Lucas 8
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH
1 Daaní, nì quihin‑ya ichì cuàhàn‑yà nì nacàhin‑ya ñuu nahnú te ñuu cuati, cáhàn‑yà sàhù, cachítnùhu‑ya xì nèhivì ñà‑ndùú razón ndiaha sàhà ñuhìví ìì xí Dios. Te cutnáhâ stná‑yà xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá,
1 Algum tempo depois Jesus saiu e viajou por cidades e povoados, anunciando a boa notícia do Reino de Deus . Os doze discípulos foram com ele,
2 xì dava stná nècuàchì ñahà nì dàndúvàha‑ya. Dava‑ne, nìsa ñuhu ñà‑malu ini‑nè, te dava ga‑nè, cuèhè nì sandoho‑ne, doco nì dàndúvàha‑ya nsidaa‑né. Iin nècuàchì ñahà mà nani María Magdalena. Ùsà ñà‑malu nì tavà‑yá nùù‑né.
2 e também algumas mulheres que haviam sido livradas de espíritos maus e curadas de doenças. Eram Maria, chamada Madalena, de quem tinham sido expulsos sete demônios;
3 Te inga‑nè nani Juana, ñahàdìhí Chuza, iin nècuàchì dandacú nùù biene xi rey Herodes. Te inga nècuàchì ñahà mà nani Susana, te cuàhà gá stná nècuàchì ñahà dava ga cutnáhâ xí‑yâ cuàhàn‑nè, chindéé‑nêyà, te quidá stná‑nè cooperar.
3 Joana, mulher de Cuza, que era alto funcionário do governo de Herodes; Susana e muitas outras mulheres que, com os seus próprios recursos, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Daaní, nì quesaa cuàhà nèhivì nì caquixi iin iin ñuu, nì nataca‑nè nùù‑yá. Te nì càhàn‑yà xì‑né, nì nacani‑ya xì‑né iin historia nduú ejemplu. Te dohó nì cachi‑yà:
4 Uma grande multidão, vinda de várias cidades, veio ver Jesus. Quando todos estavam reunidos, ele contou esta parábola :
5 ―Nì ìa iin tiàa, te cuàhàn‑nè chihi‑ne. Te nì sate uun‑ne tata mà. Ducán nì quida‑ne, te dava‑ña nì còya mahì ichì. Te yucán nì sànihni nèhivì‑ñá; stná laa ndavá ansivi, nì saxì‑síâ.
5 — Certo homem saiu para semear. E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, onde foram pisadas pelas pessoas e comidas pelos passarinhos.
6 Te dava stná tata mà, nì còya nùù cavà. Te yucán nì xìtìa, doco nì ìchà, vàchi còò ndèhì.
6 Outras sementes caíram num lugar onde havia muitas pedras, e, quando começaram a brotar, as plantas secaram porque não havia umidade.
7 Te dava stná tata mà, nì còya mahì iñù, te iin‑ni nì sahnua xì‑ñá mà. Doco nì dàdáhviamà‑ñá.
7 Outra parte caiu no meio de espinhos, que cresceram junto com as plantas e as sufocaram.
8 Doco dava stná tata mà, nùù ñuhù vàha nì còya, te nì xìtià viìá; ndè ùhùn dico tantu nì cana ―nì cachi Jesús.
8 Mas algumas sementes caíram em terra boa. As plantas cresceram e produziram cem grãos para cada semente. E Jesus terminou, dizendo:
9 Después nì xìcàn tnùhù nècuàchì dacuahá‑yá nùù‑yá, cachí‑nè:
9 Os discípulos de Jesus perguntaram o que ele queria dizer com essa parábola .
10 Dandu nì cachi‑yà:
10 Jesus respondeu:
11 ’Cunaha‑nsiá, ñà‑yòhó nduá cuní cachi ejemplu mà: Tata mà nduú nahi Palabra xi Dios.
11 — O que essa parábola quer dizer é o seguinte: a semente é a mensagem de Deus.
12 Te tata nì còyo mahì ichì mà nduú nahi nèhivì iníní palabra (xi‑ya), dandu vàxi ñà‑malu, te dacúxíó‑si palabra mà ini anima‑nè sàhá màsà cúníndísâ‑né, te càcu anima‑nè.
12 As sementes que caíram na beira do caminho são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém o Diabo chega e tira a mensagem do coração delas para que não creiam e não sejam salvas.
13 Daaní, tata nì còyo nùù cavà mà nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te luegu cudíì ini‑nè sàhámà. Doco nahi viu còò yohò‑xí nduú‑né, iin ratu tii xiníndísâ‑né, dandu na yáha‑ne tnùndoho, luegu nacóó‑né palabra mà.
13 As sementes que caíram onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a recebem com muita alegria. Elas não têm raízes e por isso creem somente por algum tempo; e, quando chega a tentação, abandonam tudo.
14 Daaní, tata nì còyo mahì iñù mà nduú nèhivì iníní xí palabra xi‑ya, doco cuàhà gá nacání ini‑nè sàhà vida xi‑ne ñuhìví yohó; cuú cuàhà ini‑nè sàhà biene xi‑ne, te cuàhà gá diversión có‑ìá viì nandúcú‑nê. Ñàyùcàndùá, ducán queá xì‑né na ian nì cuu xi viu mà, nì dàhvia nì quida iñù, vàchi có‑sâà‑nè quida‑ne ñà‑vàha nacua cuní Dios.
14 As sementes que caíram no meio dos espinhos são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida aumentam e sufocam essas pessoas. Por isso os frutos que elas produzem nunca amadurecem.
15 Daaní, tata nì còyo nùù ñuhù vàha nduú nèhivì nihnú ndàcuisì inì‑xi; vàha anima‑nè, iníní‑né palabra vàha ma, te quidá ndisa‑neà cumplir, iin‑ni nchícùn‑nèà, te sàhámà nduú‑né nahi viu nì cana viì.
15 E as sementes que caíram em terra boa são aquelas pessoas que ouvem e guardam a mensagem no seu coração bom e obediente; e, porque são fiéis, produzem frutos.
16 ’Nú sànì nacahmi‑nda iin lámpara, mà chícání‑ndáñâ tìxi iin cazuela, ò tíxi iin cama. Còó, icúmíâ cuian ndé ducún ñà‑cutnuà nùù nèhivì yáha ini vehe.
16 Jesus continuou:
17 Cunaha‑nsiá, nsidaa ñà‑ìá dèhé, icúmíâ tùi vateá. Vàchi nsidaa ñà‑ndùá quidádèhé nèhivì, icúmíâ natùi claruà, te cunitnùhu nèhivì sàhà‑ñá.
17 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido e revelado.
18 ’Cunini vàha‑nsia na sáha xi‑nsiá ichì váha, vàchi nècuàchì ñuhú (ñà‑vàha) inì‑xi, chicá más icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né; doco nèhivì có‑ñùhú ndisa (ñà‑vàha) inì‑xi, mate tuxí ini‑nè iá iyuhá, doco nsidaájàn, icúmíâ cuxio nsiha.
18 — Portanto, tomem cuidado e vejam como vocês ouvem. Porque quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o que pensa que tem será tirado dele.
19 Daaní, nì sàà dihi‑yá xì ñani‑yà, doco mànìcùí quìhvi‑ne ndé iá‑yà sàhà‑ñá cuàhà guá nèhivì ndoó yucán.
19 A mãe e os irmãos de Jesus vieram até o lugar onde ele estava, mas, por causa da multidão, não conseguiam chegar perto dele.
20 Dandu nì cachi nèhivì xì‑yá:
20 Então alguém disse a Jesus: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem falar com o senhor.
21 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
21 Mas Jesus disse a todos:
22 Iin quìvì nì nana‑ya ini iin lancha, mii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
22 Certo dia Jesus subiu num barco com os seus discípulos e disse: Então eles partiram.
23 Te na xicá‑nu cuàhàn‑nu mahì mar, dandu nì quìdì‑yà. Daaní, nì quesaha nì cana iin tàchì fuerte vàxi ndè ñuhù íchî, te nì quesaha cuàhàn chitu lancha mà tècuìí, yáha ga iá peligru xì nsidaa‑né.
23 Enquanto estavam atravessando o lago, Jesus dormiu. Um vento muito forte começou a soprar sobre o lago, e o barco foi ficando cheio de água, de modo que todos estavam em perigo.
24 Dandu nì catnàtuu‑ne ndé indúhu‑yá quídì‑yà, te nì dàndácòo‑neyà, cachí‑nè xì‑yá:
24 Aí os discípulos chegaram perto de Jesus e o acordaram, dizendo: — Mestre, Mestre! Nós vamos morrer! Jesus se levantou e deu uma ordem ao vento e à tempestade. Eles pararam, e tudo ficou calmo.
25 Te nì cachi‑yà xì‑né:
25 Então ele disse aos discípulos: Mas eles estavam admirados e com medo e diziam uns aos outros: — Que homem é este? Ele manda até no vento e nas ondas, e eles obedecem!
26 Daaní, cuàhàn lancha mà, te nì sàà‑nu ndè ñuu nècuàchì gadarenu. Frente ladu Galilea indúhu ñuu mà.
26 Jesus e os discípulos chegaram à região de Gerasa, no lado leste do lago da Galileia.
27 Te nì nuu Jesús lancha mà nùù ñuhù íchî. Dandu yucán vàxi iin tiàa ñuu mà, ñuhú cuáhà ñà‑malu anima‑nè. Sàcàní tiempu ñuhá anima‑nè. Có‑ndìxí‑né sìcoto, ni còò stná vehe‑ne, cuisì mahì cueva ndé xí‑indùxin nsìi iá‑nè.
27 Assim que Jesus saiu do barco, um homem daquela cidade foi encontrar-se com ele. Esse homem estava dominado por demônios. Fazia muito tempo que ele andava sem roupas e não morava numa casa, mas vivia nos túmulos do cemitério.
28 Doco na ní xini‑nè Jesús, nì ndàhì ndee‑né nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, te fuerte nì cachi‑nè xì‑yá:
28 Quando viu Jesus, o homem deu um grito, caiu no chão diante dele e disse bem alto: — Jesus, Filho do Deus Altíssimo! O que o senhor quer de mim? Por favor, não me castigue!
29 Ducán nì cachi nècuàchì‑mà, vàchi sàcàchí Jesús xì ñà‑malu mà ñà‑nì quèá ini‑nè. Vàchi antes cuàhà xichi nì dàndòhá‑nè, ñàyùcàndùá nì sàcùnuhni‑nè xì cadena xì stná manilla càa, te ducán nìsa ìa‑ne, ndiaá nèhivì‑né. Doco siempre sahndé uun‑ne ñà‑nùhní‑nè, te xinúdèhé‑nè yucù sáhàn‑nè quidá ñà‑malu mà.
29 Ele disse isso porque Jesus havia mandado o espírito mau sair dele. Esse espírito o havia agarrado muitas vezes. As pessoas chegaram até a amarrar os pés e as mãos do homem com correntes de ferro, mas ele as quebrava, e o demônio o levava para o deserto.
30 Dandu Jesús, nì xìcàn tnùhù‑yá nùá, cachí‑yà:
30 Jesus perguntou a ele: — O meu nome é Multidão! — respondeu ele. (Ele disse isso porque muitos demônios tinham entrado nele.)
31 Te nì sacundahvíà nùù‑yá ñà‑màsà dándácû‑yá cùhàn cuñuha yavi cunú sàstnùhù.
31 Aí os demônios começaram a pedir com insistência a Jesus que não os mandasse para o abismo .
32 Te yatni yucán iá iin yucù ndé ndoó cuàhà cochi xixáhan‑sì. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tàhvìá nùù‑yá áma cuáha‑ya permisu cùhàn caquìhvia ini cochi yucán. Te nì sàha‑ya permisu.
32 Muitos porcos estavam comendo num morro ali perto. Os demônios pediram com insistência a Jesus que os deixasse entrar nos porcos, e ele deixou.
33 Dandu nì canacoyo nsidaa‑ñá ini tiàa ma cuàhàn, te nì caquìhvia ini cochi mà. Dandu nsidaa quisì mà, (nì culocó‑si); carrera nì canuu‑sì candiaa mà nì còyo‑sì mar, te nì càhà‑si.
33 Então eles saíram do homem e entraram nos porcos, que se atiraram morro abaixo, para dentro do lago, e se afogaram.
34 Daaní, tè‑xíndiaa xì cochi mà, na ní caxinì‑te nì cuu ducán, dandu carrera mànuhù‑té nì nacani‑tè xì nèhivì ñuu yucán xì stná nèhivì ranchu.
34 Quando os homens que estavam tomando conta dos porcos viram o que havia acontecido, fugiram e espalharam a notícia na cidade e nos seus arredores.
35 Dandu ní caquee nsidaa‑né vàxi‑ne cundaà ini‑nè ndíà nduá nì cuu. Te nì casaà‑nè ndé iá Jesús, nì xini‑nè, yucán iá tiàa nì caquee ñà‑malu anima‑xi, iá‑nè nùù‑yá, sàndìxí‑nè sìcoto vichi. Sànì nàcòo nsihi sàxìnítnùní‑nè. Ñàyùcàndùá, yáha ga nì cayùhí nèhivì mà.
35 Muita gente foi ver o que havia acontecido. Quando chegaram perto de Jesus, viram o homem de quem haviam saído os demônios. E ficaram assustados porque ele estava sentado aos pés de Jesus, vestido e no seu perfeito juízo.
36 Dandu tiàa nì caxini nansa nì cuu nì dàndúvàha‑ya tiàa ma, nì nacani‑ne xì nèhivì nì caquesaa mà.
36 Os que haviam visto tudo contaram ao povo como o homem tinha sido curado.
37 Dandu nsidaa nècuàchì ladu Gadara mà, nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑nì quèé‑yá nùù ladu mà, vàchi yúhî cuaá‑nè. Ñàyùcàndùá, nì nana tu‑ya lancha ñà‑cùhùn‑yà.
37 Aí toda a gente da região de Gerasa ficou com muito medo e pediu que Jesus saísse da terra deles. Então Jesus subiu no barco e foi embora.
38 Dandu tiàa nì caquee ñà‑malu nùù‑xìmà, nì sacundahví‑nè nùù‑yá cuní‑nè cutnahá‑né xì‑yá cùhùn. Doco nì techuún‑yánè nùhù‑nè, cachí‑yà:
38 E o homem de quem os demônios tinham saído implorou a Jesus: — Me deixe ir com o senhor! Mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 ―Xuhun‑ní vehe‑ní, te nacani nchihì‑ní nsidaa favor nì quida Dios xì‑ní ―nì cachi‑yà.
39 — Volte para casa e conte o que Deus fez por você. Então o homem foi pela cidade, contando o que Jesus tinha feito por ele.
40 Daaní, na ní nasaa‑yà, nì cacudiì ini nèhivì ndòó yucán, vàchi xíndiatu nsidaa‑né ñà‑nsiaa‑yà.
40 Quando Jesus voltou para o lado oeste do lago, a multidão o recebeu com alegria, pois todos tinham ficado ali à espera dele.
41 Daaní, nì sàà iin nècuàchì nani Jairo nùù‑yá; iin nècuàchì cusáhnû nùù iin veheñùhu nduú‑né. Te nì tutuyuhu‑né ñuhù nùù sàhà‑yá nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑cùhùn‑yà vehe‑ne.
41 Então chegou um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga daquele lugar. Ele se jogou aos pés de Jesus e pediu com insistência que fosse até a sua casa
42 Vàchi mindaa dèheyoco‑né iá, nahi ùxìn ùì cuìà xicá‑ña, doco vichi sàcùcáhví‑ña. Ñàyùcàndùá nì quihin Jesús ichì cuàhàn‑yà. Doco cuàhà stná nèhivì cutnáhâ xí‑yâ, dècuèndè yáha ga tnuu cuàhàn‑nè xì‑yá ñà‑cuàhà guá‑nè.
42 porque a sua filha única, de doze anos, estava morrendo. Enquanto Jesus ia caminhando, a multidão o apertava de todos os lados.
43 Te mahì nèhivì mà cuàhàn stná iin nècuàchì ñahà, ùxìn ùì cuìà sàcuàhàn‑nè ndohó‑né cuèhè nìì, te sànì nsihi dìhùn xí‑né cuàhàn nùù cuàhà nècuàchì nì quidatatna xi‑né, doco ni‑iin nècuàchìmà, cónì níhì‑né dandúvàha‑ñané.
43 Nisto, chegou uma mulher que fazia doze anos que estava com uma hemorragia. Ela havia gastado com os médicos tudo o que tinha, mas ninguém havia conseguido curá-la.
44 Te vichi divi ñahà mà nì quixi ladu yàtà Jesús, nì dàcúhùn‑nè ndahà‑né nùù ìcà sìcoto xi‑ya. Te hora nchito ma nì cucuiìn nìì‑né.
44 Ela foi por trás de Jesus e tocou na barra da capa dele, e logo o sangue parou de escorrer.
45 Dandu ní cachi Jesús:
45 Aí Jesus perguntou: Todos negaram. Então Pedro disse: — Mestre, todo o povo está rodeando o senhor e o está apertando.
46 Doco nì cachi‑yà:
46 Mas Jesus disse:
47 Dandu nècuàchì ñahà mà, nì cundaà stná ini‑nè ñà‑sà‑ìnáhá Jesús ñà‑ndùá nì quida‑ne. Ñàyùcàndùá, vàxi‑ne, ndé quidí cuisì‑né nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá. Te itá nsidaa nèhivì yucán, iníní‑né, te nì nacani nècuàchìmà xì‑yá índù ñà‑dìsáhà‑xí nì dàcácùhun‑ne ndahà‑né ìcà‑yá, te nì nduvàha‑ne vichi duha.
47 Então a mulher, vendo que não podia mais ficar escondida, veio, tremendo, e se atirou aos pés de Jesus. E, diante de todos, contou a Jesus por que tinha tocado nele e como havia sido curada na mesma hora.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
48 Aí Jesus disse:
49 Na meru cachí‑yà ducan, dandu nì quesaa iin tiàa nì quixi vehe presidente xi veheñùhu ma, te nì càhàn‑te xi nècuàchìmà, cachí‑te:
49 Jesus ainda estava falando, quando chegou da casa de Jairo um empregado, que disse: — Seu Jairo, a menina já morreu. Não aborreça mais o Mestre.
50 Doco nì tiacu Jesús ñà‑ndùá nì cachì‑te, ñàyùcàndùá nì cachi‑yà xì nècuàchì dàndàcù‑mà:
50 Jesus ouviu isso e disse a Jairo:
51 Daaní, (nì sàà‑yà xì‑né), te nì quìhvi‑ya xì‑né ini vehe. Doco cónì sáha‑ya quìhvi inga nèhivì (ndé indúhu nsìi ma), cuisì Pedro xì Jacobo xì Juan xì stná yuadíhí‑ñâ.
51 Quando Jesus chegou à casa de Jairo, deixou que Pedro, João e Tiago entrassem com ele, além do pai e da mãe da menina, e mais ninguém.
52 Vàchi ndoó cuàhà nèhivì, te sacú ndee‑né, cána‑ne ñà‑sànì xìhì‑ña. Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
52 Todos os que estavam ali choravam e se lamentavam por causa da menina. Então Jesus disse:
53 Dandu nècuàchìmà, nì sàcùndiaa‑nèyà, vàchi ináhá‑nê ñà‑sànì xìhì‑ña nduá.
53 Aí começaram a caçoar dele porque sabiam que ela estava morta.
54 Doco mii‑yá, nì cachi‑yà ni cáquéé nsihi‑ne fuera. Dandu nì tnii‑yà ndahà‑ñá, te nì càhàn fuerte‑yà, cachí‑yà:
54 Mas Jesus foi, pegou-a pela mão e disse bem alto:
55 Daaní, nì nsiaa tu espíritu xi‑ñà, te yàchì nì ndacuiìn‑ña. Te nì dàndàcú‑yá daquixí‑né ñà‑cutiacù‑ña.
55 Ela tornou a viver e se levantou imediatamente. Aí Jesus mandou que dessem comida a ela.
56 Te yuadíhí‑ñâ, yáha ga nì ndulocó‑nè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né ñà‑màsà nácání‑né xì ni‑iin nèhivì.
56 Os seus pais ficaram muito admirados, mas Jesus mandou que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.