Lucas 24
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA
1 Naha va quìvì primeru semana nì quihin nècuàchì ñahà mà ichì cuàhàn‑nè ndé nì ndùxin‑ya, nihí‑né tàtnà tnàmì nì quidayucun‑nè, te cutnáhâ stná‑nè xì itnii gá nècuàchì ñahà. Te na ní casaà‑nè yucán
1 Mas, no primeiro dia da semana, alta madrugada, as mulheres foram ao túmulo, levando os óleos aromáticos que haviam preparado.
2 nì xini‑nè sànì cuxio cavà cahnú nì sandiadi yuhù cueva mà.
2 Encontraram a pedra removida do túmulo,
3 Dandu nì caquìhvi‑ne inì‑xi, doco còò cá Stoho‑ndà Jesús nì xìní‑nè.
3 mas, ao entrar, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì ndulocó‑nè. Dandu nì xini‑nè yatni uun yucán nì sàcuìta ùì ana ndixín sìcoto cuxín yéhè.
4 Aconteceu que, perplexas a esse respeito, apareceram-lhes dois homens com roupas resplandecentes.
5 Te nì cayùhí cuaá‑nè, te nì nàcùnihni ndee‑ne. Dandu nì cachi ángel mà xì‑né:
5 Estando elas com muito medo e baixando os olhos para o chão, eles disseram: — Por que vocês estão procurando entre os mortos aquele que vive?
6 Còò cá‑yà yohó, vàchi sànì natiacu‑yà. ¿A có‑nsìnúú inì‑nsia ñà‑ndùá nì cachi‑yà na iá va‑ya xì‑nsiá ladu Galilea?
6 Ele não está aqui, mas ressuscitou. Lembrem-se do que ele falou para vocês, estando ainda na Galileia:
7 Vàchi dohó nì cachi‑yà: “Yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà tè‑malu, dandu cachituu‑tè yùhù nchìca cruz; doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì”, nì cachi‑yà.
7 “É necessário que o Filho do Homem seja entregue nas mãos de pecadores, seja crucificado e ressuscite no terceiro dia.”
8 Dandu nècuàchì ñahà mà, nì nsinuu ini‑nè ñà‑dùcán ndisa nì cachi‑yà xì‑né daa.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Dandu nì caquee‑ne cueva mà mànuhù‑né ndé ndoó‑né, te nì nacani‑ne nsidaámà xì ùxìn iin nèhivì xí‑yá, xì stná nècuàchì dava ga.
9 E, voltando do túmulo, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os outros que estavam com eles.
10 Cunaha‑ní, nècuàchì ñahà mànuhù cachitnùhu xi nèhivì mà nduú María Magdalena, xì Juana, xì María dihi Jacobo, xì itnii gá stná nècuàchì ñahà dava ga.
10 Essas mulheres eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; também as demais que estavam com elas confirmaram estas coisas aos apóstolos.
11 Doco nècuàchì tiàa (nì inini ma), nì tuxi ini‑nè ádi cuentu uun nduá nì nacani nècuàchì ñahà mà. Ñàyùcàndùá, cónì xìníndísâ‑né.
11 Mas para eles tais palavras pareciam um delírio; eles não acreditaram no que as mulheres diziam.
12 Doco Pedro, después nì ndacuiin‑nè nì dàyáà‑nè cuàhàn‑nè sepultura mà. Te (na ní sàà‑nè) nì xito nihni‑ne inià nì xini‑nè mii dahmà nì ndòo itánduhù iladú. Dandu mànuhù‑né vehe‑ne, nacání cuáhà ini‑nè ndíà ndùá nì cuu cahan‑né.
12 Pedro, porém, levantando-se, correu ao túmulo. E, abaixando-se, viu somente os lençóis de linho e nada mais; e retirou-se para casa, admirado com o que tinha acontecido.
13 Daaní, divi quìvì yucán cuàhàn ùì nèhivì xí‑yá ichì ñuu Emaús. Nahi ùì hora nduá caca‑nda ndè ñuu Jerusalén xì ndéˋ ñuu tii yucán.
13 Naquele mesmo dia, dois discípulos estavam indo para uma aldeia chamada Emaús, que ficava a uns dez quilômetros de Jerusalém.
14 Te ùì nècuàchìmà, ndatnúhú‑nê cuàhàn‑nè, cáhàn‑nè sàhà nsidaa ñà‑ndùá làcà ní cuu.
14 E iam conversando a respeito de tudo o que tinha acontecido.
15 Te meru ndatnúhú‑nê ducán, te nì cuyatni Jesús vàxi‑ya; nì tnàtuu‑ya nì sacatnahá‑yá xì‑né cuàhàn.
15 Enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e ia com eles.
16 Doco cónì nácóó‑yá mii‑né nacuni‑nèyà.
16 Porém os olhos deles estavam como que impedidos de o reconhecer.
17 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
17 Então ele lhes perguntou: E eles pararam entristecidos.
18 Dandu nì naxiconihí iin nècuàchìmà nani Cleofas, nì cachi‑nè xì‑yá:
18 Um, porém, chamado Cleopas, respondeu: — Será que você é o único que esteve em Jerusalém e não sabe o que aconteceu lá, nestes últimos dias?
19 Dandu nì cachi‑yà:
19 Ele lhes perguntou: Eles explicaram: — Aquilo que aconteceu com Jesus, o Nazareno, que era profeta, poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo,
20 Doco dùtù xícusahnú, xì stná tè‑nìhí chuun ga, nì dàyáha‑neyà ndahà ana nì sahnì xì‑yá, te nì chituu‑tèyá nchìca cruz.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Doco cunaha‑ní, mii‑yá nduú ana cuàhàn dacácu xi ñuu‑ndà Israel nì cahan‑nsí. Te vichi sàcuàhàn‑ndà ùnì quìvì nì cuu xi‑yá ducán.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de redimir Israel. Mas, depois de tudo isto, já estamos no terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 — ausente —
22 É verdade também que algumas mulheres do nosso grupo nos surpreenderam. Indo de madrugada ao túmulo
23 — ausente —
23 e não achando o corpo de Jesus, voltaram dizendo que tinham tido uma visão de anjos, os quais afirmam que ele vive.
24 Daaní, nì sàhàn stná dava compañeru‑nsì sepultura mà, te nacua nì nacani nècuàchì ñahà mà, divi ducán nì xini stná‑nè ñà‑còò gá iquìcúñú‑yà yucán.
24 De fato, alguns dos nossos foram ao túmulo e verificaram a exatidão do que as mulheres disseram; mas não o viram.
25 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchìmà:
25 Então ele lhes disse:
26 Vàchi (claru nì cachitnùhu‑ne sàhà) ana nduú Cristu, xì nansa icúmí‑yâ ndoho‑ya, dandu después nanihì‑yá tnùñuhu ndiaha xí‑yá ―nì cachi‑yà.
26 Não é verdade que o Cristo tinha de sofrer e entrar na sua glória?
27 Dandu nì quesaha‑yá nì dàtúi‑ya nùù‑né nansa cachí tutu ìì sàhà mii‑yá, divi tutu nì tiaa Moisés, xì stná tutu nì tiaa nsidaa gá nècuàchì profeta.
27 E, começando por Moisés e todos os Profetas, explicou-lhes o que constava a respeito dele em todas as Escrituras.
28 Doco vichi, sà‑ìtúú sàà‑nè xì‑yá ñuu tii ndé cuàhàn‑nè. Dandu nì cundaà ini‑nè cuní‑yà cùhùn‑yà chicá nùù‑xí.
28 Quando se aproximavam da aldeia para onde iam, ele fez menção de passar adiante.
29 Ñàyùcàndùá, nì sacundahví‑nè nùù‑yá, cachí‑nè:
29 Mas eles o convenceram a ficar, dizendo: — Fique conosco, porque é tarde, e o dia já está chegando ao fim. E entrou para ficar com eles.
30 Te nì sàcòo‑ya nùù iin mesa ñà‑cuxi‑ya xì‑né. Te nì tnii‑ya pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù‑né.
30 E aconteceu que, quando estavam à mesa, ele pegou o pão e o abençoou; depois, partiu o pão e o deu a eles.
31 Te momentu jaàn nì nìhì‑né nì nacuni‑nèyà ana nduú‑yá. Doco na íín cachí nì ndañuhu‑yá nùù‑né.
31 Então os olhos deles se abriram, e eles reconheceram Jesus; mas ele desapareceu da presença deles.
32 Dandu nì cachi‑nè iin‑ne xì inga‑nè:
32 E disseram um ao outro: — Não é verdade que o coração nos ardia no peito, quando ele nos falava pelo caminho, quando nos explicava as Escrituras?
33 Dandu vichi duha nì ndacuìta‑ne mànuhù‑né ñuu Jerusalén, nì nasaa‑nè vehe ndé sànì nataca ùxìn iin nècuàchì dacuahá‑yá xì stná compañeru gà‑nè.
33 E, na mesma hora, levantando-se, voltaram para Jerusalém, onde acharam reunidos os onze e outros com eles,
34 Te nsidaa nècuàchìmà, nì cachitnùhu‑ne xì nècuàchì làcà nì cansiaa mà, cachí‑nè:
34 os quais diziam: — De fato, o Senhor ressuscitou e já apareceu a Simão!
35 Dandu nècuàchì nì cansiaa mà, nì nacani stná‑nè xì nècuàchì yucán nansa nì cuu xi‑né na cuáhàn‑nè ichì yucán, te después nì nacuni‑nèyà na ní dàcuàchí‑yá pan (cuàhàn‑nè cuxi‑ne).
35 Então os dois contaram o que lhes tinha acontecido no caminho e como tinham reconhecido o Senhor no partir do pão.
36 Daaní, nacání vá nècuàchìmà ñà‑jaàn, te nanàá nì sàcuììn Jesús dava mahì‑xí. Te nì cachi‑yà xì‑né:
36 Falavam eles ainda estas coisas quando Jesus apareceu no meio deles e lhes disse:
37 Doco mii‑né, nì cayùhí cuaá‑nè; yáha ga nì ndulocó‑nè, vàchi ádi duma nduá nì cahan‑né.
37 Eles, porém, ficaram assustados e com medo, pensando que estavam vendo um espírito.
38 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
38 Mas ele lhes disse:
39 Cundehè‑nsiá ndahí xì sàhí, dandu cundaà inì‑nsia divi yùhù nduí. Tnii ndahà‑nsiá yùhù, te cundaà inì‑nsia màdì ihna nduí, vàchi ihna, còò iquìcúñúà, doco yùhù, iá iquìcúñúì sà‑ìndéhe‑nsiá
39 Vejam as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo. Toquem em mim e vejam que é verdade, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vocês estão vendo que eu tenho.
40 ―nì cachi‑yà.
40 Dizendo isto, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Doco có‑xìníndísâ ndisa‑ne ñà‑cuàhà guá cudíì ini‑nè, te ndulócô‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
41 E, por não acreditarem eles ainda, por causa da alegria, e como estavam admirados, Jesus lhes disse:
42 Dandu nì sàha‑neyà iyuhu cuñu siaca nì chòhò, xì stná iin dahnde ñùñù.
42 Então lhe apresentaram um pedaço de peixe assado,
43 Ñàyùcàndùá, nì tnii‑yañà nì xixi‑ya nì sandehè nsidaa‑né.
43 e ele comeu na presença deles.
44 Dandu, nì cachi‑yà xì‑né:
44 A seguir, Jesus lhes disse:
45 Dandu nì dàtúi‑ya nùù nsidaa‑né nansa cuní cachi tutu ìì, te nì sàà‑nè nì cundaà ini‑nè nì quida‑ya.
45 Então lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras.
46 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né:
46 E disse-lhes:
47 Te nì cachitnùhu stná tutu mà ñà‑después cuìtià razón ndiaha ma inicutu ñuhìví, vàchi icúmí‑nsiâ cùhùn‑nsià càhàn‑nsià sàhí xì nsidaa nèhivì ñà‑ndìá ìcà‑né naxicocuíìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne, dandu cuicahnú ini xì sàhà‑né. Te ñuu primeru ndé càhàn‑nsià razón mà nduú ñuu Jerusalén yohó.
47 e que em seu nome se pregasse arrependimento para remissão de pecados a todas as nações, começando em Jerusalém.
48 Te vichi sànì xinì‑nsia nsidaa ñà‑ndùá nì cuu (tiempu vichi), ñàyùcàndùá testigu xínduu‑nsia.
48 Vocês são testemunhas destas coisas.
49 Cunaha‑nsiá, sànì quida Yuamánìˊ comprometer quixi iin ana (chindee) xi‑nsiá. Te yùhù cuàhìn techuín yàmà quixi coo‑ya ini anima‑nsià. Ñàyùcàndùá, yohó ni cúndóó‑nsiá ñuu Jerusalén dècuèndè cachi sànì cundiatú‑nsià ndudu ìì vàxi ansivi ―nì cachi‑yà.
49 Eis que envio sobre vocês a promessa de meu Pai; permaneçam, pois, na cidade, até que vocês sejam revestidos do poder que vem do alto.
50 Daaní, nì saca‑yanè cuàhàn‑yà xì‑né (fuera) ñuu Jerusalén dècuèndè ñuu tii Betania. Dandu nì chitanini ducún‑yà ndahà‑yá, te nì xìcàn‑yà ni quidá Dios gracia sàhà nsidaa‑né.
50 Então Jesus os levou para fora, até Betânia. E, erguendo as mãos, os abençoou.
51 Te meru xícàn tàhvì‑yá nùù Dios ducán, dandu nì ndanchito‑ya mànana‑ya mànuhù‑yá gloria.
51 Aconteceu que, enquanto os abençoava, ia-se retirando deles, sendo elevado para o céu.
52 Ñàyùcàndùá nì sàcuìta sisi nsidaa‑né nì naquimanì ndiaha‑néyà. Dandu nì quihin tu‑ne ichì mànuhù‑né ñuu Jerusalén, cudíì gá ini‑nè.
52 Então eles, adorando-o, voltaram para Jerusalém cheios de alegria.
53 Te nsìquívì nìsa sahàn‑nè veheñùhu cahnú, ndoó‑né ndeníhí vàha cuahà‑né Dios, te naquímánì stná‑nèyà. Sà‑ìá.
53 E estavam sempre no templo, louvando a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.