Lucas 24

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Naha va quìvì primeru semana nì quihin nècuàchì ñahà mà ichì cuàhàn‑nè ndé nì ndùxin‑ya, nihí‑né tàtnà tnàmì nì quidayucun‑nè, te cutnáhâ stná‑nè xì itnii gá nècuàchì ñahà. Te na ní casaà‑nè yucán
1 Mas já no primeiro dia da semana, bem de madrugada, foram elas ao sepulcro, levando as especiarias que tinham preparado.
2 nì xini‑nè sànì cuxio cavà cahnú nì sandiadi yuhù cueva mà.
2 E acharam a pedra revolvida do sepulcro.
3 Dandu nì caquìhvi‑ne inì‑xi, doco còò cá Stoho‑ndà Jesús nì xìní‑nè.
3 Entrando, porém, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì ndulocó‑nè. Dandu nì xini‑nè yatni uun yucán nì sàcuìta ùì ana ndixín sìcoto cuxín yéhè.
4 E, estando elas perplexas a esse respeito, eis que lhes apareceram dois varões em vestes resplandecentes;
5 Te nì cayùhí cuaá‑nè, te nì nàcùnihni ndee‑ne. Dandu nì cachi ángel mà xì‑né:
5 e ficando elas atemorizadas e abaixando o rosto para o chão, eles lhes disseram: Por que buscais entre os mortos aquele que vive?
6 Còò cá‑yà yohó, vàchi sànì natiacu‑yà. ¿A có‑nsìnúú inì‑nsia ñà‑ndùá nì cachi‑yà na iá va‑ya xì‑nsiá ladu Galilea?
6 Ele não está aqui, mas ressurgiu. Lembrai-vos de como vos falou, estando ainda na Galiléia.
7 Vàchi dohó nì cachi‑yà: “Yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà tè‑malu, dandu cachituu‑tè yùhù nchìca cruz; doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì”, nì cachi‑yà.
7 dizendo: Importa que o Filho do homem seja entregue nas mãos de homens pecadores, e seja crucificado, e ao terceiro dia ressurja.
8 Dandu nècuàchì ñahà mà, nì nsinuu ini‑nè ñà‑dùcán ndisa nì cachi‑yà xì‑né daa.
8 Lembraram-se, então, das suas palavras;
9 Dandu nì caquee‑ne cueva mà mànuhù‑né ndé ndoó‑né, te nì nacani‑ne nsidaámà xì ùxìn iin nèhivì xí‑yá, xì stná nècuàchì dava ga.
9 e, voltando do sepulcro, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os demais.
10 Cunaha‑ní, nècuàchì ñahà mànuhù cachitnùhu xi nèhivì mà nduú María Magdalena, xì Juana, xì María dihi Jacobo, xì itnii gá stná nècuàchì ñahà dava ga.
10 E eram Maria Madalena, e Joana, e Maria, mãe de Tiago; também as outras que estavam com elas relataram estas coisas aos apóstolos.
11 Doco nècuàchì tiàa (nì inini ma), nì tuxi ini‑nè ádi cuentu uun nduá nì nacani nècuàchì ñahà mà. Ñàyùcàndùá, cónì xìníndísâ‑né.
11 E pareceram-lhes como um delírio as palavras das mulheres e não lhes deram crédito.
12 Doco Pedro, después nì ndacuiin‑nè nì dàyáà‑nè cuàhàn‑nè sepultura mà. Te (na ní sàà‑nè) nì xito nihni‑ne inià nì xini‑nè mii dahmà nì ndòo itánduhù iladú. Dandu mànuhù‑né vehe‑ne, nacání cuáhà ini‑nè ndíà ndùá nì cuu cahan‑né.
12 Mas Pedro, levantando-se, correu ao sepulcro; e, abaixando-se, viu somente os panos de linho; e retirou-se, admirando consigo o que havia acontecido.
13 Daaní, divi quìvì yucán cuàhàn ùì nèhivì xí‑yá ichì ñuu Emaús. Nahi ùì hora nduá caca‑nda ndè ñuu Jerusalén xì ndéˋ ñuu tii yucán.
13 Nesse mesmo dia, iam dois deles para uma aldeia chamada Emaús, que distava de Jerusalém sessenta estádios;
14 Te ùì nècuàchìmà, ndatnúhú‑nê cuàhàn‑nè, cáhàn‑nè sàhà nsidaa ñà‑ndùá làcà ní cuu.
14 e iam comentando entre si tudo aquilo que havia sucedido.
15 Te meru ndatnúhú‑nê ducán, te nì cuyatni Jesús vàxi‑ya; nì tnàtuu‑ya nì sacatnahá‑yá xì‑né cuàhàn.
15 Enquanto assim comentavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou, e ia com eles;
16 Doco cónì nácóó‑yá mii‑né nacuni‑nèyà.
16 mas os olhos deles estavam como que fechados, de sorte que não o reconheceram.
17 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
17 Então ele lhes perguntou: Que palavras são essas que, caminhando, trocais entre vós? Eles então pararam tristes.
18 Dandu nì naxiconihí iin nècuàchìmà nani Cleofas, nì cachi‑nè xì‑yá:
18 E um deles, chamado Cleopas, respondeu-lhe: És tu o único peregrino em Jerusalém que não soube das coisas que nela têm sucedido nestes dias?
19 Dandu nì cachi‑yà:
19 Ao que ele lhes perguntou: Quais? Disseram-lhe: As que dizem respeito a Jesus, o nazareno, que foi profeta, poderoso em obras e palavras diante de Deus e de todo o povo.
20 Doco dùtù xícusahnú, xì stná tè‑nìhí chuun ga, nì dàyáha‑neyà ndahà ana nì sahnì xì‑yá, te nì chituu‑tèyá nchìca cruz.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades e entregaram para ser condenado à morte, e o crucificaram.
21 Doco cunaha‑ní, mii‑yá nduú ana cuàhàn dacácu xi ñuu‑ndà Israel nì cahan‑nsí. Te vichi sàcuàhàn‑ndà ùnì quìvì nì cuu xi‑yá ducán.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de remir Israel; e, além de tudo isso, é já hoje o terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 — ausente —
22 Verdade é, também, que algumas mulheres do nosso meio nos encheram de espanto; pois foram de madrugada ao sepulcro
23 — ausente —
23 e, não achando o corpo dele voltaram, declarando que tinham tido uma visão de anjos que diziam estar ele vivo.
24 Daaní, nì sàhàn stná dava compañeru‑nsì sepultura mà, te nacua nì nacani nècuàchì ñahà mà, divi ducán nì xini stná‑nè ñà‑còò gá iquìcúñú‑yà yucán.
24 Além disso, alguns dos que estavam conosco foram ao sepulcro, e acharam ser assim como as mulheres haviam dito; a ele, porém, não o viram.
25 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchìmà:
25 Então ele lhes disse: ó néscios, e tardos de coração para crerdes tudo o que os profetas disseram!
26 Vàchi (claru nì cachitnùhu‑ne sàhà) ana nduú Cristu, xì nansa icúmí‑yâ ndoho‑ya, dandu después nanihì‑yá tnùñuhu ndiaha xí‑yá ―nì cachi‑yà.
26 Porventura não importa que o Cristo padecesse essas coisas e entrasse na sua glória?
27 Dandu nì quesaha‑yá nì dàtúi‑ya nùù‑né nansa cachí tutu ìì sàhà mii‑yá, divi tutu nì tiaa Moisés, xì stná tutu nì tiaa nsidaa gá nècuàchì profeta.
27 E, começando por Moisés, e por todos os profetas, explicou-lhes o que dele se achava em todas as Escrituras.
28 Doco vichi, sà‑ìtúú sàà‑nè xì‑yá ñuu tii ndé cuàhàn‑nè. Dandu nì cundaà ini‑nè cuní‑yà cùhùn‑yà chicá nùù‑xí.
28 Quando se aproximaram da aldeia para onde iam, ele fez como quem ia para mais longe.
29 Ñàyùcàndùá, nì sacundahví‑nè nùù‑yá, cachí‑nè:
29 Eles, porém, o constrangeram, dizendo: Fica conosco; porque é tarde, e já declinou o dia. E entrou para ficar com eles.
30 Te nì sàcòo‑ya nùù iin mesa ñà‑cuxi‑ya xì‑né. Te nì tnii‑ya pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù‑né.
30 Estando com eles à mesa, tomou o pão e o abençoou; e, partindo-o, lho dava.
31 Te momentu jaàn nì nìhì‑né nì nacuni‑nèyà ana nduú‑yá. Doco na íín cachí nì ndañuhu‑yá nùù‑né.
31 Abriram-se-lhes então os olhos, e o reconheceram; nisto ele desapareceu de diante deles.
32 Dandu nì cachi‑nè iin‑ne xì inga‑nè:
32 E disseram um para o outro: Porventura não se nos abrasava o coração, quando pelo caminho nos falava, e quando nos abria as Escrituras?
33 Dandu vichi duha nì ndacuìta‑ne mànuhù‑né ñuu Jerusalén, nì nasaa‑nè vehe ndé sànì nataca ùxìn iin nècuàchì dacuahá‑yá xì stná compañeru gà‑nè.
33 E na mesma hora levantaram-se e voltaram para Jerusalém, e encontraram reunidos os onze e os que estavam com eles,
34 Te nsidaa nècuàchìmà, nì cachitnùhu‑ne xì nècuàchì làcà nì cansiaa mà, cachí‑nè:
34 os quais diziam: Realmente o Senhor ressurgiu, e apareceu a Simão.
35 Dandu nècuàchì nì cansiaa mà, nì nacani stná‑nè xì nècuàchì yucán nansa nì cuu xi‑né na cuáhàn‑nè ichì yucán, te después nì nacuni‑nèyà na ní dàcuàchí‑yá pan (cuàhàn‑nè cuxi‑ne).
35 Então os dois contaram o que acontecera no caminho, e como se lhes fizera conhecer no partir do pão.
36 Daaní, nacání vá nècuàchìmà ñà‑jaàn, te nanàá nì sàcuììn Jesús dava mahì‑xí. Te nì cachi‑yà xì‑né:
36 Enquanto ainda falavam nisso, o próprio Jesus se apresentou no meio deles, e disse-lhes: Paz seja convosco.
37 Doco mii‑né, nì cayùhí cuaá‑nè; yáha ga nì ndulocó‑nè, vàchi ádi duma nduá nì cahan‑né.
37 Mas eles, espantados e atemorizados, pensavam que viam algum espírito.
38 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
38 Ele, porém, lhes disse: Por que estais perturbados? e por que surgem dúvidas em vossos corações?
39 Cundehè‑nsiá ndahí xì sàhí, dandu cundaà inì‑nsia divi yùhù nduí. Tnii ndahà‑nsiá yùhù, te cundaà inì‑nsia màdì ihna nduí, vàchi ihna, còò iquìcúñúà, doco yùhù, iá iquìcúñúì sà‑ìndéhe‑nsiá
39 Olhai as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e vede; porque um espírito não tem carne nem ossos, como percebeis que eu tenho.
40 ―nì cachi‑yà.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Doco có‑xìníndísâ ndisa‑ne ñà‑cuàhà guá cudíì ini‑nè, te ndulócô‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
41 Não acreditando eles ainda por causa da alegria, e estando admirados, perguntou-lhes Jesus: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Dandu nì sàha‑neyà iyuhu cuñu siaca nì chòhò, xì stná iin dahnde ñùñù.
42 Então lhe deram um pedaço de peixe assado,
43 Ñàyùcàndùá, nì tnii‑yañà nì xixi‑ya nì sandehè nsidaa‑né.
43 o qual ele tomou e comeu diante deles.
44 Dandu, nì cachi‑yà xì‑né:
44 Depois lhe disse: São estas as palavras que vos falei, estando ainda convosco, que importava que se cumprisse tudo o que de mim estava escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Dandu nì dàtúi‑ya nùù nsidaa‑né nansa cuní cachi tutu ìì, te nì sàà‑nè nì cundaà ini‑nè nì quida‑ya.
45 Então lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né:
46 e disse-lhes: Assim está escrito que o Cristo padecesse, e ao terceiro dia ressurgisse dentre os mortos;
47 Te nì cachitnùhu stná tutu mà ñà‑después cuìtià razón ndiaha ma inicutu ñuhìví, vàchi icúmí‑nsiâ cùhùn‑nsià càhàn‑nsià sàhí xì nsidaa nèhivì ñà‑ndìá ìcà‑né naxicocuíìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne, dandu cuicahnú ini xì sàhà‑né. Te ñuu primeru ndé càhàn‑nsià razón mà nduú ñuu Jerusalén yohó.
47 e que em seu nome se pregasse o arrependimento para remissão dos pecados, a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Te vichi sànì xinì‑nsia nsidaa ñà‑ndùá nì cuu (tiempu vichi), ñàyùcàndùá testigu xínduu‑nsia.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Cunaha‑nsiá, sànì quida Yuamánìˊ comprometer quixi iin ana (chindee) xi‑nsiá. Te yùhù cuàhìn techuín yàmà quixi coo‑ya ini anima‑nsià. Ñàyùcàndùá, yohó ni cúndóó‑nsiá ñuu Jerusalén dècuèndè cachi sànì cundiatú‑nsià ndudu ìì vàxi ansivi ―nì cachi‑yà.
49 E eis que sobre vós envio a promessa de meu Pai; ficai porém, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Daaní, nì saca‑yanè cuàhàn‑yà xì‑né (fuera) ñuu Jerusalén dècuèndè ñuu tii Betania. Dandu nì chitanini ducún‑yà ndahà‑yá, te nì xìcàn‑yà ni quidá Dios gracia sàhà nsidaa‑né.
50 Então os levou fora, até Betânia; e levantando as mãos, os abençoou.
51 Te meru xícàn tàhvì‑yá nùù Dios ducán, dandu nì ndanchito‑ya mànana‑ya mànuhù‑yá gloria.
51 E aconteceu que, enquanto os abençoava, apartou-se deles; e foi elevado ao céu.
52 Ñàyùcàndùá nì sàcuìta sisi nsidaa‑né nì naquimanì ndiaha‑néyà. Dandu nì quihin tu‑ne ichì mànuhù‑né ñuu Jerusalén, cudíì gá ini‑nè.
52 E, depois de o adorarem, voltaram com grande júbilo para Jerusalém;
53 Te nsìquívì nìsa sahàn‑nè veheñùhu cahnú, ndoó‑né ndeníhí vàha cuahà‑né Dios, te naquímánì stná‑nèyà. Sà‑ìá.
53 e estavam continuamente no templo, bendizendo a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.