Lucas 20
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVI
1 Daaní, nì cuu iin quìvì mà iá‑yà dacuahá‑yá nèhivì veheñùhu cahnu‑ma. Te na meru cáhàn‑yà razón vàha xi Dios, dandu nì casaà stná dùtù xícusahnú, cutnáhâ‑né xì nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì xídandacú nùù ñuu mà,
1 Certo dia, quando Jesus estava ensinando o povo no templo e pregando as boas novas, chegaram-se a ele os chefes dos sacerdotes, juntamente com os mestres da lei e os líderes religiosos,
2 cachí‑nè xì‑yá:
2 e lhe perguntaram: "Com que autoridade estás fazendo estas coisas? Quem te deu esta autoridade? "
3 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
3 Ele respondeu: "Eu também lhes farei uma pergunta: Digam-me:
4 ¿Ana divi nì dàndàcù‑xì núù Juan Bautista ñà‑quida iì‑né nèhivì? ¿A Dios nì cachi xì‑né, te ò nèhivì ñuhìví?
4 O batismo de João era do céu, ou dos homens? "
5 Dandu nècuàchìmà, nì candatnuhu tnahá nsidaa‑ní mii‑né, cachí‑nè:
5 Eles discutiam entre si, dizendo: "Se dissermos: ‘do céu’, ele perguntará: ‘Então por que vocês não creram nele? ’
6 Doco nú ni cachí‑ndà divi nèhivì ùún nì cachi xì nècuàchìmà, dandu cahnì nèhivì‑ndó xì yùù, vàchi nsidaa‑né ndeníhí‑né Juan mà ñà‑nì sanduu ndisa‑ne iin ana nìsa cahàn cuenta xi Dios ―nì cachi‑nè.
6 Mas se dissermos: ‘dos homens’, todo o povo nos apedrejará, porque convencidos estão de que João era um profeta".
7 Ñàyùcàndùá, nì naxiconihí‑né nùù Jesús ñà‑có‑cùndáà ini‑nè ana divi (nì dàndàcù‑xì núù Juan mà).
7 Assim, responderam: "Não sabemos de onde era".
8 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
8 Disse então Jesus: "Tampouco lhes direi com que autoridade estou fazendo estas coisas".
9 Dandu nì nacani‑ya xì nèhivì iin ejemplu, te dohó nì cachi‑yà:
9 Então Jesus passou a contar ao povo esta parábola: "Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a alguns lavradores e ausentou-se por longo tempo.
10 Daaní, después, na sánì sàà tiempu cùchi quisì vídì mà, dandu nì techuún‑né iin peón xi‑ne nùhù naquihin xi chii fruta mà nùù medieru mà. Doco na ní sàà peón mà, nì casahnì cuìí‑tené, te nì taxi‑ténê, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá.
10 Na época da colheita, ele enviou um servo aos lavradores, para que lhe entregassem parte do fruto da vinha. Mas os lavradores o espancaram e o mandaram embora de mãos vazias.
11 Daaní, inga tu nì techuún lamú mà inga peón. Doco medieru mà, tucutu nì casahnì cuìí‑tené, nì quida quini‑tè xì‑né, te nì taxi tú‑tené, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá tu.
11 Ele mandou outro servo, mas a esse também espancaram e o trataram de maneira humilhante, mandando-o embora de mãos vazias.
12 Daaní, ñà‑únì nì techuún tu lamú mà inga nèhivì, doco divini ducán nì cuu xi‑né, dècuèndè nì dànácuèhè tèmà‑né, te fuerza nì tavà‑ténê nùù ñuhù ndé iá ñà‑tàtá mà.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram da vinha.
13 ’Ñàyùcàndùá, nì cachi lamú mà: “¿Ndíà quide vichi? Ádi chicá vàha techuín dèhemaní nùhù‑te, vàchi vihini quidañuhu‑té dèhi”, cachí‑nè.
13 "Então o proprietário da vinha disse: ‘Que farei? Mandarei meu filho amado; quem sabe o respeitarão’.
14 Doco medieru mà, na ní xinì‑te vàxi dèhe lamú xi‑tè, dandu nì candatnuhu tnahá‑te, cachí‑te: “Tè‑yòhó nduú tè‑ìcúmí ndutahvì xì ñuhù yohó. Vichi cahnì‑ndàté chicá vàha, dandu mii‑nda nanduu‑nda stoho ñuhù yohó”, nì cacachì‑te.
14 "Mas quando os lavradores o viram, combinaram entre si dizendo: ‘Este é o herdeiro. Vamos matá-lo, e a herança será nossa’.
15 Ñàyùcàndùá, nì tavà‑té nècuàchìmà iladu nùù ñuhù mà, te nì casahnì‑ténê.
15 Assim, lançaram-no fora da vinha e o mataram. "O que lhes fará então o dono da vinha?
16 Icúmí‑nê nùhù‑nè cahnì nsìhí‑nète, dandu nanducu saa‑né inga ana quidachuún ñuhù xí‑né ―nì cachi‑yà.
16 Virá, matará aqueles lavradores e dará a vinha a outros". Quando o povo ouviu isso, disse: "Que isso nunca aconteça! "
17 Dandu nì indehè‑yánè, te nì cachi‑yà:
17 Jesus olhou fixamente para eles e perguntou: "Então, qual é o significado do que está escrito? ‘A pedra que os construtores rejeitaram tornou-se a pedra angular’.
18 Te nsidaa ana caquìhi sàhà‑xí cavà mà, icúmí‑nê nacuèhè‑nè. Te nsidaa ana nacava cavà mà dìquì‑xí, tàdì nchìhì‑nè quida‑mà ―nì cachi Jesús.
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó".
19 Dandu dùtù xí‑cusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu ma, nì cuni‑nè tnii‑neyà hora mà, vàchi nì cundaà ini‑nè ñà‑sàhà mii‑né nì nacani‑ya ejemplu mà, doco mànìcùí tnii‑neyà, vàchi yúhî‑nè nèhivì cuáhà mà.
19 Os mestres da lei e os chefes dos sacerdotes procuravam uma forma de prendê-lo imediatamente, pois perceberam que era contra eles que ele havia contado essa parábola. Todavia tinham medo do povo.
20 Ñàyùcàndùá, nì techuún‑né nèhivì cùhùn quida maña, datiaá uun‑ne nduú‑né nèhivì vàha, te cunini vàha‑ne nansa cachí‑yà, áma níhìndèè‑né càhàn tnùhu‑ne sàhà ñà‑ndùá cachí‑yà, te ducán tnii‑neyà dayáha‑neyà ndahà gobernador.
20 Pondo-se a vigiá-lo, eles mandaram espiões, que se fingiam justos, para apanhar Jesus em alguma coisa que ele dissesse, de forma que o pudessem entregar ao poder e à autoridade do governador.
21 Ñàyùcàndùá, cuàhàn nècuàchìmà nùù‑yá, te nì ndàcàtnùhù‑né, cachí‑nè:
21 Assim, os espiões lhe perguntaram: "Mestre, sabemos que falas e ensinas o que é correto, e que não mostras parcialidade, mas ensinas o caminho de Deus conforme a verdade.
22 Ñàyùcàndùá, cuní‑nsì cachì‑ní xì‑nsí, ¿a vátùni sáha Dios lugar ñà‑chiyàhvi‑nda renta nùù rey cahnú César, á coó?
22 É certo pagar imposto a César ou não? "
23 Doco Jesús, sànì cundaà ini‑yà ñà‑có‑xîcàn tnùhù sahnú ndisa‑ne nùù‑yá nduá. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né;
23 Ele percebeu a astúcia deles e lhes disse:
24 Dacuní‑nsià yùhù iin dìhùn cundehí. Bueno, vichi cachì‑nsia xìˊ ana dìnúù‑xí, te ana dìquívì‑xí itúú ìcà dìhùn yohó.
24 "Mostrem-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que há nele? "
25 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
25 "De César", responderam eles. Ele lhes disse: "Portanto, dêem a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus".
26 Ñàyùcàndùá, (nì cundaà ini nèhivì nì ndàcàtnùhù mà) ñà‑mà cùì dadaná‑néyà na cáhàn‑yà nùù nèhivì cuáhà mà. Ñàyùcàndùá, nì ndulocó‑nè, te dadí uun nì candòo‑ne.
26 E não conseguiram apanhá-lo em nenhuma palavra diante do povo. E, admirados com a sua resposta, ficaram em silêncio.
27 Daaní, nì casaà itnii nècuàchì saduceu nùù‑yá. Te nècuàchìmà, có‑xìníndísâ‑né ñà‑ìcúmí‑ndá natiacu‑ndà. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá,
27 Alguns dos saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se de Jesus com a seguinte questão:
28 cachí‑nè:
28 "Mestre", disseram eles, "Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de um homem morrer e deixar mulher sem filhos, este deverá casar-se com a viúva e ter filhos para seu irmão.
29 Pues cunaha‑ní, nì sandoo ùsà ñàní. Te nècuàchì chicá sahnu‑ma, nì nandàhà‑né xì iin nècuàchì ñahà, doco nì xìhì‑nè, te còò déhe‑ne.
29 Havia sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem deixar filhos.
30 Dandu ñani‑nè chicá nchícùn gà mà, nì nandàhà stná‑nè xì nècuàchìmà, doco nì xìhì stná nècuàchì ùì mà, te còò stná dèhe‑ne.
30 O segundo
31 Daaní, nì nandàhà nècuàchì ùnì xì ñahà mà, doco nì xìhì stná‑nè; te divi ducán nì cuu xì nsì‑úsà ñàní mà; doco divini, còò ni‑iin dèhe nsidaa‑né.
31 e o terceiro e depois também os outros casaram-se com ela; e morreram os sete sucessivamente, sem deixar filhos.
32 Daaní, último nì xìhì stná nècuàchì ñahà.
32 Finalmente morreu também a mulher.
33 Ñàyùcàndùá, na sáà quìvì (cachí‑nsià) natiacu nsìi, ¿índù tiàa ma nacuaca xi nècuàchì ñahà mà ñà‑nsì‑úsà‑nè nìsa ìa xi‑ñá? ―nì cachi‑nè.
33 Na ressurreição, de quem ela será esposa, visto que os sete foram casados com ela? "
34 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
34 Jesus respondeu: "Os filhos desta era casam-se e são dados em casamento,
35 Doco nèhivì natùi natiacu cundoo inga ñuhìví, mà nándàhà gá‑nè.
35 mas os que forem considerados dignos de tomar parte na era que há de vir e na ressurreição dos mortos não se casarão nem serão dados em casamento,
36 Ni mà cúí gà‑nè, vàchi cuàhàn‑nè ndudava‑ne xì ángel, cunduu‑ne dèhe ndisa Dios, vàchi ñà‑sànì natiacu‑nè cundua.
36 e não podem mais morrer, pois são como os anjos. São filhos de Deus, visto que são filhos da ressurreição.
37 Doco sàhà chuun ñà‑natiacu‑ndà, claru nì cachi Moisés sànaha sàhà ñà‑jaàn na ní nacani‑ne sàhà yutnù tìì (xíxìn); nì cachi‑nè ñà‑divi Stoho‑ndà Señor nduú Dios càhvì nsì‑Abraham, xì nsì‑Isaac, xì nsì‑Jacob.
37 E que os mortos ressuscitam, já Moisés mostrou, no relato da sarça, quando ao Senhor ele chama ‘Deus de Abraão, Deus de Isaque e Deus de Jacó’.
38 (Ñàyùcàndùá, itiácú ìì nsìi ma), vàchi nècuàchì nì xìhì dahuun ndisa, mà cúí cahvi‑né Dios; còó, cuisì nèhivì itiácú càhvì xi‑yá. Vàchi nùù mii‑yá, itiácú nsidaa ana nduú nèhivì ―nì cachi Jesús.
38 Ele não é Deus de mortos, mas de vivos, pois para ele todos vivem".
39 Dandu nì naxiconihí dava nècuàchì ley xi veheñùhu, cachí‑nè:
39 Alguns dos mestres da lei disseram: "Respondeste bem, Mestre! "
40 Daaní, nì nsihi nì càhàn‑yà xì‑né ducán, còò gá iin ni sáhandee inì‑xi ndàcàtnùhù gá xì nùù‑yá sàhà ni‑iñàha.
40 E ninguém mais ousava fazer-lhe perguntas.
41 Dandu nì cachi Jesús xì nèhivì cuáhà mà:
41 Então Jesus lhes perguntou: "Como dizem que o Cristo é Filho de Davi?
42 — ausente —
42 "O próprio Davi afirma no Livro dos Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: "Senta-te à minha direita
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos como estrado para os teus pés" ’.
44 Cundehè‑nsiá, nì cachi David ñà‑Stoho‑nè nduú Cristu. Doco nú ducán nduú‑yá, dandu ¿índù modo cunduu stná‑yà iin descendencia xi‑ne? (Doco ñà‑ndáà nduá.) ―nì cachi Jesús.
44 Portanto Davi o chama ‘Senhor’. Então, como é que ele pode ser seu filho? "
45 Daaní, nì cachi‑yà palabra yohó xì nècuàchì dacuahá‑yá, iníní nsidaa nèhivì yucán:
45 Estando todo o povo a ouvi-lo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 ―Còtó quida‑nsia na xíquida nècuàchì ley xi veheñùhu, vàchi ñà‑diì xí‑né nduá cacanuu‑ne cundixi‑ne sìcoto quihín vico, te casàhú tnùñuhu nèhivì xì‑né yàhvi. Te na sáhàn‑nè veheñùhu, ò ndoó‑né iin vicò, dandu nandúcú‑nê lugar ndé chicá ndiaha cundoo‑ne.
46 "Cuidado com os mestres da lei. Eles fazem questão de andar com roupas especiais, e gostam muito de receber saudações nas praças e de ocupar os lugares mais importantes nas sinagogas e os lugares de honra nos banquetes.
47 Te tùha stná‑nè (tnii diqui‑né ley, te) xidándiáá‑nè vehe nècuàchì nì xìhì iì‑xí, dandu después sácuìta‑ne nacuátú cuáhà‑né na ian ndisa vàha guá‑nè. Sàháyùcàndùá, iin castigu chicá fuerte icúmí‑nê nìhì‑né ―nì cachi Jesús.
47 Eles devoram as casas das viúvas, e, para disfarçar, fazem longas orações. Esses homens serão punidos com maior rigor! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.