Lucas 8
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB
1 Daaní, nì quihin‑ya ichì cuàhàn‑yà nì nacàhin‑ya ñuu nahnú te ñuu cuati, cáhàn‑yà sàhù, cachítnùhu‑ya xì nèhivì ñà‑ndùú razón ndiaha sàhà ñuhìví ìì xí Dios. Te cutnáhâ stná‑yà xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 xì dava stná nècuàchì ñahà nì dàndúvàha‑ya. Dava‑ne, nìsa ñuhu ñà‑malu ini‑nè, te dava ga‑nè, cuèhè nì sandoho‑ne, doco nì dàndúvàha‑ya nsidaa‑né. Iin nècuàchì ñahà mà nani María Magdalena. Ùsà ñà‑malu nì tavà‑yá nùù‑né.
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Te inga‑nè nani Juana, ñahàdìhí Chuza, iin nècuàchì dandacú nùù biene xi rey Herodes. Te inga nècuàchì ñahà mà nani Susana, te cuàhà gá stná nècuàchì ñahà dava ga cutnáhâ xí‑yâ cuàhàn‑nè, chindéé‑nêyà, te quidá stná‑nè cooperar.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Daaní, nì quesaa cuàhà nèhivì nì caquixi iin iin ñuu, nì nataca‑nè nùù‑yá. Te nì càhàn‑yà xì‑né, nì nacani‑ya xì‑né iin historia nduú ejemplu. Te dohó nì cachi‑yà:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 ―Nì ìa iin tiàa, te cuàhàn‑nè chihi‑ne. Te nì sate uun‑ne tata mà. Ducán nì quida‑ne, te dava‑ña nì còya mahì ichì. Te yucán nì sànihni nèhivì‑ñá; stná laa ndavá ansivi, nì saxì‑síâ.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Te dava stná tata mà, nì còya nùù cavà. Te yucán nì xìtìa, doco nì ìchà, vàchi còò ndèhì.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Te dava stná tata mà, nì còya mahì iñù, te iin‑ni nì sahnua xì‑ñá mà. Doco nì dàdáhviamà‑ñá.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Doco dava stná tata mà, nùù ñuhù vàha nì còya, te nì xìtià viìá; ndè ùhùn dico tantu nì cana ―nì cachi Jesús.
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Después nì xìcàn tnùhù nècuàchì dacuahá‑yá nùù‑yá, cachí‑nè:
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Dandu nì cachi‑yà:
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 ’Cunaha‑nsiá, ñà‑yòhó nduá cuní cachi ejemplu mà: Tata mà nduú nahi Palabra xi Dios.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Te tata nì còyo mahì ichì mà nduú nahi nèhivì iníní palabra (xi‑ya), dandu vàxi ñà‑malu, te dacúxíó‑si palabra mà ini anima‑nè sàhá màsà cúníndísâ‑né, te càcu anima‑nè.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Daaní, tata nì còyo nùù cavà mà nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te luegu cudíì ini‑nè sàhámà. Doco nahi viu còò yohò‑xí nduú‑né, iin ratu tii xiníndísâ‑né, dandu na yáha‑ne tnùndoho, luegu nacóó‑né palabra mà.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Daaní, tata nì còyo mahì iñù mà nduú nèhivì iníní xí palabra xi‑ya, doco cuàhà gá nacání ini‑nè sàhà vida xi‑ne ñuhìví yohó; cuú cuàhà ini‑nè sàhà biene xi‑ne, te cuàhà gá diversión có‑ìá viì nandúcú‑nê. Ñàyùcàndùá, ducán queá xì‑né na ian nì cuu xi viu mà, nì dàhvia nì quida iñù, vàchi có‑sâà‑nè quida‑ne ñà‑vàha nacua cuní Dios.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Daaní, tata nì còyo nùù ñuhù vàha nduú nèhivì nihnú ndàcuisì inì‑xi; vàha anima‑nè, iníní‑né palabra vàha ma, te quidá ndisa‑neà cumplir, iin‑ni nchícùn‑nèà, te sàhámà nduú‑né nahi viu nì cana viì.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 ’Nú sànì nacahmi‑nda iin lámpara, mà chícání‑ndáñâ tìxi iin cazuela, ò tíxi iin cama. Còó, icúmíâ cuian ndé ducún ñà‑cutnuà nùù nèhivì yáha ini vehe.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Cunaha‑nsiá, nsidaa ñà‑ìá dèhé, icúmíâ tùi vateá. Vàchi nsidaa ñà‑ndùá quidádèhé nèhivì, icúmíâ natùi claruà, te cunitnùhu nèhivì sàhà‑ñá.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 ’Cunini vàha‑nsia na sáha xi‑nsiá ichì váha, vàchi nècuàchì ñuhú (ñà‑vàha) inì‑xi, chicá más icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né; doco nèhivì có‑ñùhú ndisa (ñà‑vàha) inì‑xi, mate tuxí ini‑nè iá iyuhá, doco nsidaájàn, icúmíâ cuxio nsiha.
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Daaní, nì sàà dihi‑yá xì ñani‑yà, doco mànìcùí quìhvi‑ne ndé iá‑yà sàhà‑ñá cuàhà guá nèhivì ndoó yucán.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Dandu nì cachi nèhivì xì‑yá:
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Iin quìvì nì nana‑ya ini iin lancha, mii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Te na xicá‑nu cuàhàn‑nu mahì mar, dandu nì quìdì‑yà. Daaní, nì quesaha nì cana iin tàchì fuerte vàxi ndè ñuhù íchî, te nì quesaha cuàhàn chitu lancha mà tècuìí, yáha ga iá peligru xì nsidaa‑né.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Dandu nì catnàtuu‑ne ndé indúhu‑yá quídì‑yà, te nì dàndácòo‑neyà, cachí‑nè xì‑yá:
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Te nì cachi‑yà xì‑né:
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Daaní, cuàhàn lancha mà, te nì sàà‑nu ndè ñuu nècuàchì gadarenu. Frente ladu Galilea indúhu ñuu mà.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Te nì nuu Jesús lancha mà nùù ñuhù íchî. Dandu yucán vàxi iin tiàa ñuu mà, ñuhú cuáhà ñà‑malu anima‑nè. Sàcàní tiempu ñuhá anima‑nè. Có‑ndìxí‑né sìcoto, ni còò stná vehe‑ne, cuisì mahì cueva ndé xí‑indùxin nsìi iá‑nè.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Doco na ní xini‑nè Jesús, nì ndàhì ndee‑né nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, te fuerte nì cachi‑nè xì‑yá:
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Ducán nì cachi nècuàchì‑mà, vàchi sàcàchí Jesús xì ñà‑malu mà ñà‑nì quèá ini‑nè. Vàchi antes cuàhà xichi nì dàndòhá‑nè, ñàyùcàndùá nì sàcùnuhni‑nè xì cadena xì stná manilla càa, te ducán nìsa ìa‑ne, ndiaá nèhivì‑né. Doco siempre sahndé uun‑ne ñà‑nùhní‑nè, te xinúdèhé‑nè yucù sáhàn‑nè quidá ñà‑malu mà.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Dandu Jesús, nì xìcàn tnùhù‑yá nùá, cachí‑yà:
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Te nì sacundahvíà nùù‑yá ñà‑màsà dándácû‑yá cùhàn cuñuha yavi cunú sàstnùhù.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Te yatni yucán iá iin yucù ndé ndoó cuàhà cochi xixáhan‑sì. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tàhvìá nùù‑yá áma cuáha‑ya permisu cùhàn caquìhvia ini cochi yucán. Te nì sàha‑ya permisu.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Dandu nì canacoyo nsidaa‑ñá ini tiàa ma cuàhàn, te nì caquìhvia ini cochi mà. Dandu nsidaa quisì mà, (nì culocó‑si); carrera nì canuu‑sì candiaa mà nì còyo‑sì mar, te nì càhà‑si.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Daaní, tè‑xíndiaa xì cochi mà, na ní caxinì‑te nì cuu ducán, dandu carrera mànuhù‑té nì nacani‑tè xì nèhivì ñuu yucán xì stná nèhivì ranchu.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Dandu ní caquee nsidaa‑né vàxi‑ne cundaà ini‑nè ndíà nduá nì cuu. Te nì casaà‑nè ndé iá Jesús, nì xini‑nè, yucán iá tiàa nì caquee ñà‑malu anima‑xi, iá‑nè nùù‑yá, sàndìxí‑nè sìcoto vichi. Sànì nàcòo nsihi sàxìnítnùní‑nè. Ñàyùcàndùá, yáha ga nì cayùhí nèhivì mà.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Dandu tiàa nì caxini nansa nì cuu nì dàndúvàha‑ya tiàa ma, nì nacani‑ne xì nèhivì nì caquesaa mà.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Dandu nsidaa nècuàchì ladu Gadara mà, nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑nì quèé‑yá nùù ladu mà, vàchi yúhî cuaá‑nè. Ñàyùcàndùá, nì nana tu‑ya lancha ñà‑cùhùn‑yà.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Dandu tiàa nì caquee ñà‑malu nùù‑xìmà, nì sacundahví‑nè nùù‑yá cuní‑nè cutnahá‑né xì‑yá cùhùn. Doco nì techuún‑yánè nùhù‑nè, cachí‑yà:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 ―Xuhun‑ní vehe‑ní, te nacani nchihì‑ní nsidaa favor nì quida Dios xì‑ní ―nì cachi‑yà.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Daaní, na ní nasaa‑yà, nì cacudiì ini nèhivì ndòó yucán, vàchi xíndiatu nsidaa‑né ñà‑nsiaa‑yà.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Daaní, nì sàà iin nècuàchì nani Jairo nùù‑yá; iin nècuàchì cusáhnû nùù iin veheñùhu nduú‑né. Te nì tutuyuhu‑né ñuhù nùù sàhà‑yá nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑cùhùn‑yà vehe‑ne.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Vàchi mindaa dèheyoco‑né iá, nahi ùxìn ùì cuìà xicá‑ña, doco vichi sàcùcáhví‑ña. Ñàyùcàndùá nì quihin Jesús ichì cuàhàn‑yà. Doco cuàhà stná nèhivì cutnáhâ xí‑yâ, dècuèndè yáha ga tnuu cuàhàn‑nè xì‑yá ñà‑cuàhà guá‑nè.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Te mahì nèhivì mà cuàhàn stná iin nècuàchì ñahà, ùxìn ùì cuìà sàcuàhàn‑nè ndohó‑né cuèhè nìì, te sànì nsihi dìhùn xí‑né cuàhàn nùù cuàhà nècuàchì nì quidatatna xi‑né, doco ni‑iin nècuàchìmà, cónì níhì‑né dandúvàha‑ñané.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Te vichi divi ñahà mà nì quixi ladu yàtà Jesús, nì dàcúhùn‑nè ndahà‑né nùù ìcà sìcoto xi‑ya. Te hora nchito ma nì cucuiìn nìì‑né.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Dandu ní cachi Jesús:
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Doco nì cachi‑yà:
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Dandu nècuàchì ñahà mà, nì cundaà stná ini‑nè ñà‑sà‑ìnáhá Jesús ñà‑ndùá nì quida‑ne. Ñàyùcàndùá, vàxi‑ne, ndé quidí cuisì‑né nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá. Te itá nsidaa nèhivì yucán, iníní‑né, te nì nacani nècuàchìmà xì‑yá índù ñà‑dìsáhà‑xí nì dàcácùhun‑ne ndahà‑né ìcà‑yá, te nì nduvàha‑ne vichi duha.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Na meru cachí‑yà ducan, dandu nì quesaa iin tiàa nì quixi vehe presidente xi veheñùhu ma, te nì càhàn‑te xi nècuàchìmà, cachí‑te:
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Doco nì tiacu Jesús ñà‑ndùá nì cachì‑te, ñàyùcàndùá nì cachi‑yà xì nècuàchì dàndàcù‑mà:
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Daaní, (nì sàà‑yà xì‑né), te nì quìhvi‑ya xì‑né ini vehe. Doco cónì sáha‑ya quìhvi inga nèhivì (ndé indúhu nsìi ma), cuisì Pedro xì Jacobo xì Juan xì stná yuadíhí‑ñâ.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Vàchi ndoó cuàhà nèhivì, te sacú ndee‑né, cána‑ne ñà‑sànì xìhì‑ña. Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Dandu nècuàchìmà, nì sàcùndiaa‑nèyà, vàchi ináhá‑nê ñà‑sànì xìhì‑ña nduá.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Doco mii‑yá, nì cachi‑yà ni cáquéé nsihi‑ne fuera. Dandu nì tnii‑yà ndahà‑ñá, te nì càhàn fuerte‑yà, cachí‑yà:
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Daaní, nì nsiaa tu espíritu xi‑ñà, te yàchì nì ndacuiìn‑ña. Te nì dàndàcú‑yá daquixí‑né ñà‑cutiacù‑ña.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Te yuadíhí‑ñâ, yáha ga nì ndulocó‑nè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né ñà‑màsà nácání‑né xì ni‑iin nèhivì.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.