑nè. Ñàyùcàndùá, yúhî‑tené. Te divi sàhájàn nì xidahan stná‑te nècuàchìmà nùù ñahà mà. Te cudíì stná inì‑te cunini‑tè ñà‑ndùá cachí nècuàchìmà, mate cónì sáà‑te cundaà vàha inì‑te.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Doco nì sàà iin quìvì nì cuu ofrecer nansa dandáñúhú ñahà màné, vàchi nì naxìnu rey mà cuìà, te nì quida‑tè iin vicò cahnú nì casaà cuàhà tè‑cùsáhnû ñuu mà, xì cuàhà stná comandante capitán, xì stná cuàhà tècuìcà ndoó ladu Galilea yucán.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Dandu nì quìhvi dèheyoco Herodías mà ndé iá vicò, te nì ìtasaha sàstnùhù‑ñá, nì dàcúdîì inì‑ña rey mà xì stná tè‑xínduu visita xi‑tè. Ñàyùcàndùá, nì cachì‑te xi‑ñá:
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Te nì chinaha‑té Dios ñà‑ndéni iñàha nì cui ni cácàn‑ña, cuàha‑tèñá, mate ni cúndúá iin davatahvi ñuu ndé cusáhnû‑te, cuàha‑tèñá.
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Ñàyùcàndùá nì quee‑ñà cuàhàn‑ña ndàcàtnùhù‑ñá nùù dihi‑ñá:
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Ñàyùcàndùá, yàchì nì nansìhvi ñahà chìì mà ndé iá rey mà, te nì xìcàn‑ña, cachí‑ña:
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Dandu rey mà, cuàhà gá nì cuhuun inì‑te, doco sàhà‑ñá sànì dàndáà‑te, te sàhà stná visita ndoó yucán, ñàyùcàndùá có‑cùní‑te dama‑tè ñà‑ndùá nì cachì‑te xi‑ñá.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Sàhájàn vichi vichi nì techuún‑te iin tè‑cùhùn cahnì xì Juan, te cunihi tèmà dìnì‑né ndixi.
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn tèmà vehecàa, nì quendodò‑té dìnì‑né, te nihí‑teá ini iin charola nì nansìhvi nì sàha‑tè ñahà chìì mà, dandu mii‑ñá, nì sàha‑ñà dihi‑ñá.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Daaní, na ní caxinitnùhu nècuàchì nìsa dacuahá Juan, dandu nì casahàn itnii‑né nì naquihin‑ne iquìcúñú nsìi ma nì sùxin‑ne nì chicaa‑nèà ndé nduú cueva xi nsìi.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Daaní, nì cansiaa nècuàchì nì techuún Jesús cacanuu, te nì canataca‑nè nùù‑yá, nì nacani‑ne xì‑yá nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne xì ñá‑ndùá nì chinaha‑nè.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Ñàyùcàndùá nì nana‑ya xì‑né ini iin lancha ñà‑cùhùn cuaán‑yá xì‑né iin xaan ndé còò iin.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Doco nì xini nèhivì cuàhàn‑yà, te cuàhà‑né nì nacuni‑nèyà, ñàyùcàndùá nì caquee‑ne nsidaa ñuu nì dàyáà‑nè, te dihna‑ne nì sàà‑nè nùù‑yá.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Ñàyùcàndùá, na ní quee‑ya nùù lancha mà, nì xini‑yà cuàhà gá‑nè ndoó, te nì cuhi ini‑yànè, vàchi nahi riì còò stohò‑xi, ducán nduú‑né. Ñàyùcàndùá, nì dàcuàhá‑yánè cuàhà iñàha.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Daaní, na ní cuaà nì catnàtuu nèhivì siempre nchícùn xì‑yá nùù‑yá, cachí‑nè:
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 Ñàyùcàndùá, ndaquìndèè‑ní xì nèhivì yohó ñà‑nì cuítià‑nè cùhùn‑nè ndè ranchu ò ñuu cuati ndoó yatni, te cuiin‑ne ñà‑cutiacu‑nè, vàchi còò ñá‑cuxi‑ne lugar yohó.
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Dandu nì dàndàcú‑yá ni mácùndoo nsidaa nèhivì mà, cuaán cuaán iin iin grupu‑nè nùù yùcù cuií.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Te ducán nì quida‑ne nì sàcùndoo yucùn‑né, cientu cientu‑ne, te dava cientu dava cientu‑nè nùù iin iin grupu‑nè.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Dandu nì tnii‑ya ùhùn pan mà xì ùì siaca ma, nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì naquimanì‑yá Dios sàhà‑ñá. Dandu nì dàcuàchí‑yá pan mà nì sàha‑ya nècuàchì dacuahá‑yá, te mii‑né, nì dasàn‑néà nùù nèhivì cuáhà mà; daaní, divi‑ni ducán nì quida stná‑yà xì ùì siaca, nì dàcuàchí stná‑yàsi nùù‑né.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Te nì xixi nsidaa‑né nì ndenuu ini‑nè.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Dandu nì chivàha‑ne ñà‑nì cuyodò gá, pedazu siaca xì stná pedazu pan, te nì chitu ùxìn ùì ìcà‑ñá.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Te cunaha‑nsiá, ùhùn mil tiàa nì sanduu nèhivì nì xixi xi pan mà.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Daaní, vichi duha nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá ñà‑nì mácùñuhu‑ne ini lancha, te codònùù cueé‑nè nùù‑yá cùhùn‑nè inga ladu mar dècuèndè ñuu Betsaida. Doco mii‑yá, cuàhàn‑yà danácuîtià‑yà nèhivì cuáhà mà.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Te nì nsihi nì ndaquìndèè‑yá xì‑né, dandu nì nana‑ya iin yucù nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Daaní, na ní cuñaà, xicá íì lancha mà mahì mar. Doco mii‑yá, mindaa‑yá iá‑yà ñuhù íchî.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Dandu nì xini xìcà‑yánè ñà‑ùhì gà dacacá‑nènu xi yutnù iá nahi pala, vàchi caná tàchì ladu nùù‑né. Ñàyùcàndùá, sinduhá nì sàà‑yà nùù‑né, xicándódo‑yá nùù tècuìí mar, te nihnú ini‑yà yàha‑ya iin ladu.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Doco na ní caxini‑nè nansa xicá‑yá nùù tècuìí ducán, dandu nì càna ndee‑né, vàchi duma nduá càhàn‑né.
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 Vàchi nsidaa‑né, nì xini‑nèyà, te nì ndulocó‑nè, yúhî cuàhà‑né. Doco nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà:
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Dandu nì quècahnu‑ya ini lancha ndé ndoó‑né, te nì cucuiìn tàchì mà. Ñàyùcàndùá, cuàhà sàstnùhù nì ndulocó gà‑nè.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Vàchi cónì sánìhì váha ini‑nè sàhà milagru nì nducuahà pan mà, vàchi ùhì mànìhì ini‑nè.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Daaní, na sánì yàha‑ya xì‑né mar mà, dandu nì sàà‑yà ñuhù íchî iin ñuu nani Genesaret.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Te na ní quecoyo‑ne xì‑yá nùù barcu mà, dandu vichi vichi nì nacuni nèhivì ñuu mà‑yá.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Ñàyùcàndùá, nì cadayáà‑nè cuàhàn‑nè inicutu ladu yucán, nì sàquíhin‑ne nècuàchì cuhí xi‑ne, te nihí‑né nècuàchìmà vàxi nùù‑yá itánduhù‑né nùù camilla. Te ndéni nì cui nì xinitnùhu‑ne iá‑yà, divi yucán nì sàà‑nè xì nècuàchì mà.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Te na yáha‑ya ñuu cuati, ò ñuu nahnú, te ò iin ranchu, o ndéni nì cui, yucán nì cachitànduhù‑né nècuàchì cuhí xi‑ne ichì, te nì xìcàn‑nè ñà‑siquiera nùù sàhà sìcoto xi‑ya ni dúcùn ndahà nècuàchì cuhí mà. Te nsidaa ana nì dùcùn ndahà‑xí ducán, nì nduvàha‑ne.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.