Lucas 19

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Na ní sàà‑yà ñuu Jericó, nì yàha uun‑ya inii ñuu mà.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 Te cunaha‑nsiá, ñuu mà iá stná iin nècuàchì cuìcà nani Zaqueo. Te chuun xi nècuàchìmà nduá dandacú‑né nùù dava ga tè‑dàchíyàhvi.
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 Te cuní stná‑nè cundehè‑né Jesús ana nduú‑yá. Doco mànìcùí ñà‑cuàhà guá nèhivì itá yucán, vàchi iin nècuàchì cuisí nduú‑né.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 Ñàyùcàndùá, nì dàyáà‑nè chicá nùù‑xí, te nì nana‑ne dòcò iin yutnù fruta tnuu, vàchi yucán icúmí Jesús yàha‑ya.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Dandu na ní sàà‑yà lugar mà, nì ndacoto‑ya dìquì‑xí, te nì xini‑yà nècuàchìmà, dandu nì cachi‑yà xì‑né:
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 Ñàyùcàndùá, vichi vichi nì nuu yàchì nècuàchìmà, te ndacá‑néyà mànuhù vehe‑ne, cudíì ini‑nè.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 Doco nèhivì cuáhà mà, na ní xini‑nè cuàhàn‑yà xì nècuàchìmà, dandu nì xitnùhu‑neyà, índù chuun cuàhàn‑yà vehe iin nècuàchì iá cuàhà cuàchi‑xi, nì cachi‑nè.
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 Daaní, (na iá‑yà vehe Zaqueo mà), nì ndacuiin nècuàchìmà, cachí‑nè xì‑yá:
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 Dandu nì cachi Jesús (xì nèhivì yucán):
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 vàchi yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, nì quesaì ñuhìví yohó ñà‑nanduquí ana nì tùcù inga ichì, te dacácui anima‑nè ―nì cachi‑yà.
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Daaní, nsidaa nèhivì yucán, ndoó‑né iníní‑né ñà‑ndùá cachí‑yà. Dandu nì nacani tu‑ya xì‑né inga ejemplu, vàchi sà‑ìtúú‑yá sàà‑yà ñuu Jerusalén, te tuxí ini‑nè ñà‑mà cuéé gà, te sàà tiempu ndiaha cusahnú Dios (ñuhìví yohó).
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 Ñàyùcàndùá, (na táñâha ga quihin‑ne ichì, dandu) nì cana‑ne ùxìn peón xi‑ne, te nì sàha‑ne iin iin‑tè iin iin dìhùn oro, te nì cachi‑nè xì‑té: “Inii tiempu dècuèndè quìvì naxicocuíìn icúmí‑nsiâ quida‑nsia lucha nducuahà dìhùn yohó”, (nì cachi‑nè xì‑té, dandu cuàhàn‑nè).
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 Doco nècuàchì ñuu‑nè, sàhà‑ñá có‑xìñùhù‑né nècuàchìmà, ñàyùcàndùá, nì techuún‑né itnii nèhivì xí‑né nihi‑xi razón cuàhàn, te dohó cachí razón mà: “Có‑cùní‑nsì cusahnú nècuàchì jaàn nùù‑nsí”, cacháˋ.
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 Doco nècuàchìmà, vàtùni nì nìhì‑né chuun cusahnú‑né, te nì naxicocuíìn‑nè ñuu‑nè mà. Dandu nì dàndàcú‑né cànà nsidaa peón nì sàha‑ne iin iin dìhùn mà, vàchi cuní‑nè cundaà ini‑nè nadaa nì nandua.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 Dandu nì tnàtuu tè‑primeru, cachí‑te: “Señor, imindaa dìhùn oro nì taxi‑ní, doco vichi sànì nandua ùxìn dìhùn”.
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 Dandu nì cachi nècuàchìmà xì‑té: “¡Vàtùni iáˋ! Peón vàha nduu‑ní. Ñàyùcàndùá icúmí‑nî dandacu‑ní nùù ùxìn ñuu nahnú, vàchi viì gá nì quida‑ní xì iin chuun tii”.
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 Dandu nì tnàtuu peón ùì, cachí‑te: “Señor, nì taxi‑ní imindaa dìhùn oro, doco vichi sànì nandua ùhùn”.
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè xì témà: “Mii‑ní, icúmí‑nî dandacu‑ní nùù ùhùn ñuu nahnú”.
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 Dandu nì tnàtuu inga peón, cachí‑te: “Señor, yohó naquihin‑ní dìhùn xí‑nî, vàchi nì chivàhià nùù iin sìcoto.
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 Vàchi yúhîˋ mii‑ní. Ináhî nansa iá‑nî, dana‑ní, dècuèndè tùha stná‑ní candiaà‑ní iñàha mate cónì quìdáchúún‑nî, te tùha stná‑ní quihin‑ní cosecha ndé cónì xìtù‑ní”.
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Dandu nì cachi nècuàchì dàndàcù‑mà xì peón mà: “¡Peón malu nduu‑yó! Ináhú dana yùhù, te candiáì iñàha ndé cónì quìdáchúîn, te ndaníhí cosecha ndé cónì xìtúí.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 Te nú ináhú ducán quidé, dandu ¿índù chuun cónì dàcúhùn dìhùn xí nùù iin vehe ndé quidachuún‑né xán, dandu na quívì nsiaì, vàtùni nìhì stnáì dìquìá ni cuí?”
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 Dandu nì cachi‑nè xì peón itá yatni ma: “Candiaà‑nsia dìhùn nùù tè‑yòhó, te cuàha‑nsia nècuàchì icúmí ùxìn dìhùn oro jaàn”.
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 Dandu nì cacachi peón mà xì‑né: “Doco Señor, sà‑ìcúmí nècuàchìmà ùxìn‑ñà vitni”.
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 Doco nì cachi nècuàchì cusáhnú‑má: “Cunaha‑nsiá, ana sà‑ìcúmí algu vichi, icúmí‑nê nìhì gá‑nè más, te ana icúmí cuisì iyuhu iñàha, icúmí cuxio nsidaa ñà‑ndùá icúmí‑nê.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Doco nèhivì xiní ùhì xìˊ, te có‑cùní‑nè cusahnúí nùù‑né, cundaca‑nsianè quixi nùí, te cahnì‑nsiánè yohó”, nì cachi rey mà.
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Daaní, nì nsihi nì nacani‑ya ejemplu mà, nì quihin tu‑ya ichì cuàhàn‑yà Jerusalén, idónuu‑yá nùù compañeru‑yà cuàhàn‑yà.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 Te sà‑ìtúú‑yá sàà‑yà ñuu cuati Betfagé xì Betania, frente yucù Olivo. Dandu nì càhàn‑yà xì ùì nècuàchì dacuahá‑yá ñà‑nì cúhùn cueé‑nè chicá nùù‑xí.
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 Te dohó nì cachi‑yà xì‑né:
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 Te nú ndàcàtnùhù nèhivì nùù‑nsiá índù chuun ndaxin‑nsiási, dandu cachi‑nsià xì‑né ñà‑Stoho‑ndà Señor xiñuhu xi‑sí ―nì cachi‑yà.
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 Dandu luegu nì caquihin ùì nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè chuun ma, te nì xini‑nè ñà‑divi nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì ìa.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 Te na meru ndaxin‑nési, dandu nì càhàn stohò‑si xi‑né, cachí‑nè:
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 Dandu nì cachi‑nè:
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 Dandu nì saca‑nèsi cuàhàn‑nè ndé iá‑yà; te nì chindàndòó‑né sìcoto xi‑ne dìquì‑sí, te nì sàcùnùú‑yàsi
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 nì quihin‑ya ichì cuàhàn‑yà (ñuu Jerusalén). Te ichì yucán ndé yàha‑ya nì chitànduhù nèhivì dòò‑né.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 Te na sá‑ìtúú‑yá nacatacaa‑ya yucù Olivo yucán, dandu nsidaa nèhivì nchícùn xì‑yá, nì quesaha‑né cána fuerte‑ne, naquímánì‑né Dios sàhà ñà‑cuàhà guá milagru nì quida‑ya nì xini‑nè;
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 te palabra yohó nduá nì cachi‑nè:
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Dandu dava nècuàchì fariseu cuàhàn mahì nèhivì cuáhà mà, nì cachi‑nè:
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Daaní, nì sàà‑yà yatni ñuu Jerusalén. Te nì indehè‑yá ñuu cahnu‑ma. Te nì sacu‑ya sàhà nèhivì ndoó yucán,
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 cachí‑yà:
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 Cunaha‑nsiá, vàxi iin quìvì caquixi contra xi‑nsia, te natnahà‑te ñuu‑nsià, dandu caquidavàha‑tè nama orilla ñuù‑nsia ñà‑cadì‑te nùù‑nsiá. Dandu nàá stnahá‑te xi‑nsiá nsidanicuú ladu.
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 Te dacaá nsihi‑tè vehe‑nsia, te cahnì nsìhí stná‑te mii‑nsiá. Mà ndóo ga ni‑iin yùù idótnahá víi yohó. Nsidaájàn icúmí cuu xi‑nsiá sàhà ñà‑cónì nácúní‑nsià ana dacácu xi‑nsiá ni cuí.
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Daaní, cuàhàn‑yà veheñùhu cahnú, te nì taxi nsihí‑yá tè‑dìcó xì tè‑xìín ndoó yucán,
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 cachí‑yà xì‑té:
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Daaní, nsìquívì sáhàn‑yà veheñùhu cahnu‑ma, te dacuahá‑yá nèhivì. Doco dùtù xícusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì nihí chuun ñuu mà, nandúcú‑nê nansa cui dandáñúhú‑nêyà.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 Doco mànìcùí nìhì‑né nansa quida‑neà, vàchi nsidaa nèhivì cuáhà mà, iníní vàha‑ne ñà‑ndùá dacuahá‑yá.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.