Lucas 20

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Daaní, nì cuu iin quìvì mà iá‑yà dacuahá‑yá nèhivì veheñùhu cahnu‑ma. Te na meru cáhàn‑yà razón vàha xi Dios, dandu nì casaà stná dùtù xícusahnú, cutnáhâ‑né xì nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì xídandacú nùù ñuu mà,
1 Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.
2 cachí‑nè xì‑yá:
2 e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?
3 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
3 Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:
4 ¿Ana divi nì dàndàcù‑xì núù Juan Bautista ñà‑quida iì‑né nèhivì? ¿A Dios nì cachi xì‑né, te ò nèhivì ñuhìví?
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Dandu nècuàchìmà, nì candatnuhu tnahá nsidaa‑ní mii‑né, cachí‑nè:
5 Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?
6 Doco nú ni cachí‑ndà divi nèhivì ùún nì cachi xì nècuàchìmà, dandu cahnì nèhivì‑ndó xì yùù, vàchi nsidaa‑né ndeníhí‑né Juan mà ñà‑nì sanduu ndisa‑ne iin ana nìsa cahàn cuenta xi Dios ―nì cachi‑nè.
6 Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.
7 Ñàyùcàndùá, nì naxiconihí‑né nùù Jesús ñà‑có‑cùndáà ini‑nè ana divi (nì dàndàcù‑xì núù Juan mà).
7 Responderam, pois, que não sabiam donde era.
8 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
8 Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Dandu nì nacani‑ya xì nèhivì iin ejemplu, te dohó nì cachi‑yà:
9 Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.
10 Daaní, después, na sánì sàà tiempu cùchi quisì vídì mà, dandu nì techuún‑né iin peón xi‑ne nùhù naquihin xi chii fruta mà nùù medieru mà. Doco na ní sàà peón mà, nì casahnì cuìí‑tené, te nì taxi‑ténê, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá.
10 No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
11 Daaní, inga tu nì techuún lamú mà inga peón. Doco medieru mà, tucutu nì casahnì cuìí‑tené, nì quida quini‑tè xì‑né, te nì taxi tú‑tené, còò ni‑iñàha nihí‑né nì násáá tu.
11 Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
12 Daaní, ñà‑únì nì techuún tu lamú mà inga nèhivì, doco divini ducán nì cuu xi‑né, dècuèndè nì dànácuèhè tèmà‑né, te fuerza nì tavà‑ténê nùù ñuhù ndé iá ñà‑tàtá mà.
12 E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.
13 ’Ñàyùcàndùá, nì cachi lamú mà: “¿Ndíà quide vichi? Ádi chicá vàha techuín dèhemaní nùhù‑te, vàchi vihini quidañuhu‑té dèhi”, cachí‑nè.
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.
14 Doco medieru mà, na ní xinì‑te vàxi dèhe lamú xi‑tè, dandu nì candatnuhu tnahá‑te, cachí‑te: “Tè‑yòhó nduú tè‑ìcúmí ndutahvì xì ñuhù yohó. Vichi cahnì‑ndàté chicá vàha, dandu mii‑nda nanduu‑nda stoho ñuhù yohó”, nì cacachì‑te.
14 Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Ñàyùcàndùá, nì tavà‑té nècuàchìmà iladu nùù ñuhù mà, te nì casahnì‑ténê.
15 E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Icúmí‑nê nùhù‑nè cahnì nsìhí‑nète, dandu nanducu saa‑né inga ana quidachuún ñuhù xí‑né ―nì cachi‑yà.
16 Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!
17 Dandu nì indehè‑yánè, te nì cachi‑yà:
17 Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?
18 Te nsidaa ana caquìhi sàhà‑xí cavà mà, icúmí‑nê nacuèhè‑nè. Te nsidaa ana nacava cavà mà dìquì‑xí, tàdì nchìhì‑nè quida‑mà ―nì cachi Jesús.
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.
19 Dandu dùtù xí‑cusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu ma, nì cuni‑nè tnii‑neyà hora mà, vàchi nì cundaà ini‑nè ñà‑sàhà mii‑né nì nacani‑ya ejemplu mà, doco mànìcùí tnii‑neyà, vàchi yúhî‑nè nèhivì cuáhà mà.
19 Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.
20 Ñàyùcàndùá, nì techuún‑né nèhivì cùhùn quida maña, datiaá uun‑ne nduú‑né nèhivì vàha, te cunini vàha‑ne nansa cachí‑yà, áma níhìndèè‑né càhàn tnùhu‑ne sàhà ñà‑ndùá cachí‑yà, te ducán tnii‑neyà dayáha‑neyà ndahà gobernador.
20 E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Ñàyùcàndùá, cuàhàn nècuàchìmà nùù‑yá, te nì ndàcàtnùhù‑né, cachí‑nè:
21 Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;
22 Ñàyùcàndùá, cuní‑nsì cachì‑ní xì‑nsí, ¿a vátùni sáha Dios lugar ñà‑chiyàhvi‑nda renta nùù rey cahnú César, á coó?
22 é-nos lícito dar tributo a César, ou não?
23 Doco Jesús, sànì cundaà ini‑yà ñà‑có‑xîcàn tnùhù sahnú ndisa‑ne nùù‑yá nduá. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né;
23 Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:
24 Dacuní‑nsià yùhù iin dìhùn cundehí. Bueno, vichi cachì‑nsia xìˊ ana dìnúù‑xí, te ana dìquívì‑xí itúú ìcà dìhùn yohó.
24 Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.
25 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Ñàyùcàndùá, (nì cundaà ini nèhivì nì ndàcàtnùhù mà) ñà‑mà cùì dadaná‑néyà na cáhàn‑yà nùù nèhivì cuáhà mà. Ñàyùcàndùá, nì ndulocó‑nè, te dadí uun nì candòo‑ne.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Daaní, nì casaà itnii nècuàchì saduceu nùù‑yá. Te nècuàchìmà, có‑xìníndísâ‑né ñà‑ìcúmí‑ndá natiacu‑ndà. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá,
27 Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
28 cachí‑nè:
28 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.
29 Pues cunaha‑ní, nì sandoo ùsà ñàní. Te nècuàchì chicá sahnu‑ma, nì nandàhà‑né xì iin nècuàchì ñahà, doco nì xìhì‑nè, te còò déhe‑ne.
29 Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;
30 Dandu ñani‑nè chicá nchícùn gà mà, nì nandàhà stná‑nè xì nècuàchìmà, doco nì xìhì stná nècuàchì ùì mà, te còò stná dèhe‑ne.
30 então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;
31 Daaní, nì nandàhà nècuàchì ùnì xì ñahà mà, doco nì xìhì stná‑nè; te divi ducán nì cuu xì nsì‑úsà ñàní mà; doco divini, còò ni‑iin dèhe nsidaa‑né.
31 e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.
32 Daaní, último nì xìhì stná nècuàchì ñahà.
32 Depois morreu também a mulher.
33 Ñàyùcàndùá, na sáà quìvì (cachí‑nsià) natiacu nsìi, ¿índù tiàa ma nacuaca xi nècuàchì ñahà mà ñà‑nsì‑úsà‑nè nìsa ìa xi‑ñá? ―nì cachi‑nè.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
34 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
34 Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;
35 Doco nèhivì natùi natiacu cundoo inga ñuhìví, mà nándàhà gá‑nè.
35 mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;
36 Ni mà cúí gà‑nè, vàchi cuàhàn‑nè ndudava‑ne xì ángel, cunduu‑ne dèhe ndisa Dios, vàchi ñà‑sànì natiacu‑nè cundua.
36 porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Doco sàhà chuun ñà‑natiacu‑ndà, claru nì cachi Moisés sànaha sàhà ñà‑jaàn na ní nacani‑ne sàhà yutnù tìì (xíxìn); nì cachi‑nè ñà‑divi Stoho‑ndà Señor nduú Dios càhvì nsì‑Abraham, xì nsì‑Isaac, xì nsì‑Jacob.
37 Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 (Ñàyùcàndùá, itiácú ìì nsìi ma), vàchi nècuàchì nì xìhì dahuun ndisa, mà cúí cahvi‑né Dios; còó, cuisì nèhivì itiácú càhvì xi‑yá. Vàchi nùù mii‑yá, itiácú nsidaa ana nduú nèhivì ―nì cachi Jesús.
38 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Dandu nì naxiconihí dava nècuàchì ley xi veheñùhu, cachí‑nè:
39 Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.
40 Daaní, nì nsihi nì càhàn‑yà xì‑né ducán, còò gá iin ni sáhandee inì‑xi ndàcàtnùhù gá xì nùù‑yá sàhà ni‑iñàha.
40 Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Dandu nì cachi Jesús xì nèhivì cuáhà mà:
41 Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
44 Cundehè‑nsiá, nì cachi David ñà‑Stoho‑nè nduú Cristu. Doco nú ducán nduú‑yá, dandu ¿índù modo cunduu stná‑yà iin descendencia xi‑ne? (Doco ñà‑ndáà nduá.) ―nì cachi Jesús.
44 Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?
45 Daaní, nì cachi‑yà palabra yohó xì nècuàchì dacuahá‑yá, iníní nsidaa nèhivì yucán:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:
46 ―Còtó quida‑nsia na xíquida nècuàchì ley xi veheñùhu, vàchi ñà‑diì xí‑né nduá cacanuu‑ne cundixi‑ne sìcoto quihín vico, te casàhú tnùñuhu nèhivì xì‑né yàhvi. Te na sáhàn‑nè veheñùhu, ò ndoó‑né iin vicò, dandu nandúcú‑nê lugar ndé chicá ndiaha cundoo‑ne.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;
47 Te tùha stná‑nè (tnii diqui‑né ley, te) xidándiáá‑nè vehe nècuàchì nì xìhì iì‑xí, dandu después sácuìta‑ne nacuátú cuáhà‑né na ian ndisa vàha guá‑nè. Sàháyùcàndùá, iin castigu chicá fuerte icúmí‑nê nìhì‑né ―nì cachi Jesús.
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.