Lucas 20

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Daaní, nì cuu iin quìvì mà iá‑yà dacuahá‑yá nèhivì veheñùhu cahnu‑ma. Te na meru cáhàn‑yà razón vàha xi Dios, dandu nì casaà stná dùtù xícusahnú, cutnáhâ‑né xì nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì xídandacú nùù ñuu mà,
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 cachí‑nè xì‑yá:
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿Ana divi nì dàndàcù‑xì núù Juan Bautista ñà‑quida iì‑né nèhivì? ¿A Dios nì cachi xì‑né, te ò nèhivì ñuhìví?
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Dandu nècuàchìmà, nì candatnuhu tnahá nsidaa‑ní mii‑né, cachí‑nè:
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Doco nú ni cachí‑ndà divi nèhivì ùún nì cachi xì nècuàchìmà, dandu cahnì nèhivì‑ndó xì yùù, vàchi nsidaa‑né ndeníhí‑né Juan mà ñà‑nì sanduu ndisa‑ne iin ana nìsa cahàn cuenta xi Dios ―nì cachi‑nè.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ñàyùcàndùá, nì naxiconihí‑né nùù Jesús ñà‑có‑cùndáà ini‑nè ana divi (nì dàndàcù‑xì núù Juan mà).
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Dandu nì nacani‑ya xì nèhivì iin ejemplu, te dohó nì cachi‑yà:
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Daaní, después, na sánì sàà tiempu cùchi quisì vídì mà, dandu nì techuún‑né iin peón xi‑ne nùhù naquihin xi chii fruta mà nùù medieru mà. Doco na ní sàà peón mà, nì casahnì cuìí‑tené, te nì taxi‑ténê, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Daaní, inga tu nì techuún lamú mà inga peón. Doco medieru mà, tucutu nì casahnì cuìí‑tené, nì quida quini‑tè xì‑né, te nì taxi tú‑tené, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá tu.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Daaní, ñà‑únì nì techuún tu lamú mà inga nèhivì, doco divini ducán nì cuu xi‑né, dècuèndè nì dànácuèhè tèmà‑né, te fuerza nì tavà‑ténê nùù ñuhù ndé iá ñà‑tàtá mà.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Ñàyùcàndùá, nì cachi lamú mà: “¿Ndíà quide vichi? Ádi chicá vàha techuín dèhemaní nùhù‑te, vàchi vihini quidañuhu‑té dèhi”, cachí‑nè.
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Doco medieru mà, na ní xinì‑te vàxi dèhe lamú xi‑tè, dandu nì candatnuhu tnahá‑te, cachí‑te: “Tè‑yòhó nduú tè‑ìcúmí ndutahvì xì ñuhù yohó. Vichi cahnì‑ndàté chicá vàha, dandu mii‑nda nanduu‑nda stoho ñuhù yohó”, nì cacachì‑te.
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Ñàyùcàndùá, nì tavà‑té nècuàchìmà iladu nùù ñuhù mà, te nì casahnì‑ténê.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Icúmí‑nê nùhù‑nè cahnì nsìhí‑nète, dandu nanducu saa‑né inga ana quidachuún ñuhù xí‑né ―nì cachi‑yà.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Dandu nì indehè‑yánè, te nì cachi‑yà:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Te nsidaa ana caquìhi sàhà‑xí cavà mà, icúmí‑nê nacuèhè‑nè. Te nsidaa ana nacava cavà mà dìquì‑xí, tàdì nchìhì‑nè quida‑mà ―nì cachi Jesús.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Dandu dùtù xí‑cusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu ma, nì cuni‑nè tnii‑neyà hora mà, vàchi nì cundaà ini‑nè ñà‑sàhà mii‑né nì nacani‑ya ejemplu mà, doco mànìcùí tnii‑neyà, vàchi yúhî‑nè nèhivì cuáhà mà.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Ñàyùcàndùá, nì techuún‑né nèhivì cùhùn quida maña, datiaá uun‑ne nduú‑né nèhivì vàha, te cunini vàha‑ne nansa cachí‑yà, áma níhìndèè‑né càhàn tnùhu‑ne sàhà ñà‑ndùá cachí‑yà, te ducán tnii‑neyà dayáha‑neyà ndahà gobernador.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Ñàyùcàndùá, cuàhàn nècuàchìmà nùù‑yá, te nì ndàcàtnùhù‑né, cachí‑nè:
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Ñàyùcàndùá, cuní‑nsì cachì‑ní xì‑nsí, ¿a vátùni sáha Dios lugar ñà‑chiyàhvi‑nda renta nùù rey cahnú César, á coó?
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Doco Jesús, sànì cundaà ini‑yà ñà‑có‑xîcàn tnùhù sahnú ndisa‑ne nùù‑yá nduá. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né;
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 Dacuní‑nsià yùhù iin dìhùn cundehí. Bueno, vichi cachì‑nsia xìˊ ana dìnúù‑xí, te ana dìquívì‑xí itúú ìcà dìhùn yohó.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ñàyùcàndùá, (nì cundaà ini nèhivì nì ndàcàtnùhù mà) ñà‑mà cùì dadaná‑néyà na cáhàn‑yà nùù nèhivì cuáhà mà. Ñàyùcàndùá, nì ndulocó‑nè, te dadí uun nì candòo‑ne.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Daaní, nì casaà itnii nècuàchì saduceu nùù‑yá. Te nècuàchìmà, có‑xìníndísâ‑né ñà‑ìcúmí‑ndá natiacu‑ndà. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá,
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 cachí‑nè:
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Pues cunaha‑ní, nì sandoo ùsà ñàní. Te nècuàchì chicá sahnu‑ma, nì nandàhà‑né xì iin nècuàchì ñahà, doco nì xìhì‑nè, te còò déhe‑ne.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Dandu ñani‑nè chicá nchícùn gà mà, nì nandàhà stná‑nè xì nècuàchìmà, doco nì xìhì stná nècuàchì ùì mà, te còò stná dèhe‑ne.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Daaní, nì nandàhà nècuàchì ùnì xì ñahà mà, doco nì xìhì stná‑nè; te divi ducán nì cuu xì nsì‑úsà ñàní mà; doco divini, còò ni‑iin dèhe nsidaa‑né.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Daaní, último nì xìhì stná nècuàchì ñahà.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Ñàyùcàndùá, na sáà quìvì (cachí‑nsià) natiacu nsìi, ¿índù tiàa ma nacuaca xi nècuàchì ñahà mà ñà‑nsì‑úsà‑nè nìsa ìa xi‑ñá? ―nì cachi‑nè.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Doco nèhivì natùi natiacu cundoo inga ñuhìví, mà nándàhà gá‑nè.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Ni mà cúí gà‑nè, vàchi cuàhàn‑nè ndudava‑ne xì ángel, cunduu‑ne dèhe ndisa Dios, vàchi ñà‑sànì natiacu‑nè cundua.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Doco sàhà chuun ñà‑natiacu‑ndà, claru nì cachi Moisés sànaha sàhà ñà‑jaàn na ní nacani‑ne sàhà yutnù tìì (xíxìn); nì cachi‑nè ñà‑divi Stoho‑ndà Señor nduú Dios càhvì nsì‑Abraham, xì nsì‑Isaac, xì nsì‑Jacob.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 (Ñàyùcàndùá, itiácú ìì nsìi ma), vàchi nècuàchì nì xìhì dahuun ndisa, mà cúí cahvi‑né Dios; còó, cuisì nèhivì itiácú càhvì xi‑yá. Vàchi nùù mii‑yá, itiácú nsidaa ana nduú nèhivì ―nì cachi Jesús.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Dandu nì naxiconihí dava nècuàchì ley xi veheñùhu, cachí‑nè:
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Daaní, nì nsihi nì càhàn‑yà xì‑né ducán, còò gá iin ni sáhandee inì‑xi ndàcàtnùhù gá xì nùù‑yá sàhà ni‑iñàha.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Dandu nì cachi Jesús xì nèhivì cuáhà mà:
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 — ausente —
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Cundehè‑nsiá, nì cachi David ñà‑Stoho‑nè nduú Cristu. Doco nú ducán nduú‑yá, dandu ¿índù modo cunduu stná‑yà iin descendencia xi‑ne? (Doco ñà‑ndáà nduá.) ―nì cachi Jesús.
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Daaní, nì cachi‑yà palabra yohó xì nècuàchì dacuahá‑yá, iníní nsidaa nèhivì yucán:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 ―Còtó quida‑nsia na xíquida nècuàchì ley xi veheñùhu, vàchi ñà‑diì xí‑né nduá cacanuu‑ne cundixi‑ne sìcoto quihín vico, te casàhú tnùñuhu nèhivì xì‑né yàhvi. Te na sáhàn‑nè veheñùhu, ò ndoó‑né iin vicò, dandu nandúcú‑nê lugar ndé chicá ndiaha cundoo‑ne.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Te tùha stná‑nè (tnii diqui‑né ley, te) xidándiáá‑nè vehe nècuàchì nì xìhì iì‑xí, dandu después sácuìta‑ne nacuátú cuáhà‑né na ian ndisa vàha guá‑nè. Sàháyùcàndùá, iin castigu chicá fuerte icúmí‑nê nìhì‑né ―nì cachi Jesús.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.